.
? Ο μανιχαϊσμός, η πλάνη για την ύπαρξη του καλού και του κακού ως υποστάσεις, ταλαιπώρησαν και ταλαιπωρούν και σήμερα τους πιστούς, παρόλο που η Εκκλησία απεφάνθη συνοδικά από τους πρώτες αιώνες, ότι αποτελεί αίρεση.
? Η ζωή του πιστού, είναι ζωή σε τεντωμένο σχοινί, αποτελεί σχοινοβασία, ανάμεσα στον διάβολο και τους Αγίους, ανάμεσα στον κόσμο και τον εαυτό του, ανάμεσα στην πλάνη και την αλήθεια.
? Ο σίγουρος δρόμος σ’ αυτή την πορεία είναι η αρετή της διάκρισης, η οποία είναι συνώνυμη με τη μεσότητα, δηλαδή την αποφυγή των άκρων και των ακροτήτων, των φανατισμών και της μισαλλοδοξίας. Σ’ αυτή τη σχοινοβασία, ο πιστός, πορεύεται έχοντας ως προστασία τη σίγουρη ασπίδα της ταπείνωσης.
? Φυσικά ποτέ δεν προχωρεί μόνος και ποτέ δεν ακολουθεί μοναχική ατομοκεντρική πορεία, αφού έχει δίπλα του, τον πνευματικό του πατέρα, αλλά και όλους τους αδελφούς του, τους εχθρούς και τους φίλους, τους οποίους αγαπά και για τους οποίους θυσιάζεται.
? Όλα αυτά στο θεωρητικό επίπεδο αφού στην πράξη απαιτείται συνεχής άσκηση, απαιτείται συνεχής αγώνας, με πτώσεις και ανόδους μέχρι την τελευταία πνοή του ανθρώπου.
? Τις τελευταίες ημέρες ένας νέος ακήρυχτος πόλεμος ξεκίνησε ανάμεσα στην επίσημη εκκλησία και το επίσημο κράτος από τη μια και τους αιρετικούς από την άλλη, οι οποίοι ωστόσο παρόλο που κατονομάζονται αποτελούν τον αόρατο εχθρό. Η Εκκλησία ποτέ δεν καταδίωξε και ποτέ δεν επιτέθηκε εναντίον κανενός, ούτε ακόμη και των αιρετικών, αφού όλοι οι άνθρωποι είναι αδελφοί και όλοι οι άνθρωποι αποτελούν εικόνες του Θεού.
? Η καταδίκη των αιρετικών και η προειδοποίηση για τον θανάσιμο κίνδυνο που αποτελούν οι αιρετικές δοξασίες, γίνονταν πάντοτε για την προστασία των πιστών και ποτέ για την εκδίκηση των αιρετικών. Φυσικά η εκκλησιαστική ιστορία είναι γεμάτη από αστοχίες και επιθέσεις εναντίον αιρετικών, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι επιτρέπεται η βία εναντίον οποιουδήποτε.
? Η κυπριακή πολιτεία, σε έναν μάλλον άχαρο και περίεργο ρόλο, ανέλαβε διά του υπουργείου Δικαιοσύνης και δημόσιας τάξης, την επίθεση εναντίον των αιρετικών, βοηθούμενη βεβαίως από την εκκλησία της Κύπρου και την Παγκύπρια Ένωση Γονέων.
? Διοργάνωσε σεμινάριο με θέμα τις καταστροφικές, όπως τις χαρακτήρισαν, λατρείες τα πολιτικά, κοινωνικά, νομικά, εκπαιδευτικά, οικονομικά προβλήματα και την αντιμετώπισή τους. Η είδηση ανέφερε ότι το σεμινάριο παρακολούθησαν υπάλληλοι δημόσιων υπηρεσιών, εκπαιδευτικοί, αστυνομικοί και κληρικοί. Στόχος ήταν ο εντοπισμός των ψυχοναρκωτικών στην κυπριακή πραγματικότητα και η αντιμετώπισή τους, η αναγκαιότητα οργάνωσης του κράτους έναντι των σεκτών, του εγκλήματος και των αιρέσεων.
