Υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα στην Εκκλησία;

.

---

? «Αν ξανακατεβείς Χριστέ στη γη…» λέει το τραγούδι και εμείς θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε… θα αντιμετωπίσεις τα ίδια μυαλά των ανθρώπων…

? Κοροϊδεύουμε ίσως πολλοί σήμερα τους Εβραίους της εποχής εκείνης, που περίμεναν το Μεσσία ως ένα βασιλιά που θα τους ελευθέρωνε από τη δουλεία των Ρωμαίων, αλλά μήπως και εμείς σήμερα δεν περιμένουμε από την Ορθοδοξία, να λυτρώσει τον τόπο αυτό από τη μάστιγα των Τούρκων.

? Κατέβηκε ο Χριστός στη γη και αντί βασιλικό σκήπτρο, έφερε σταυρό, αντί δόξα και πλούτο, έφερε άσκηση και στέρηση, αντί φωτιά και λάβα, έφερε θυσία και θάνατο.
? Και όλα αυτά για χάρη της Ανάστασης, για χάρη της αγάπης και της χαράς, για χάρη μιας άλλης διαφορετικής επανάστασης που ξεκινά από το πρόσωπο, τον άνθρωπο για να καταλήξει στην κοινωνία και όχι αντιστρόφως, όπως επαγγέλλονται όλες οι ανθρώπινες επαναστάσεις.
? Στην «σπουδαία» επί του Όρους ομιλία του, ο Χριστός είπε στους Εβραίους που θα τον σταύρωναν λίγο αργότερα: «Όστις σε ραπίσει επί την δεξιάν σιαγόνα, στρέψον αυτώ και την άλλην… αγαπάτε τους εχθρούς υμών…»

? Τα Ηνωμένα Έθνη, αυτή η ανθρώπινη πλάνη όπως θα έλεγαν όλοι οι κατατρεγμένοι σ’ αυτή τη γη, μέσα στο πνεύμα της δήθεν αγάπης, προς τους ανθρώπους, καθιέρωσαν τον όρο ανθρώπινα δικαιώματα.
? Έτσι όπως καθιέρωσαν κατ’ ευφημισμό -όπως υποστηρίζουν φεμινίστριες και όχι μόνο- τις μέρες, για τις γυναίκες, για τα παιδιά, για τους ηλικιωμένους, για τα δέντρα, τα ζώα και όλα τα ζωντανά του πλανήτη αυτού.

? Ακολούθως η έννοια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έγινε νομικός όρος του διεθνούς δικαίου, στον οποίο καταφεύγουν οι άνθρωποι του «κατώτερου θεού», οι λαοί που βρίσκονται υπό δουλεία για να βρουν παρηγοριά.

? Αλλά και οι ισχυροί της γης στο όνομα μήπως των δικών τους ανθρώπινων δικαιωμάτων, δεν βομβαρδίζουν και σκοτώνουν, δεν υποβάλλουν σε «καραντίνα» και σε συλλογική εξαθλίωση ολόκληρους λαούς;

? Η Ορθόδοξη Εκκλησία και η πατερική γραμματεία ποτέ δεν επικαλέστηκε το νομικό και ανθρώπινο όρο, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων για να πετύχει οτιδήποτε, παρ’ όλη την επιμονή κάποιων ιεραρχών σήμερα να κάνουν σημαία τον όρο αυτό.

? Ο μεγαλύτερος επαναστάτης όλων των εποχών και η μόνη ελπίδα του νέου αιώνα, όπως υποστηρίζουν οι «εχθροί» του, ο Χριστός, υποσχέθηκε στους ανθρώπους όχι ανθρώπινα δικαιώματα και ευκολίες, αλλά «ανθρώπινες θυσίες» για τους άλλους, για τους εχθρούς.

? Η πατερική γραμματεία, τα συναξάρια, τα γεροντικά, προβάλλουν παραδείγματα αγίων, οι οποίοι πωλήθηκαν οι ίδιοι σαν δούλοι για να σώσουν τα αφεντικά τους.
? Προβάλλουν παραδείγματα αγίων επισκόπων που όταν πήγαν στις επισκοπές τους, το ποίμνιό τους ήταν όσο και τα δάκτυλα των χεριών τους. Αλλά όταν έφευγαν για νέα διακονία ύστερα από μερικά χρόνια, οι μη χριστιανοί ήταν όσοι και τα μισά τους δάκτυλα…

? Εμείς εδώ στην Ορθόδοξη Κύπρο - αν δεν κάνω λάθος - αναζητούμε ιερείς να πάνε στα Κατεχόμενα για να ποιμάνουν τους εγκλωβισμένους και δεν βρίσκουμε, αναζητούμε δασκάλους για να διδάξουν στα παιδιά μας και δεν υπάρχει ενδιαφέρον παρά τις ελκυστικές υποσχέσεις και ούτω καθεξής…

? Ανθρώπινο δικαίωμα είναι και των παπάδων και των δασκάλων να μην θέλουν… αλλά έλα που ο Χριστός, μας ζητά θυσίες και δεν μας δίνει δικαιώματα...

? Αφορίζουμε το πολιτειακό σύστημα της Ομοσπονδίας, θέλουμε να διώξουμε τους έποικους, -που ξεχνούμε ότι είναι και αυτοί άνθρωποι- και αναζητούμε την ελευθερία του τόπου. Αλλά την ελευθερία των ανθρώπων από τα πάθη, την ελευθερία που έφερε ο Χριστός ούτε που τη θυμούμαστε…

? Διαλέγουμε τα εύκολα, τα ανθρώπινα και ξεχνούμε τα δύσκολα και τα απόλυτα που έφερε ο Χριστός, που έχουν να κάνουν με την πάλη, με τον εαυτό μας, με τους άλλους και το διάβολο, την πάλη για αγάπη, που δεν έχει σχέση με τη λογική, αλλά με την υπέρλογη εμπειρία του Θεού.

? Ο άνθρωπος σήμερα ζητά αλήθειες, ζητά θεολογικό λόγο που σώζει, αναζητά πατέρες και όχι δασκάλους, αναζητά φως και όχι την πλάνη των ανθρώπων και των κατ’ ευφημισμό ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

? Ο Ελληνισμός στην Κύπρο «σώθηκε» όχι γιατί υπήρχε η υπεροπλία φυσικών δυνάμεων, αλλά γιατί υπήρχε το μυστικό που λεγόταν ζωντανή Ορθοδοξία, η οποία δεχόταν τους εχθρούς, και τους απόσειε, με την υπέρλογη δύναμη της εν Χριστώ ζωής, της θείας χάρης… και ο Θεός να βάλει το χέρι του.