? Αγάπα και κάνε ό,τι θέλεις, σημειώνει ο Άγιος Αυγουστίνος και αυτό ακριβώς, το ό,τι θέλεις, δεν είναι άλλο από την αρετή της διάκρισης.
? Η επικοινωνία του ανθρώπου με τον Θεό είναι προσωπική υπόθεση, όπως προσωπική, όχι ατομική, είναι και η υπόθεση της μετάνοιας, της σωτηρίας του ανθρώπου.
? Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η σχέση του πιστού με τον πνευματικό του πατέρα, σχέση η οποία χαρακτηρίζεται από την περιπτωσιολογία και όχι από τη γενικολογία, δηλαδή η συμβουλή του φωτισμένου ανθρώπου, του έμπειρου στον πνευματικό αγώνα αφορά μόνο το πρόσωπο που βρίσκεται απέναντί του και όχι όλους.
? Με τη λογική αυτή, την υπέρλογη λογική της εμπειρικής βίωσης του Θεού, την απόλαυση του επί γης παραδείσου, ο άνθρωπος ξεπερνά τις μικρότητές του, ξεπερνά τον φανατισμό, ξεπερνά το πάθος της εξουσίας και όλα τα πάθη και πορεύεται από δόξα σε δόξα, στην αέναη πορεία προς το καθ’ ομοίωσιν, προς τον άπειρο Θεό.
? Το μυστήριο αυτό, της χριστιανικής ζωής, ζει μέσα στους αιώνες, συνεχίζεται διά της παράδοσης και δεν έχει σχέση ούτε με τη μόρφωση, ούτε με τις πολλές γνώσεις, ούτε βεβαίως και με την πολυπραγμοσύνη
.
? Πρόσφατα, ο «Π» δημοσίευσε μια επιστολή στην οποία καταγράφεται η μαρτυρία των παλαιότερων επισκόπων για τα εξώγαμα παιδιά, μια πραγματικά συγκλονιστική μαρτυρία.
? « Επειδή ο παππούς μου κατοικούσε στην περιοχή της Ιεράς Αρχιεπισκοπής, από μικρός γνώριζα ότι έξω από τον μαντρότοιχο της παλιάς Αρχιεπισκοπής, ακριβώς δίπλα από την εξώθυρα (ξωπόρτι) του κτιρίου υπήρχε ένα πεζούλι πάνω στο οποίο ανέβαινε παλιά ο Αρχιεπίσκοπος για να πεζέψει ή να ξεπεζέψει το άλογό του, όταν ακόμα δεν υπήρχαν οι άμαξες. ? Δίπλα ακριβώς από το πεζούλι (την πεζούλα του Αρχιεπισκόπου) υπήρχε μια βρεφοδόχη, που ήταν μια εγκοπή στον τοίχο με ξύλινο προστατευτικό κάλυμμα για το κρύο, μέσα στην οποία τοποθετούσε ο κόσμος το βράδυ τα εξώγαμα, μάλιστα με άκρα μυστικότητα χωρίς να γίνεται γνωστή με οποιοδήποτε τρόπο η μητέρα του παιδιού. Το πρωί παραλάμβαναν το εξώγαμο άνθρωποι της Αρχιεπισκοπής και το έδιναν σε ειδικές τροφούς για να το μεγαλώνουν μέχρι να βρεθεί μια οικογένεια για να υιοθετήσει το βρέφος. Μερικά μάλιστα από τα βρέφη τα μεγάλωνε η Αρχιεπισκοπή με δικά της έξοδα και ζούσαν μέχρι τα τελευταία τους μέσα στο κτίριο της Αρχιεπισκοπής, εκτελώντας διάφορες βοηθητικές ή άλλες εργασίες».
? Η αρετή της διάκρισης πάνω απ’ όλα, η οποία συνοδεύεται από τη λογική που θέλει τον μοναχό του Γεροντικού να σκεπάζει με το ράσο του αυτόν που αμαρτάνει.
? Η αγάπη, η οποία παραμερίζει τη διάκριση μεταξύ «μολυσμένων» και μη, η οποία θέλει τη μη απόρριψη των μητέρων που έπεσαν ή παρασύρθηκαν, η αγάπη που δεν φοβάται μήπως η «καλή» κοινωνία πει κακό λόγο για τους καθαρούς και χάσουν την «ακάθαρτη» καθαρότητά τους.
? Και όλα αυτά στην εποχή της δημόσιας κάθαρσης της εκκλησιαστικής ζωής, όπου το μέτρο εξαφανίστηκε, όπου ο φανατισμός περισσεύει, όπου οι βυζαντινισμοί ξαναζωντανεύουν.
? Πάντως αυτή η κατάσταση, η οποία ανησυχεί πολύ τους πρωταγωνιστές, κάθε άλλο από θλίψη, θα πρέπει να προκαλεί, αφού ζούμε ίσως στη χρυσή εποχή της Εκκλησίας της Κύπρου, όπου η δυνατή φωτιά, ο δυνατός άνεμος που φυσά θα καθαρίσει τα πάντα και μόνο όσοι είναι δυνατοί θα σταθούν όρθιοι και όσοι κρύβονται πίσω από την ευσεβιστική τους μικρότητα θα φανερωθούν.
? Ο δρόμος έχει πάντα τη δική του πορεία και βεβαίως χωρίς κόπο και πόνο τίποτα δεν καταξιώνεται, τίποτα δεν στεφανώνεται, ούτε σ’ αυτή, ούτε στην άλλη ζωή...
Σχόλια