.
? Μέρες αγάπης, μέρες του έρωτα είναι αυτές, υποστηρίζουν οι πολλοί και η σχετικότητα της αγάπης, το δίκοπο μαχαίρι της αλήθειας του έρωτα εισβάλλει και καταστρέφει παρά δημιουργεί.
? Σαν το Οιδιπόδειο σύμπλεγμα, ή καλύτερα σύνδρομο του Οιδίποδα, το οποίο υφέρπει και καταστρέφει τα παιδιά και καθιστά δήμιους τους ίδιους τους γονείς. ? Στο όνομα της παθολογικής αγάπης, στο όνομα της αρρωστημένης αφοσίωσης, το παιδί "ευνουχίζεται" πνευματικά, μπαίνει κάτω από τα δεσμά της φυλακής των ιδίων των γονιών του, δένεται χειροπόδαρα και καταντά ένα μαλθακό άτομο, αδύναμο για ζωή, ακρωτηριασμένο από την υπερδύναμη του έρωτα, θύμα της ίδιας της αγάπης.
? Οι εκφάνσεις του φαινομένου αυτού δεν παραπέμπουν μόνο στις παραμέτρους της αρχαίας τραγωδίας, αλλά αποτελούν αιώνιο πανανθρώπινο αλλά και καθημερινό φαινόμενο. Όλα αρχίζουν από την πρώτη ηλικία των παιδιών και τη νεανική των γονιών. ? Το πρώτο κρούσμα εμφανίζεται συνήθως στις πρώτες τάξεις του δημοτικού σχολείου, όπου η τυχόν αδυναμία του παιδιού, ή ακόμη η ανωριμότητά του, δημιουργεί πανικό και ψυχολογικό αμόκ και τότε αλίμονο στους δασκάλους αλλά και τα παιδιά. ? Η υπερπροστασία φέρνει την καταπίεση, τα ψυχολογικά τραύματα, τα κόμπλεξ, κάποτε και τις σωματικές αρρώστιες και κατά τ’ άλλα, όλα για το καλό των παιδιών γίνονται.
? Ακολούθως έπεται η "παράξενη" εφηβεία όπου τα πράγματα χειροτερεύουν και η κλιμακτήριος των γονιών, γιατί έχουν και οι άντρες έστω και αν κανείς δεν θέλει να το παραδεχθεί, έρχεται να δυσκολέψει τα πράγματα και δεν είναι λίγες οι φορές που τη νύφη πληρώνουν οι ψυχολόγοι ή οι πνευματικοί ιερείς… ? Εδώ εμφανίζονται τα μεγαλύτερα δράματα, ενώ και όλων των ειδών οι διαστροφές εμφανίζονται σ' αυτή την ηλικία.
? Το τελικό κτύπημα έρχεται λίγα χρόνια αργότερα, στη φοιτητική ζωή, όπου οι φόβοι της καθωσπρέπει οικογένειας και του κακώς - καλώς νοουμένου ονόματος του παρελθόντος, έρχονται να σφραγίσουν τον ευνουχισμό του νέου ανθρώπου.
? Αν τελικά έλθει η προσωπική επανάσταση όλα αλλάζουν, αν όμως δεν πετύχει η επανάσταση, έρχεται η ήττα και χίλια μύρια κακά.
? Όλα για το καλό του παιδιού και της εγωιστικής μανίας των γονιών. Η πλήρης διαστροφή της αγάπης, πηγάζει από την έλλειψη ελευθερίας και το φόβο των γονιών, οι οποίοι φορτώνουν όλες τις δικές τους αποτυχίες στα παιδιά τους.
? Και τότε έρχεται στο προσκήνιο το θέμα των παιδιών των χωρισμένων γονιών ή ακόμη των ορφανών παιδιών και διερωτάσαι αν όντως τα παιδιά αυτά είναι πιο τυχερά.
? Η έλλειψη του γονιού μπορεί δημιουργεί αυτομάτως σωρεία ψυχολογικών και άλλων προβλημάτων, αλλά από την άλλη οδηγεί στη γρήγορη ενηλικίωση των παιδιών, και στη φανέρωση των εσωτερικών τους δυνάμεων. ? Αλλά και η ηθελημένη ή όχι παραμέληση των παιδιών οδηγεί πολλές φορές τα παιδιά της κατηγορίας αυτής στην πλήρη αποχαλιναγώγηση και την ασυδοσία.
