Αναζητώντας τη χαρά της συγχώρησης
.
Εδώ είναι ο παράδεισος και η κόλαση εδώ... σ' αυτή τη μίζερη μικρή, αλλά πάντα γλυκιά ζωή. Αναζητώντας την ευτυχία, παλεύουμε νύκτα και μέρα για τα μεγάλα και σπουδαία και ξεχνούμε τα μικρά και σημαντικά που οδηγούν στην πραγματική χαρά. Η συγχώρηση, δηλαδή η δυνατότητα να χωρούν δύο ή περισσότεροι άνθρωποι στον ίδιο χωροχρόνο - και με τη μεταφυσική έννοια του όρου - αποτελεί τον καλύτερο δρόμο για την ευτυχία.
Για να ανακαλύψει ο άνθρωπος αυτό το δρόμο, θα πρέπει να αποτάξει τον εγωισμό του και να εμφωλεύσει στην καρδιά του την αγάπη. Αυτό δεν είναι εύκολο εγχείρημα, αλλά ούτε και τυχαίο γεγονός. Απαιτεί πρώτα απ΄ όλα φιλότιμο και ακολούθως ταπείνωση και μαγκιά. Σχηματικά, αυτός ο δρόμος παρομοιάζεται από τους πατέρες με πορεία πάνω σε ακτίνα ποδηλάτου. Κέντρο του τροχού ο Χριστός και στις ακτίνες οι άνθρωποι.
Όσο πλησιάζουν προς το Χριστό, τόσο ενώνονται και μεταξύ τους. Και από τη θεωρία στην πράξη και στο κορυφαίο παράδειγμα του Χριστού στο Σταυρό που συγχώρεσε τους σταυρωτές του. Το "σκανδαλώδες" παράδειγμα του Χριστού ακολούθησαν φυσικά όλοι οι άγιοι της Εκκλησίας και όχι μόνο. Χαρακτηριστική η ιστορία του Θόδωρου Κολοκοτρώνη, ο οποίος φιλοξένησε στο σπίτι του τον φονιά του αδελφού του.
Σε ένα άλλο επίπεδο συναντούμε την έννοια της συγχώρησης στους ασκητές της ερήμου, οι οποίοι ακόμη και μέσα στη δημιουργική μοναξιά τους αναζητούσαν τη συγχώρηση: "Ο αββάς συνάντησε τον αγαπημένο του μαθητή και τον ρώτησε για την πνευματική του πρόοδο. Ο μαθητής απάντησε ότι κατάφερε να αφιερώσει στον Θεό όλες τις στιγμές της ημέρας του. Τότε το μόνο που λείπει είναι να συγχωρέσεις τους εχθρούς σου. Ο νεαρός σοκαρίστηκε: Μα, δεν το έχω ανάγκη! Δεν μισώ τους εχθρούς μου. Νομίζεις ότι ο Θεός σε μισεί; Φυσικά και όχι! Κι όμως ζητάς να σε συγχωρέσει, δεν είναι έτσι; Κάνε το ίδιο με τους εχθρούς σου, παρ' όλο που δεν τους μισείς. Όποιος συγχωρεί, πλένει και αρωματίζει την ίδια του την καρδιά."
Η έννοια της συγχώρησης δεν έχει καμιά σχέση με τις νομικές και δικαστικές διαδικασίες. Η συγχώρηση μπορεί να ξεκινά από τα λόγια και τις πράξεις - πράξη μέγιστη - αλλά καταλήγει στη ψυχή - πράξη δύσκολη και επίπονη. Τα πάθη είναι ριζωμένα στις ψυχές και δύσκολα μπορούν να ξεριζωθούν. Σ' αυτή τη διαδικασία μεγάλη είναι η βοήθεια των πνευματικών, οι οποίοι με την πείρα και την εμπειρία τους, μπορούν να κάνουν το θαύμα και να ανοίξουν διόδους για να εισέλθει η χάρις του Θεού και φυσικά να ανοίξει η ψυχή για να χωρέσει και τους άλλους.
Από το ατομικό στο συλλογικό επίπεδο και στη συλλογική τρέλα του εθνικισμού, η οποία συνήθως κρύβεται πίσω από θρησκευτικά σύμβολα και εκκλησιαστικές δοξασίες. Ο οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος κηρύσσοντας τη συγχώρηση και την αγάπη μεταξύ των λαών, τονίζει ότι η " εκμετάλλευση θρησκευτικών συμβόλων για την υποστήριξη της υπόθεσης ενός επιθετικού εθνικισμού αποτελεί προδοσία της παγκοσμιότητος της πίστης...