? Ο Αρχιμανδρίτης Χριστόφορος Τσιάκκας αναφέρθηκε σε πρόσφατη έρευνα που έδειξε ότι 20% των μαθητών ασχολήθηκαν με θέματα σατανισμού και παραθρησκείας, ενώ πρόσθεσε ότι η πληροφόρηση που είχαν ήταν από την τηλεόραση (69,1%), από βιβλία (48,8%) από βίντεο (30,7%) και μουσική (25,6%). Πάντως καλώς ή κακώς, στον κόσμο από τα ΜΜΕ, πέρασαν μόνο τα ψυχρά νούμερα των στατιστικών και η απειλή από τους αιρετικούς, που θέλουν να διαλύσουν την κυπριακή κοινωνία. ? Τίποτα φυσικά από τη θεολογία περί αιρέσεων, τίποτα περί της πρακτικής που ακολούθησε ιστορικά η Εκκλησία απέναντι των αιρετικών, τίποτα φυσικά και για τα συναξάρια των αγίων που «παραλάμβαναν» μια πόλη γεμάτη με αιρετικούς και την παρέδιδαν με την αγάπη, ορθόδοξη και αγία.
? Το σεμινάριο και η όλη προσπάθεια της πολιτείας και της Εκκλησίας μπορεί να φαίνεται ιδιαιτέρως καλή, αλλά είναι εξαιρετικά επικίνδυνη, ιδιαιτέρως αν αναλογιστεί κανείς τη βία που κουβαλά η κοινωνία μας, αλλά και τους ανθρώπους που καλούνται να υπερασπιστούν αυτούς τους στόχους. ? Φαινόμενα ξενοφοβίας και ρατσισμού, είτε εναντίον των Αράβων, είτε των Ρώσων, είτε ακόμη και αυτών των Ελλαδιτών, δεν είναι άγνωστα στη μικρή μας κοινωνία, που αναζητά πάντα εχθρούς για να σπάσει την ανία της, όπως έλεγε κάποτε κάποιος κοινωνιολόγος.
? Η δύναμη της Εκκλησίας δεν συνίσταται στον πόλεμο κατά των άλλων, αλλά στην αγάπη για τους άλλους, ακόμη και τους αιρετικούς. Εξάλλου μόνο μέσω της αγάπης μπορεί ο άνθρωπος να πείσει και να σώσει τον αδελφό του…
? Η ζωή του πιστού, είναι ζωή σε τεντωμένο σχοινί, αποτελεί σχοινοβασία, ανάμεσα στον διάβολο και τους Αγίους, ανάμεσα στον κόσμο και τον εαυτό του, ανάμεσα στην πλάνη και την αλήθεια.
? Ο σίγουρος δρόμος σ’ αυτή την πορεία είναι η αρετή της διάκρισης, η οποία είναι συνώνυμη με τη μεσότητα, δηλαδή την αποφυγή των άκρων και των ακροτήτων, των φανατισμών και της μισαλλοδοξίας. Σ’ αυτή τη σχοινοβασία, ο πιστός, πορεύεται έχοντας ως προστασία τη σίγουρη ασπίδα της ταπείνωσης.
? Φυσικά ποτέ δεν προχωρεί μόνος και ποτέ δεν ακολουθεί μοναχική ατομοκεντρική πορεία, αφού έχει δίπλα του, τον πνευματικό του πατέρα, αλλά και όλους τους αδελφούς του, τους εχθρούς και τους φίλους, τους οποίους αγαπά και για τους οποίους θυσιάζεται.
? Όλα αυτά στο θεωρητικό επίπεδο αφού στην πράξη απαιτείται συνεχής άσκηση, απαιτείται συνεχής αγώνας, με πτώσεις και ανόδους μέχρι την τελευταία πνοή του ανθρώπου.
? Τις τελευταίες ημέρες ένας νέος ακήρυχτος πόλεμος ξεκίνησε ανάμεσα στην επίσημη εκκλησία και το επίσημο κράτος από τη μια και τους αιρετικούς από την άλλη, οι οποίοι ωστόσο παρόλο που κατονομάζονται αποτελούν τον αόρατο εχθρό. Η Εκκλησία ποτέ δεν καταδίωξε και ποτέ δεν επιτέθηκε εναντίον κανενός, ούτε ακόμη και των αιρετικών, αφού όλοι οι άνθρωποι είναι αδελφοί και όλοι οι άνθρωποι αποτελούν εικόνες του Θεού.
