? Της νύκτας τα καμώματα, τα βλέπει η μέρα και γελά και όλα όσα συμβαίνουν αυτές τις μέρες στο χώρο της εκκλησιαστικής ανώτατης διακονίας, προκαλούν γέλιο σ΄ αυτούς που βρίσκονται μακριά και παρακολουθούν τηλεοπτικά και ακουστικά τα διαδραματιζόμενα.
? Ο καλός φίλος πήγε πρόσφατα στη Λεμεσό, για να επισκεφθεί κάποιους γνωστούς και φίλους, αλλά αντί να χαρεί από τη συναναστροφή, κουράστηκε από την επιμονή όλων να μάθουν για το τι συμβαίνει πίσω από τις κλειστές πόρτες των αρχιεπισκοπικών μεγάρων.
? Άκουσε σενάρια επί σεναρίων, μύθους και αλήθειες και διαπίστωσε το πάθος και τα πάθη που συνοδεύουν τους ανθρώπους, που επηρεάζονται από τα διαδραματιζόμενα.
? Τι να πεις και τι να αφήσεις πίσω, παρά μόνο να μνημονεύσεις την τακτική που ακολουθεί σε τέτοιες περιπτώσεις το Οικουμενικό Πατριαρχείο, το οποίο, μόλις ακούσει οτιδήποτε, πριν πάρει διαστάσεις η υπόθεση, μετακινεί τους εμπλεκόμενους, είτε ευθύνονται, είτε όχι. Τα πάθη και οι υπόγειες πάλεις και εκεί υπάρχουν σε μεγάλο βαθμό, αλλά το πλήρωμα, σχεδόν σπάνια, μαθαίνει τι συμβαίνει ή μαθαίνει αργότερα, μετά το τέλος της υπόθεσης.
? Όλη αυτή η πρακτική, η οποία έχει τις ρίζες της στο Βυζάντιο, μπορεί να φαίνεται κατ’ αρχήν άδικη, αλλά επί της ουσίας είναι εξαιρετικά δίκαιη. Γλιτώνει πολλούς πιστούς από την κατάκριση, μειώνει τους φανατισμούς και τα πάθη, προστατεύει το «θύμα» ή τον «ένοχο» από την επιβάρυνση της θέσης του, από κινήσεις απόγνωσης και τελικά αφήνει χώρο στο θαύμα να λειτουργήσει.
? Η ανάθεση της ζωής και των ενεργειών στα χέρια του Θεού, αποτελεί τον πιο σύντομο δρόμο για τον παράδεισο, αποτελεί την πιο εύκολη λύση στα προβλήματα. ? Εξάλλου, και οι αρχαίοι Έλληνες έλεγαν το περίφημο «ει συ φέρει το φέρον, φέρε και μηδέν αγανακτείς...», δηλαδή αποδέξου αυτό που σου φέρνει η μοίρα και μην γογγύζεις.
? Οι άγιοι της εκκλησίας μας, με κυριότερο παράδειγμα τον άγιο Νεκτάριο, δεικνύουν ότι η αγιότητα δεν ακολουθείται από τους θρόνους και οι αδικίες ποτέ δεν μένουν αναπάντητες.
? Χωρίς τον πειρασμό, κανείς δεν αγιάζει, όπως, χωρίς αντίπαλο, κανείς δεν νικά. Κανείς δεν ξέρει πού ο Θεός έταξε τον καθένα για να διακονήσει και κανείς δεν ξέρει ποιες εκπλήξεις του επιφυλάσσει η ζωή. Η γερόντισσα Γαβριηλία, ύστερα από θυσία μιας ζωής κοντά στους λεπρούς, κλήθηκε από το Θεό να γίνει μοναχή, για να υπηρετεί τις ψυχές, αντί τα σώματα. ? Το πότε, το πώς και πόσο θα διακονεί κανείς, δεν είναι θέμα δικό του, αλλά θέμα του Θεού. Εξάλλου, δεν είναι λίγοι εκείνοι που υποστηρίζουν, ότι μεγαλύτερη αξία έχει ο ταπεινός που αποδέχεται τη διακονία και όχι ο ισχυρός που προσφέρει τη διακονία.
? Το ψέμα μπορεί προσωρινά να βασιλεύει, αλλά ποτέ δεν καταισχύνει και όσα χρόνια και αν περάσουν, πάντα η αλήθεια θα λάμπει.
? Αυτές οι μικρές και επαναλαμβανόμενες αλήθειες, μέσα στην σκοτοδίνη των ημερών, χάνονται και αν το ανάχωμα φαίνεται βουνό, μπόρα είναι και θα περάσει. ? Καλό είναι, πάντως, κάποια ανεπηρέαστα μυαλά να δώσουν λόγο αληθείας, λόγο καθαρό, που θα λειτουργήσει ως καταλύτης, για να επανέλθει η ηρεμία, για να έλθουν στο προσκήνιο τα μεγάλα και δυσεπίλυτα κοινωνικά προβλήματα που πραγματικά σκοτώνουν.