Αποστρεφόμαστε και καταδικάζουμε πλήρως την εθνική κάθαρση, τον βιασμό και τον φόνο... Καταδικάζουμε όσους βγάζουν τις οικογένειες έξω από τα σπίτια τους, χωρίζουν τα παιδιά από τους γονείς, τον σύζυγο από τη σύζυγο, στο όνομα ανόητων εθνικισμών...".
Για να ανακαλύψει ο άνθρωπος αυτό το δρόμο, θα πρέπει να αποτάξει τον εγωισμό του και να εμφωλεύσει στην καρδιά του την αγάπη. Αυτό δεν είναι εύκολο εγχείρημα, αλλά ούτε και τυχαίο γεγονός. Απαιτεί πρώτα απ΄ όλα φιλότιμο και ακολούθως ταπείνωση και μαγκιά. Σχηματικά, αυτός ο δρόμος παρομοιάζεται από τους πατέρες με πορεία πάνω σε ακτίνα ποδηλάτου. Κέντρο του τροχού ο Χριστός και στις ακτίνες οι άνθρωποι.
Όσο πλησιάζουν προς το Χριστό, τόσο ενώνονται και μεταξύ τους. Και από τη θεωρία στην πράξη και στο κορυφαίο παράδειγμα του Χριστού στο Σταυρό που συγχώρεσε τους σταυρωτές του. Το "σκανδαλώδες" παράδειγμα του Χριστού ακολούθησαν φυσικά όλοι οι άγιοι της Εκκλησίας και όχι μόνο. Χαρακτηριστική η ιστορία του Θόδωρου Κολοκοτρώνη, ο οποίος φιλοξένησε στο σπίτι του τον φονιά του αδελφού του.
Σε ένα άλλο επίπεδο συναντούμε την έννοια της συγχώρησης στους ασκητές της ερήμου, οι οποίοι ακόμη και μέσα στη δημιουργική μοναξιά τους αναζητούσαν τη συγχώρηση: "Ο αββάς συνάντησε τον αγαπημένο του μαθητή και τον ρώτησε για την πνευματική του πρόοδο. Ο μαθητής απάντησε ότι κατάφερε να αφιερώσει στον Θεό όλες τις στιγμές της ημέρας του. Τότε το μόνο που λείπει είναι να συγχωρέσεις τους εχθρούς σου. Ο νεαρός σοκαρίστηκε: Μα, δεν το έχω ανάγκη! Δεν μισώ τους εχθρούς μου. Νομίζεις ότι ο Θεός σε μισεί; Φυσικά και όχι! Κι όμως ζητάς να σε συγχωρέσει, δεν είναι έτσι; Κάνε το ίδιο με τους εχθρούς σου, παρ' όλο που δεν τους μισείς. Όποιος συγχωρεί, πλένει και αρωματίζει την ίδια του την καρδιά."
Η έννοια της συγχώρησης δεν έχει καμιά σχέση με τις νομικές και δικαστικές διαδικασίες. Η συγχώρηση μπορεί να ξεκινά από τα λόγια και τις πράξεις - πράξη μέγιστη - αλλά καταλήγει στη ψυχή - πράξη δύσκολη και επίπονη. Τα πάθη είναι ριζωμένα στις ψυχές και δύσκολα μπορούν να ξεριζωθούν. Σ' αυτή τη διαδικασία μεγάλη είναι η βοήθεια των πνευματικών, οι οποίοι με την πείρα και την εμπειρία τους, μπορούν να κάνουν το θαύμα και να ανοίξουν διόδους για να εισέλθει η χάρις του Θεού και φυσικά να ανοίξει η ψυχή για να χωρέσει και τους άλλους.
Από το ατομικό στο συλλογικό επίπεδο και στη συλλογική τρέλα του εθνικισμού, η οποία συνήθως κρύβεται πίσω από θρησκευτικά σύμβολα και εκκλησιαστικές δοξασίες. Ο οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος κηρύσσοντας τη συγχώρηση και την αγάπη μεταξύ των λαών, τονίζει ότι η " εκμετάλλευση θρησκευτικών συμβόλων για την υποστήριξη της υπόθεσης ενός επιθετικού εθνικισμού αποτελεί προδοσία της παγκοσμιότητος της πίστης...
Αποστρεφόμαστε και καταδικάζουμε πλήρως την εθνική κάθαρση, τον βιασμό και τον φόνο... Καταδικάζουμε όσους βγάζουν τις οικογένειες έξω από τα σπίτια τους, χωρίζουν τα παιδιά από τους γονείς, τον σύζυγο από τη σύζυγο, στο όνομα ανόητων εθνικισμών...".
Σχόλια