Εξουσία και διακονία
? Ο μεγαλύτερος κίνδυνος στην Εκκλησία ως θεσμός και όχι ως μυστηριακό σώμα, αν ποτέ μπορούν να διαχωριστούν τα δύο, είναι η εκκοσμίκευση, δηλαδή η εισβολή της και υπερκάλυψη της ανθρώπινης λογικής, από τη μυστηριακή υπέρλογη λογική του Χριστού.
? Κύρια μορφή έκφρασης της εκκοσμίκευσης, είναι η εξουσιαστική διαπλοκή και η αρχηγική αυτοπροβολή, όπως αυτή εκδηλώνεται από πιστούς, αλλά κυρίως από επισκόπους, ιερείς, διακόνους, ακόμη και μοναχούς.
? Η πλάνη της αγωνίας για προσφορά και η ψευδαίσθηση για σωτηρία του κόσμου, από τον ένα και μόνο, πνευματικό ή μη άνθρωπο, αποτελεί ίσως τη σημαντικότερη απόδειξη της αστοχίας και της εγωιστικής παραφροσύνης.
? Ο φόβος της μη επιτυχίας και ο πανικός της αποτυχίας, είναι μεταπτωτικά φαινόμενα και μακράν απέχουν από τη μακαριότητα του παραδείσου, που έχει την ευκαιρία να βιώσει εν ζωή ο άνθρωπος.
? Η πραγματική αγάπη έξω βάλλει τον φόβο, σημειώνεται στην Καινή Διαθήκη, και η ζωή του πιστού αποτελεί ταξίδι στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα.
? Χωρίς άγχος και χωρίς έγνοια πορεύεται ο άνθρωπος και αντιμετωπίζει τα βάσανα της ζωής ευχαριστώντας τον Θεό και ακουμπώντας το βάρος στα δικά Του χέρια.
? Οι πατέρες διαβεβαιώνουν ότι ο Θεός επιτρέπει να δοκιμάζεται ο άνθρωπος στο μέτρο των δυνατοτήτων του, αλλά και του παρέχει όλες τις δυνάμεις για να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες της ζωής. Όλα, βεβαίως, για να μην επαίρεται, αλλά και για να πορεύεται προς τη σωτηρία του.
? Η προσφορά, η θυσία, η ιεραποστολή, δεν είναι συνάρτηση σωματικών ή ψυχικών δυνάμεων του ανθρώπου, αλλά της αγιαστικής ανάκλασης της χάρης του Θεού. ? Αυτή η αδιόρατη, κατά τα άλλα, διαφορά, αποτελεί και την ειδοποιό διαφορά ανάμεσα στους επισκόπους και τους δημάρχους, αφού και οι δύο συχνά πυκνά εκδηλώνουν την ίδια συμπεριφορά.
? Δεν είναι σπάνιο και το φαινόμενο, κάποιοι τοπικοί άρχοντες να προσφέρουν πολύ περισσότερα σ’ αυτούς που έχουν ανάγκη, παρά κάποιοι πνευματικοί ταγοί, που επαίρονται μάλιστα για το φιλανθρωπικό τους έργο.
? Στο Γεροντικό και στους Πατέρες διαβάζουμε ότι μεγαλύτερη παρρησία ενώπιον του Θεού, έχουν όσοι δέχονται βοήθεια, παρά όσοι δίνουν βοήθεια. Εξάλλου, είτε από το υστέρημα, είτε από το περίσσευμα, αυτός που δίνει, εκφράζει και εκπέμπει και ένα είδος δύναμης, ενώ αυτός που απλώνει το χέρι, το μόνο που φανερώνει είναι ταπείνωση.
? Φυσικά και εδώ τα πράγματα είναι σχετικά, αφού δεν είναι σπάνιο, η επαιτεία να είναι αποτέλεσμα τεμπελιάς και ξεδιάντραποσύνης και όχι γνήσιας ανάγκης.
? Αλίμονο στον μοναχό, αλλά και στον κάθε άνθρωπο, που η φήμη του ξεπερνά την πραγματική του αξία, σημειώνουν οι Πατέρες της ερήμου. Συχνά πυκνά είναι και τα παραδείγματα ασκητών, που μόλις γινόταν γνωστή η βιωτή και η αγιότητά τους, έκαιαν τις καλύβες τους και εξαφανίζονταν στα βάθη της ερήμου, μέχρι να ανακαλυφθούν ξανά από τους ανθρώπους.
? Η προσευχή μπορεί να προσφέρει πολύ περισσότερα και από τα πιο σοφά λόγια και ας μην ξεχνούμε ότι τα πιο ταπεινά λόγια ενός αγίου ανθρώπου, μπορεί να προσφέρουν πολύ περισσότερα από τις διδαχές σοφών κατά κόσμο ανθρώπων.
? Επίσης, δεν είναι λίγοι οι άγιοι της Εκκλησίας μας, που έγιναν γνωστοί μετά θάνατο, ακόμη και ύστερα από πολλούς αιώνες και με τα πολλά τους θαύματα αντανάκλασαν τη χάρη του Θεού και βοήθησαν χιλιάδες ανθρώπους.