? Δίκοπο μαχαίρι η ζωή και όλα είναι τελικά σχετικά. Από τη στιγμή που δεν διαλέγουμε τους γονείς που θα γεννηθούμε, όλα τα άλλα είναι κούφια λόγια. ? Τελικά, τι είναι αυτό που σώζει, μόνο ο Θεός το ξέρει αλλά και η συνείδηση του κάθε ανθρώπου. Τ’ άλλα όλα είναι ψέματα…
? Σαν το Οιδιπόδειο σύμπλεγμα, ή καλύτερα σύνδρομο του Οιδίποδα, το οποίο υφέρπει και καταστρέφει τα παιδιά και καθιστά δήμιους τους ίδιους τους γονείς. ? Στο όνομα της παθολογικής αγάπης, στο όνομα της αρρωστημένης αφοσίωσης, το παιδί "ευνουχίζεται" πνευματικά, μπαίνει κάτω από τα δεσμά της φυλακής των ιδίων των γονιών του, δένεται χειροπόδαρα και καταντά ένα μαλθακό άτομο, αδύναμο για ζωή, ακρωτηριασμένο από την υπερδύναμη του έρωτα, θύμα της ίδιας της αγάπης.
? Οι εκφάνσεις του φαινομένου αυτού δεν παραπέμπουν μόνο στις παραμέτρους της αρχαίας τραγωδίας, αλλά αποτελούν αιώνιο πανανθρώπινο αλλά και καθημερινό φαινόμενο. Όλα αρχίζουν από την πρώτη ηλικία των παιδιών και τη νεανική των γονιών. ? Το πρώτο κρούσμα εμφανίζεται συνήθως στις πρώτες τάξεις του δημοτικού σχολείου, όπου η τυχόν αδυναμία του παιδιού, ή ακόμη η ανωριμότητά του, δημιουργεί πανικό και ψυχολογικό αμόκ και τότε αλίμονο στους δασκάλους αλλά και τα παιδιά. ? Η υπερπροστασία φέρνει την καταπίεση, τα ψυχολογικά τραύματα, τα κόμπλεξ, κάποτε και τις σωματικές αρρώστιες και κατά τ’ άλλα, όλα για το καλό των παιδιών γίνονται.
? Ακολούθως έπεται η "παράξενη" εφηβεία όπου τα πράγματα χειροτερεύουν και η κλιμακτήριος των γονιών, γιατί έχουν και οι άντρες έστω και αν κανείς δεν θέλει να το παραδεχθεί, έρχεται να δυσκολέψει τα πράγματα και δεν είναι λίγες οι φορές που τη νύφη πληρώνουν οι ψυχολόγοι ή οι πνευματικοί ιερείς… ? Εδώ εμφανίζονται τα μεγαλύτερα δράματα, ενώ και όλων των ειδών οι διαστροφές εμφανίζονται σ' αυτή την ηλικία.
? Το τελικό κτύπημα έρχεται λίγα χρόνια αργότερα, στη φοιτητική ζωή, όπου οι φόβοι της καθωσπρέπει οικογένειας και του κακώς - καλώς νοουμένου ονόματος του παρελθόντος, έρχονται να σφραγίσουν τον ευνουχισμό του νέου ανθρώπου.
? Αν τελικά έλθει η προσωπική επανάσταση όλα αλλάζουν, αν όμως δεν πετύχει η επανάσταση, έρχεται η ήττα και χίλια μύρια κακά.
? Όλα για το καλό του παιδιού και της εγωιστικής μανίας των γονιών. Η πλήρης διαστροφή της αγάπης, πηγάζει από την έλλειψη ελευθερίας και το φόβο των γονιών, οι οποίοι φορτώνουν όλες τις δικές τους αποτυχίες στα παιδιά τους.
? Και τότε έρχεται στο προσκήνιο το θέμα των παιδιών των χωρισμένων γονιών ή ακόμη των ορφανών παιδιών και διερωτάσαι αν όντως τα παιδιά αυτά είναι πιο τυχερά.
? Η έλλειψη του γονιού μπορεί δημιουργεί αυτομάτως σωρεία ψυχολογικών και άλλων προβλημάτων, αλλά από την άλλη οδηγεί στη γρήγορη ενηλικίωση των παιδιών, και στη φανέρωση των εσωτερικών τους δυνάμεων. ? Αλλά και η ηθελημένη ή όχι παραμέληση των παιδιών οδηγεί πολλές φορές τα παιδιά της κατηγορίας αυτής στην πλήρη αποχαλιναγώγηση και την ασυδοσία.
? Δίκοπο μαχαίρι η ζωή και όλα είναι τελικά σχετικά. Από τη στιγμή που δεν διαλέγουμε τους γονείς που θα γεννηθούμε, όλα τα άλλα είναι κούφια λόγια. ? Τελικά, τι είναι αυτό που σώζει, μόνο ο Θεός το ξέρει αλλά και η συνείδηση του κάθε ανθρώπου. Τ’ άλλα όλα είναι ψέματα…
Σχόλια