? Η καταδίκη των αιρετικών και η προειδοποίηση για τον θανάσιμο κίνδυνο που αποτελούν οι αιρετικές δοξασίες, γίνονταν πάντοτε για την προστασία των πιστών και ποτέ για την εκδίκηση των αιρετικών. Φυσικά η εκκλησιαστική ιστορία είναι γεμάτη από αστοχίες και επιθέσεις εναντίον αιρετικών, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι επιτρέπεται η βία εναντίον οποιουδήποτε.
? Η κυπριακή πολιτεία, σε έναν μάλλον άχαρο και περίεργο ρόλο, ανέλαβε διά του υπουργείου Δικαιοσύνης και δημόσιας τάξης, την επίθεση εναντίον των αιρετικών, βοηθούμενη βεβαίως από την εκκλησία της Κύπρου και την Παγκύπρια Ένωση Γονέων.
? Διοργάνωσε σεμινάριο με θέμα τις καταστροφικές, όπως τις χαρακτήρισαν, λατρείες τα πολιτικά, κοινωνικά, νομικά, εκπαιδευτικά, οικονομικά προβλήματα και την αντιμετώπισή τους. Η είδηση ανέφερε ότι το σεμινάριο παρακολούθησαν υπάλληλοι δημόσιων υπηρεσιών, εκπαιδευτικοί, αστυνομικοί και κληρικοί. Στόχος ήταν ο εντοπισμός των ψυχοναρκωτικών στην κυπριακή πραγματικότητα και η αντιμετώπισή τους, η αναγκαιότητα οργάνωσης του κράτους έναντι των σεκτών, του εγκλήματος και των αιρέσεων.
? Ο Αρχιμανδρίτης Χριστόφορος Τσιάκκας αναφέρθηκε σε πρόσφατη έρευνα που έδειξε ότι 20% των μαθητών ασχολήθηκαν με θέματα σατανισμού και παραθρησκείας, ενώ πρόσθεσε ότι η πληροφόρηση που είχαν ήταν από την τηλεόραση (69,1%), από βιβλία (48,8%) από βίντεο (30,7%) και μουσική (25,6%). Πάντως καλώς ή κακώς, στον κόσμο από τα ΜΜΕ, πέρασαν μόνο τα ψυχρά νούμερα των στατιστικών και η απειλή από τους αιρετικούς, που θέλουν να διαλύσουν την κυπριακή κοινωνία. ? Τίποτα φυσικά από τη θεολογία περί αιρέσεων, τίποτα περί της πρακτικής που ακολούθησε ιστορικά η Εκκλησία απέναντι των αιρετικών, τίποτα φυσικά και για τα συναξάρια των αγίων που «παραλάμβαναν» μια πόλη γεμάτη με αιρετικούς και την παρέδιδαν με την αγάπη, ορθόδοξη και αγία.
? Το σεμινάριο και η όλη προσπάθεια της πολιτείας και της Εκκλησίας μπορεί να φαίνεται ιδιαιτέρως καλή, αλλά είναι εξαιρετικά επικίνδυνη, ιδιαιτέρως αν αναλογιστεί κανείς τη βία που κουβαλά η κοινωνία μας, αλλά και τους ανθρώπους που καλούνται να υπερασπιστούν αυτούς τους στόχους. ? Φαινόμενα ξενοφοβίας και ρατσισμού, είτε εναντίον των Αράβων, είτε των Ρώσων, είτε ακόμη και αυτών των Ελλαδιτών, δεν είναι άγνωστα στη μικρή μας κοινωνία, που αναζητά πάντα εχθρούς για να σπάσει την ανία της, όπως έλεγε κάποτε κάποιος κοινωνιολόγος.
? Η δύναμη της Εκκλησίας δεν συνίσταται στον πόλεμο κατά των άλλων, αλλά στην αγάπη για τους άλλους, ακόμη και τους αιρετικούς. Εξάλλου μόνο μέσω της αγάπης μπορεί ο άνθρωπος να πείσει και να σώσει τον αδελφό του…
Σχόλια