? Το θαύμα, όπως και η χάρις του Θεού, δεν περιορίζονται στην ανθρώπινη ανάγκη και η υπέρλογη λογική του Θεού εκδηλώνεται με πολλούς και παράξενους τρόπους, πάντα όμως για τη σωτηρία του ανθρώπου.
? Η πλάνη της αγωνίας για προσφορά και η ψευδαίσθηση για σωτηρία του κόσμου, από τον ένα και μόνο, πνευματικό ή μη άνθρωπο, αποτελεί ίσως τη σημαντικότερη απόδειξη της αστοχίας και της εγωιστικής παραφροσύνης.
? Ο φόβος της μη επιτυχίας και ο πανικός της αποτυχίας, είναι μεταπτωτικά φαινόμενα και μακράν απέχουν από τη μακαριότητα του παραδείσου, που έχει την ευκαιρία να βιώσει εν ζωή ο άνθρωπος.
? Η πραγματική αγάπη έξω βάλλει τον φόβο, σημειώνεται στην Καινή Διαθήκη, και η ζωή του πιστού αποτελεί ταξίδι στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα.
? Χωρίς άγχος και χωρίς έγνοια πορεύεται ο άνθρωπος και αντιμετωπίζει τα βάσανα της ζωής ευχαριστώντας τον Θεό και ακουμπώντας το βάρος στα δικά Του χέρια.
? Οι πατέρες διαβεβαιώνουν ότι ο Θεός επιτρέπει να δοκιμάζεται ο άνθρωπος στο μέτρο των δυνατοτήτων του, αλλά και του παρέχει όλες τις δυνάμεις για να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες της ζωής. Όλα, βεβαίως, για να μην επαίρεται, αλλά και για να πορεύεται προς τη σωτηρία του.
? Η προσφορά, η θυσία, η ιεραποστολή, δεν είναι συνάρτηση σωματικών ή ψυχικών δυνάμεων του ανθρώπου, αλλά της αγιαστικής ανάκλασης της χάρης του Θεού. ? Αυτή η αδιόρατη, κατά τα άλλα, διαφορά, αποτελεί και την ειδοποιό διαφορά ανάμεσα στους επισκόπους και τους δημάρχους, αφού και οι δύο συχνά πυκνά εκδηλώνουν την ίδια συμπεριφορά.
? Δεν είναι σπάνιο και το φαινόμενο, κάποιοι τοπικοί άρχοντες να προσφέρουν πολύ περισσότερα σ’ αυτούς που έχουν ανάγκη, παρά κάποιοι πνευματικοί ταγοί, που επαίρονται μάλιστα για το φιλανθρωπικό τους έργο.
? Στο Γεροντικό και στους Πατέρες διαβάζουμε ότι μεγαλύτερη παρρησία ενώπιον του Θεού, έχουν όσοι δέχονται βοήθεια, παρά όσοι δίνουν βοήθεια. Εξάλλου, είτε από το υστέρημα, είτε από το περίσσευμα, αυτός που δίνει, εκφράζει και εκπέμπει και ένα είδος δύναμης, ενώ αυτός που απλώνει το χέρι, το μόνο που φανερώνει είναι ταπείνωση.
? Φυσικά και εδώ τα πράγματα είναι σχετικά, αφού δεν είναι σπάνιο, η επαιτεία να είναι αποτέλεσμα τεμπελιάς και ξεδιάντραποσύνης και όχι γνήσιας ανάγκης.
? Αλίμονο στον μοναχό, αλλά και στον κάθε άνθρωπο, που η φήμη του ξεπερνά την πραγματική του αξία, σημειώνουν οι Πατέρες της ερήμου. Συχνά πυκνά είναι και τα παραδείγματα ασκητών, που μόλις γινόταν γνωστή η βιωτή και η αγιότητά τους, έκαιαν τις καλύβες τους και εξαφανίζονταν στα βάθη της ερήμου, μέχρι να ανακαλυφθούν ξανά από τους ανθρώπους.
? Η προσευχή μπορεί να προσφέρει πολύ περισσότερα και από τα πιο σοφά λόγια και ας μην ξεχνούμε ότι τα πιο ταπεινά λόγια ενός αγίου ανθρώπου, μπορεί να προσφέρουν πολύ περισσότερα από τις διδαχές σοφών κατά κόσμο ανθρώπων.
? Επίσης, δεν είναι λίγοι οι άγιοι της Εκκλησίας μας, που έγιναν γνωστοί μετά θάνατο, ακόμη και ύστερα από πολλούς αιώνες και με τα πολλά τους θαύματα αντανάκλασαν τη χάρη του Θεού και βοήθησαν χιλιάδες ανθρώπους.
? Το θαύμα, όπως και η χάρις του Θεού, δεν περιορίζονται στην ανθρώπινη ανάγκη και η υπέρλογη λογική του Θεού εκδηλώνεται με πολλούς και παράξενους τρόπους, πάντα όμως για τη σωτηρία του ανθρώπου.
Σχόλια