Θάνατος στο όνομα του θεού...
Αυτή την τρέλα του φανατισμού καυτηριάζει, και σημειώνει ότι "ο φανατικός είναι εκείνος που πιστεύει ότι έχει όλες τις απαντήσεις, που θεωρεί ότι είναι Θεός ή τουλάχιστον εκπρόσωπός του επί της γης και γι' αυτό πρέπει να πετύχει τους στόχους του με κάθε μέσο, εξευτελίζοντας τον συνάνθρωπό του για να τον πείσει".
Ο φανατισμός, συνθλίβει τη φιλοσοφία της ισότητας και σπάει του κρίκους ισορροπίας κάθε μορφής ύπαρξης πάνω στον πλανήτη. Ο φανατισμός ως κοινωνικό πρόβλημα, προωθεί την ανισότητα, τον ρατσισμό και τη βία, και εμποδίζει την ομαλή συμβίωση των ανθρώπων μέσα σε μια κοινωνία. Οι μεγαλύτεροι πόλεμοι σ’ αυτό τον μάταιο, αλλά ωραίο κόσμο, έγιναν και γίνονται είτε στο όνομα του Χριστού, είτε στο όνομα του Αλλάχ, είτε στο όνομα οποιουδήποτε θεού, τον οποίο ορισμένοι «ανοικτομάτηδες» χρησιμοποιούν και επικαλούνται για να χειραγωγούν τις μάζες.
Το ερώτημα γιατί οι μάζες, γιατί οι πολλοί ακολουθούν τους λίγους, μπορεί εύκολα να απαντηθεί αν καταφύγει κανείς στην ψυχολογία και στην ανάγκη του ανθρώπου να ξεφύγει από τη μιζέρια της μικρότητάς του, από την αδυναμία του να ξεφύγει από την παθιασμένη χοϊκή του φύτρα και να αναχθεί στην πραγματική του διάσταση, η οποία δεν είναι άλλη από την καθ’ ομοίωση πορεία, από την πορεία προς τον Θεό.
Η μεγάλη πλάνη ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, εισβάλλει και διαστρέφει κάθε ανθρώπινη συμπεριφορά και κάθε λογική έκφανση, ενώ ιδιαίτερα επιρρεπείς σ’ αυτή την πορεία είναι οι νέοι, οι οποίοι διαθέτουν μεγάλη ορμή και μικρή εμπειρία. Ο φανατισμός όπως και ο εθνικισμός, ο οποίος είναι κομμάτι της κατάρας αυτής, αποτελούν την εύκολη λύση για κάθε «κατεργάρη», για κάθε «μικρό», ο οποίος στη δίνη των ταπεινών του επιθυμιών, καταφεύγει στη μέθοδο αυτή για να επιβεβαιώσει την ύπαρξή του.
Δεν είναι τυχαίο που θύματα αυτής της παράνοιας, είναι κατά τα κανόνα οι μέτριοι και οι μικροί, - όχι κατά κανόνα στο μυαλό, αλλά κατά κανόνα στα πάθη - οι οποίοι έχοντας το άγχος της προβολής και της αδύναμης παρουσίας τους, καταφεύγουν στην εύκολη λύση των προπηλακισμών, των δολοπλοκιών και των υποχθόνιων κινήσεων.
Τις μέρες αυτές που πλεόνασε το πάθος και ο φανατισμός, υπερπλεονάζουν οι φωνές για αγάπη και ταπείνωση και καθίσταται επιτακτική η ανάγκη να επανέλθει η λογική.
Οι κανόνες της εκκλησίας, δεν αποτελούν άτεγκτους νόμους, αλλά όρια, οδοδείκτες που προστατεύουν από τις πλάνες που συνοδεύουν τους ανθρώπους που αγωνίζονται τον αγώνα τον καλό για τη σωτηρία.
Ο δρόμος του Χριστού, είναι δρόμος χαράς, ευτυχίας, ευλογίας, αλλά είναι και δρόμος με μεγάλες παγίδες, με εμπόδια και βάσανα, τα οποία πηγάζουν από τον ίδιο τον εαυτό τού ανθρώπου, από τους άλλους αλλά και από τον διάβολο.
Η εξουσία πηγάζει από την αλήθεια και η αλήθεια ποτέ δεν πηγάζει από την εξουσία και όσο και αν πεφωτισμένοι ή τιποτένιοι ηγέτες επιχειρούν να επιβάλουν τη δική τους λεγόμενη αλήθεια πάντα στο τέλος αποτυγχάνουν.
Ειδικότερα στον χώρο της εκκλησιαστικής διακονίας και εκκλησιαστικής διαπάλης, η αλήθεια έχει τη μορφή λαδιού το οποίο με όση δύναμη και αν το ρίξει στο νερό, όσες φουσκαλίδες και αν βγάλει, πάντα στο τέλος θα ανέλθει στην επιφάνεια.
Η αλήθεια είναι όπως το φως που εξαφανίζει το σκοτάδι του ψέματος και διαλύει κάθε μορφή διαστροφής και αμαρτίας.
Σχόλια