.
? Σ’ αυτό τον κόσμο τον μικρό, το μέγα της καθημερινής βιοπάλης και της τρέλας της αδικίας, της αυτοκτονικής μανίας και της ναρκωτικής χαμαιτυπίας, η μεσίτρια του κόσμου, απλώνει το χέρι της και σώζει τον μικρό, αλλά μέγα άνθρωπο. Ακατανόητο θαύμα η επικοινωνία με τη μητέρα του Θεού και μητέρα των ανθρώπων και μόνο όσοι βίωσαν το θαύμα μπορούν να μιλήσουν, αλλά σίγουρα όχι να μεταφέρουν την εμπειρία του θεϊκού χαδιού. Όπως κανείς δεν μπορεί να περιγράψει τη χαρά της θαλπωρής της μάνας, έτσι και κανείς δεν μπορεί να μεταφέρει τη γλύκα της μητέρας του Θεού. Αυτή η δυναμική σχέση της Παναγίας με τον άνθρωπο αποτυπώνεται στην εορτή της Μεγαλόχαρης στις 25 Μαρτίου, γιορτή η οποία συμπίπτει με την εαρινή ισημερία, δηλαδή το τέλος του χειμώνα και την αρχή της Άνοιξης. Η αναγέννηση της φύσης εκτείνεται στην αναγέννηση του ανθρώπου. Με τον Ευαγγελισμό αρχίζει η πνευματική αναγέννηση του κόσμου και επικρατεί πλέον το φως της αλήθειας σε βάρος του σκότους της αμαρτίας, η χαρά σε βάρος της λύπης, η ζωή σε βάρος του θανάτου. ? Αυτή η συμβολική, όσο και θαυμαστή χρονική στιγμή, ταυτίστηκε στην ιστορία των ορθόδοξων λαών με ανεπανάληπτες στιγμές εθνικής έξαρσης. Ήδη από την περίοδο του Βυζαντίου σε πολλές περιπτώσεις διασώθηκε η Κωνσταντινούπολη από τη Θεοτόκο με θαυματουργικό τρόπο. Το 626 μ.Χ. η Πόλη, την οποία πολιορκούσαν οι ΄Αβαροι, διασώθηκε από την Παναγία την ώρα που ο αυτοκράτορας Ηράκλειος απουσίαζε σε εκστρατεία κατά των Περσών. Μετά τη λύση της πολιορκίας εψάλη ο Ακάθιστος ΄Υμνος στον ναό της Θεοτόκου των Βλαχερνών ως δοξολογία και ευχαριστία για τη σωτηρία της Πόλης από την Υπέρμαχο Στρατηγό. Στα δημοτικά τραγούδια η Παναγία κατέχει μία ξεχωριστή θέση. Γνωστό είναι το "Μοιρολόι της Παναγίας", το οποίο παλιότερα έψαλλαν οι γυναίκες τη Μ. Παρασκευή στον Επιτάφιο. Σε πολλά μέρη υπάρχουν θαυματουργές εικόνες της Παναγίας γεμάτες από αφιερώματα των πιστών, ενώ χιλιάδες είναι και οι θρύλοι και οι ιστορίες που τα συνοδεύουν.
? Η θέση της Παναγίας στις τοιχογραφίες των εκκλησιών είναι πίσω ακριβώς από το Άγιο Βήμα, στην κόγχη του Ιερού, δηλαδή μεταξύ ουρανού και γης, ενώνοντας νοερά και πραγματικά τον άνθρωπο με τον Θεό, τα εστώτα με τα αιώνια, το φθαρτό με το άφθαρτο. Κανένας δεν μπορεί να περιγράψει την αγάπη που αισθάνεται προς τη μητέρα του, αλλά και κανένας δεν μπορεί να καταλάβει το μέγεθος της αγάπης της μάνας προς το παιδί της. Παναγία μου, λέει ο πιστός με την καρδιά και όχι με τα χείλη, όταν τα προβλήματα του βίου πλακώνουν. Τότε το το βάρος γίνεται πολύ πιο ελαφρό και ένα φως γεννιέται, σκορπώντας τη σκοτοδίνη του μυαλού. Η Παναγία είναι "η καταφυγή των ασθενούντων, η ελπίς των απελπισμένων, η βοήθεια των πολεμουμένων, η έτοιμη αντίληψις των προς Αυτήν προστρεχόντων, των Χριστιανών το καταφύγιον", είναι τελικά η χαρά των χαρών.
Σχόλια