Βίος ανεόρταστος μακρά οδός απανδόκευτος

---

«Βίος ανεόρταστος μακρά οδός απανδόκευτος»…ζωή χωρίς χαρές και σκόλες είναι βίος αβίωτος, είναι πορεία χωρίς στάσεις και ξεκούραση, είναι ένα μαρτύριο χωρίς τέλος. Οι αρχαίοι Έλληνες και οι πατέρες της Εκκλησίας αργότερα, φιλοσοφώντας και οριοθετώντας την ομορφιά της ζωής, ανακάλυψαν τη μικρή, αλλά μεγάλη αλήθεια, που θέλει τη χαρά και την ευτυχία να βρίσκονται στην εναλλαγή, στην αέναη πάλη για το φως, στη σταυροαναστάσιμη πορεία, στις μικρές μυστηριακές στιγμούλες, που δίνουν νόημα στη ζωή.

Στα συναξάρια της Εκκλησίας διαβάζουμε για τον άγιο ασκητή, ο οποίος όταν έβλεπε τα καλογέρια του να κοιμούνται την ώρα της αγρυπνίας, διέκοπτε την ακολουθία για να τους πει ανέκδοτα να ξυπνήσουν και να συνεχίσουν τη λατρεία. Ο αββάς Ποιμήν, όταν τον ρώτησαν τι πρέπει να κάνει κανείς όταν αντιληφθεί ένα μοναχό να κοιμάται στην ώρα της ακολουθίας, απάντησε απλά ότι εάν ήμουν εγώ θα του έβαζα μαξιλάρι για να κοιμηθεί καλύτερα.

Αλλά και στα ανέκδοτα αυτή η μυστική ανάπαυση των ψυχών διέρχεται με ένα μοναδικό τρόπο. Κάποτε ένας παπάς που ήταν μανιακός με το κυνήγι, άφηνε τον σκύλο και το όπλο έξω από την εκκλησία όταν τελούσε τη θεία λειτουργία. Μια μέρα άκουσε τον σκύλο να γαβγίζει. Τότε φωνάζει τον ψάλτη. Βάλε σημάδι πού μείναμε, να πάμε να κυνηγήσουμε και να έλθουμε να συνεχίσουμε. Πήγαν, κυνήγησαν και ήρθαν για να συνεχίσουν τη θεία λειτουργία, με αναπαυμένη την ψυχή και παραδομένοι στη χάρη του Θεού.
Το στάδιο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής αποτελεί τη δυσκολότερη περίοδο στο εκκλησιαστικό έτος για τους πιστούς, αφού η νηστεία και η προσευχή κορυφώνονται, ενώ και οι πειρασμοί ακολουθούν με ανάλογη επίθεση. Μακρόσυρτες ακολουθίες, μετάνοιες, αποχή από τροφές, περισυλλογή και κάθαρση, για να μεταλλαγούν τα πάθη σε αρετές και η πίκρα της κόλασης σε γλύκα του παραδείσου. Στην ίδια ποσότητα και παραπάνω, η χάρις του Θεού, η οποία όπου περισσεύει η αμαρτία, υπερπερισσεύει με θαυμαστό τρόπο.
Σοφότατα η Εκκλησία προβάλλει κάθε Κυριακή σημαντικότατες «νίκες», σημαντικότατα θαύματα στην εκκλησιαστική ιστορία. Την πρώτη Κυριακή της Σαρακοστής προβάλλει την αναστήλωση των Αγίων Εικόνων, στην εορτή της Ορθοδοξίας. Τη δεύτερη Κυριακή προβάλλει τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, το μέγα διδάσκαλο της ησυχαστικής και νηπτικής ζωής, ο οποίος ξεκαθάρισε τη διαφορά μεταξύ ενεργειών και ουσίας του Θεού. Την Τρίτη Κυριακή, στη μέση του σταδίου του αγώνα και των αρετών, η Εκκλησία προβάλλει τον Σταυρό του Κυρίου, το σημείο για το οποίο τρέμουν οι διάβολοι και ενδυναμώνονται οι πιστοί.
Η σοφία της Ορθοδοξίας συμπυκνώνεται στην απλή, αλλά και τόσο σύνθετη αρχή ότι οτιδήποτε είναι ορθό, είναι και Ορθόδοξο. Το μέτρο τίθεται ως προτεραιότητα και αρμονία μεταξύ φυσικής και πνευματικής ζωής. Το θαύμα ποτέ δεν τίθεται σε δεύτερη μοίρα, ποτέ δεν χάνεται η επικοινωνία με τον Θεό, η πρόγευση και η βίωση του παραδείσου. Μέσα σ’ αυτή τη υπέρλογη λογική κυριαρχεί η αγάπη, η δύναμη αυτή που μπορεί να ημερεύσει και τα πιο άγρια θηρία, που είναι τελικά ο ίδιος ο Θεός.

Σταυροαναστάσιμη η σαρακοστιανή πορεία μέσα από το χαροποιό πένθος, που δίνει η ελπίδα της Ανάστασης και η λαχτάρα για την ένωση με τον νικητή του θανάτου, τον αναστημένο Χριστό. Ελεύθεροι οι πιστοί από το βάρος των αμαρτιών τους, εξομολογούμενοι της αμαρτίες τους - στα αρχαία Ελληνικά εξομολογούμαι σημαίνει δοξολογώ - ακολουθούν τα βήματα του Θεανθρώπου και συσταυρώνται και συναναστήνονται στην καινή ημέρα της Αναστάσεως, όπου ο ουρανός, η γη και τα καταχθόνια θα πλημμυρίσουν από φως και ζωή.