? Η αγωνία της προσφοράς ανήκει στους πολιτικούς και τους δημάρχους που θέλουν ψήφους και όχι στους ανθρώπους της Εκκλησίας, που το μόνο που ζητούν είναι τη χαρά του παραδείσου.
? Ο καλός φίλος πήγε πρόσφατα στη Λεμεσό, για να επισκεφθεί κάποιους γνωστούς και φίλους, αλλά αντί να χαρεί από τη συναναστροφή, κουράστηκε από την επιμονή όλων να μάθουν για το τι συμβαίνει πίσω από τις κλειστές πόρτες των αρχιεπισκοπικών μεγάρων.
? Άκουσε σενάρια επί σεναρίων, μύθους και αλήθειες και διαπίστωσε το πάθος και τα πάθη που συνοδεύουν τους ανθρώπους, που επηρεάζονται από τα διαδραματιζόμενα.
? Τι να πεις και τι να αφήσεις πίσω, παρά μόνο να μνημονεύσεις την τακτική που ακολουθεί σε τέτοιες περιπτώσεις το Οικουμενικό Πατριαρχείο, το οποίο, μόλις ακούσει οτιδήποτε, πριν πάρει διαστάσεις η υπόθεση, μετακινεί τους εμπλεκόμενους, είτε ευθύνονται, είτε όχι. Τα πάθη και οι υπόγειες πάλεις και εκεί υπάρχουν σε μεγάλο βαθμό, αλλά το πλήρωμα, σχεδόν σπάνια, μαθαίνει τι συμβαίνει ή μαθαίνει αργότερα, μετά το τέλος της υπόθεσης.
? Όλη αυτή η πρακτική, η οποία έχει τις ρίζες της στο Βυζάντιο, μπορεί να φαίνεται κατ’ αρχήν άδικη, αλλά επί της ουσίας είναι εξαιρετικά δίκαιη. Γλιτώνει πολλούς πιστούς από την κατάκριση, μειώνει τους φανατισμούς και τα πάθη, προστατεύει το «θύμα» ή τον «ένοχο» από την επιβάρυνση της θέσης του, από κινήσεις απόγνωσης και τελικά αφήνει χώρο στο θαύμα να λειτουργήσει.
? Η ανάθεση της ζωής και των ενεργειών στα χέρια του Θεού, αποτελεί τον πιο σύντομο δρόμο για τον παράδεισο, αποτελεί την πιο εύκολη λύση στα προβλήματα. ? Εξάλλου, και οι αρχαίοι Έλληνες έλεγαν το περίφημο «ει συ φέρει το φέρον, φέρε και μηδέν αγανακτείς...», δηλαδή αποδέξου αυτό που σου φέρνει η μοίρα και μην γογγύζεις.
? Οι άγιοι της εκκλησίας μας, με κυριότερο παράδειγμα τον άγιο Νεκτάριο, δεικνύουν ότι η αγιότητα δεν ακολουθείται από τους θρόνους και οι αδικίες ποτέ δεν μένουν αναπάντητες.
? Χωρίς τον πειρασμό, κανείς δεν αγιάζει, όπως, χωρίς αντίπαλο, κανείς δεν νικά. Κανείς δεν ξέρει πού ο Θεός έταξε τον καθένα για να διακονήσει και κανείς δεν ξέρει ποιες εκπλήξεις του επιφυλάσσει η ζωή. Η γερόντισσα Γαβριηλία, ύστερα από θυσία μιας ζωής κοντά στους λεπρούς, κλήθηκε από το Θεό να γίνει μοναχή, για να υπηρετεί τις ψυχές, αντί τα σώματα. ? Το πότε, το πώς και πόσο θα διακονεί κανείς, δεν είναι θέμα δικό του, αλλά θέμα του Θεού. Εξάλλου, δεν είναι λίγοι εκείνοι που υποστηρίζουν, ότι μεγαλύτερη αξία έχει ο ταπεινός που αποδέχεται τη διακονία και όχι ο ισχυρός που προσφέρει τη διακονία.
? Το ψέμα μπορεί προσωρινά να βασιλεύει, αλλά ποτέ δεν καταισχύνει και όσα χρόνια και αν περάσουν, πάντα η αλήθεια θα λάμπει.
? Αυτές οι μικρές και επαναλαμβανόμενες αλήθειες, μέσα στην σκοτοδίνη των ημερών, χάνονται και αν το ανάχωμα φαίνεται βουνό, μπόρα είναι και θα περάσει. ? Καλό είναι, πάντως, κάποια ανεπηρέαστα μυαλά να δώσουν λόγο αληθείας, λόγο καθαρό, που θα λειτουργήσει ως καταλύτης, για να επανέλθει η ηρεμία, για να έλθουν στο προσκήνιο τα μεγάλα και δυσεπίλυτα κοινωνικά προβλήματα που πραγματικά σκοτώνουν.
? Η αγωνία της προσφοράς ανήκει στους πολιτικούς και τους δημάρχους που θέλουν ψήφους και όχι στους ανθρώπους της Εκκλησίας, που το μόνο που ζητούν είναι τη χαρά του παραδείσου.
Σχόλια