Το «τέλος εποχής» στην Εκκλησία Κύπρου

.

---

? «Όλα αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν…» και στη δίνη των καιρών είδαμε και τον διασυρμό ενός επισκόπου ενώπιον της δικαιοσύνης. ? Η εικόνα, η οποία έκανε τον γύρο του κόσμου, αποτελεί ένα τραγικό γεγονός για την Ορθόδοξη Εκκλησία της Κύπρου, όσο και αν μερικοί με χαιρεκακία υποστηρίζουν ότι επιτέλους θα υπάρξει κάθαρση.
? Η λογική της Εκκλησίας, η οποία δεν είναι καθόλου κοινή λογική, αλλά είναι υπέρλογη αγάπη, λέει, διά του γεροντικού, ότι «ακόμη και να δω τον πατέρα μου να πορνεύει, εγώ θα τον σκεπάσω με το ράσο μου για να μην σκανδαλίζονται οι αδύνατοι αδελφοί μου…»
? Η «καριέρα» του ανθρώπου αυτού, του επισκόπου, του «επόμενου των αποστόλων» μπορεί τυπικά να διακόπηκε άδοξα, αλλά το «παιγνίδι» για τη δόξα του Θεού και τον παράδεισο ποτέ δεν χάνεται. ? Πάντως η «ταπείνωση» που υποβλήθηκε εκών-άκων ο ιεράρχης αυτός, αποτελεί από μόνη της ένα φοβερό μήνυμα για την εκκλησία της Κύπρου, αφού ουσιαστικά σηματοδοτεί το τέλος της εποχής της κοσμικής εξουσίας της Εκκλησίας.
? Ο παντοδύναμος οικονομικά, εκκλησιαστικός οργανισμός, ο οποίος μεταμόρφωνε σε πολιτική εξουσία, τη δύναμή του, τώρα πλέον χάνει οριστικά την ιδιότητα αυτή.
? Η αρχή έγινε με την εκλογή των νεώτερων επισκόπων, όπου κριτήριο δεν υπήρξε το εκτόπισμα της προσωπικότητάς τους – με κοινωνικούς όρους – αλλά η αγιοπνευματική ακτινοβολία τους, η οποία ξεκινά από τα πολύ παρεξηγημένα μοναστήρια.
? Η «γέννα» αυτή της νέας εποχής συνοδεύεται, όπως είναι φυσικό, από πόνους και οι τελευταίες διαφωνίες και συγκρούσεις εντός και εκτός Ιεράς Συνόδου, επιβεβαιώνουν το γεγονός αυτό, παρόλο που μερικοί τα θεωρούν ως οπισθοδρόμηση και πορεία προς τραυματικά γεγονότα του παρελθόντος.
? Ωστόσο, μέσα σ’ αυτό το ανακάτεμα, μέσα σ’ αυτή τη μάχη για τη «χαμένη εξουσία» αναδύονται ίσως για πρώτη φορά φωνές διαφορετικές, που εκφράζουν ένα πρωτόγνωρο θεολογικό λόγο.
? Μπορεί να φαίνεται ότι ο λόγος αυτός περνά απαρατήρητος από τα «μεγάλα και δυνατά» Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, αλλά δεν περνά καθόλου απαρατήρητος από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές, οι οποίοι προβληματίζονται και κάνουν δεύτερες σκέψεις.
? Το ίδιο ισχύει και για την αλάθητη συνείδηση της εκκλησίας, τους πιστούς που μπορεί να μην έχουν λόγο, αλλά έχουν κρίση μυστική.
? Η «επανάσταση» του Χριστού δεν γίνεται με τυμπανοκρουσίες και ζουρνάδες, αλλά με το «πύρωμα» της ψυχής, με τη Χάρη του Θεού, με την μυστηριακή βίωση του Χριστού. ? Η Εκκλησία της Κύπρου μπορεί να διέρχεται δύσκολες στιγμές, αλλά ας μην ξεχνούμε ότι και ο χρυσούς αιώνας της Ορθοδοξίας, ο τέταρτος, ήταν ίσως ο πιο δύσκολος, αφού οι αιρέσεις και τα πάθη ανήλθαν σε ύψιστο βαθμό.
? Χωρίς διάβολο κανείς δεν αγιάζει, χωρίς άσκηση κανείς δεν στεφανώνεται, χωρίς ταπείνωση κανείς δεν υψώνεται, χωρίς τον σταυρό και τον θάνατο κανένας δεν ανασταίνεται.
? Η Εκκλησία της Κύπρου μπορεί να φαίνεται στα μάτια των πολλών ταπεινωμένη, αλλά στη συνείδηση των λίγων που μπορούν να δουν λίγο μπροστά, η Εκκλησία της Κύπρου βρίσκεται σε ανοδική πορεία.