Όταν σκάει και ο γάιδαρος
.
? «Ο Θεός σκάει γάιδαρο», λέει μια παροιμία και η υπομονή του Θεού, πραγματικά σκάει Χριστιανούς και μη, οι οποίοι επείγονται να σώσουν τον κόσμο και να σωθούν. Μία μέρα ως χίλια χρόνια αλλά και χίλια χρόνια ως μία μέρα για το Θεό, ο οποίος αφήνει πίσω την έννοια του χρόνου και αναδεικνύει την έννοια της θείας πρόνοιας, της μυστηριακής υπομονής που σώζει τελικά.
? Οι αρχαίοι Ελληνες δημιούργησαν την λέξη ωραίος, που σημαίνει, στην ώρα του. Γι αυτό και ωραίο είναι αυτό που γίνεται στην ώρα του και κατά συνέπεια ωραίος είναι αυτός που στην κατάλληλη ώρα φανερώνεται ή ενεργεί. Μια αραβική παροιμία λέει ότι ο Θεός δεν βιάζεται, αλλά αυτός που βιάζεται είναι ο διάβολος, ο οποίος τελικά βιάζει και τον άνθρωπο.
? Ο νέος είναι ωραίος, αλλά και ο παλιός είναι αλλιώς, λέει η λαϊκή ρήση και σίγουρα η έννοια του χρόνου δεν αγγίζει τους νέους, οι οποίοι στην τρέλα της νιότης αφήνουν πίσω το άγχος του χρόνου που κυλά και ποτέ δεν σταματά. Οι μεγαλύτεροι όντως είναι αλλιώς, αφού υποτάσσονται στους κανόνες της λογικής και της φθοράς, ξεχνώντας ότι ο χρόνος που κυλά δεν έχει καμμία σημασία, μέσα στην αιωνιότητα.
? Ο παράδεισος και η κόλαση είναι εδώ και τώρα, είναι μέσα μας, είναι δίπλα μας, είναι παντού και πουθενά, είναι η αέναη πάλη για το ωραίο και το τέλειο. Σ’ αυτή τη διαδρομή προς την τελειότητα, προς την αγάπη, προς τον Θεό, κύριο χαρακτηριστικό είναι η έλλειψη φόβου και αγωνίας, η απουσία του άγχους και η παρουσία της εσωτερικής ειρήνης και ηρεμίας.
? Οι αρχαίοι Ελληνες διετύπωσαν το σπουδαίο, «ει συ φέρει το φέρον, φέρε και ου μη αγανακτείς», δηλαδή ότι σου φέρνει η μοίρα, αποδέξου το και μην αγανακτείς. Το μόνο που μπορείς να πετύχεις είναι να αυξήσεις το άγχος και να επιδεινώσεις την κατάστασή σου. ? Αν ακούσουμε τους σοφούς προγόνους μας, που έλεγαν ότι ο άνθρωπος παίρνει από επτά γενιές και ακολουθήσουμε και την επιστήμη της γενετικής, με τα περίφημα γονίδια, τότε θα επιβεβαιώσουμε το πεπερασμένο της αδύναμης φύσης μας και την ανελευθερία της ζωής.
? Αν μπορούσαμε να διαλέξουμε γονείς ή εποχή να γεννηθούμε, πόσο διαφορετικά άραγε θα ήταν τα πράγματα και πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος. Κρίσιμο σημείο, σε όλη αυτή την υπόθεση, η δουλεία του ανθρώπου στη μοίρα και το ριζικό του, αλλά και μέγα μυστήριο η ελευθερία του ανθρώπου. Το λογικό ζώο το οποίο μπορεί να κινήσει λίγο τα μαύρα δεδομένα, να προσπαθήσει λίγο περισσότερο στη βιοπάλη, να γίνει εν τέλει συνδημιουργός με το Θεό και να ζήσει την αληθινή παραδείσια χαρά.
? Με τη συνειδητοποίηση του πεπερασμένου της φύσης, γίνεται και η συνειδητοποίηση των σημαντικών και των ωραίων της ζωής, ανακαλύπτεται το μυστικό της ευτυχίας, που δεν είναι τίποτα άλλο από την πορεία προς την Ιθάκη, από την πορεία προς την αιωνιότητα.
? Τα καημένα τα μαυράκια, τα άτυχα τα αλητάκια, τα πεινασμένα παιδάκια, μπορεί τελικά να μην είναι παιδιά ενός κατώτερου Θεού, αλλά παιδιά του μέγιστου Θεού. Μπορούν και απολαμβάνουν, όσο και αν φαίνεται τρελό, την χαρά του παραδείσου, μέσα ακριβώς στην ταπείνωσή τους και την επικοινωνία τους.
? Ο Θεός σκάει και τον γάιδαρο, αλλά αυτοί που πραγματικά σκάνε είναι οι άνθρωποι, οι οποίοι θέλουν με το ζόρι να αντικαταστήσουν το Θεό, που θέλουν με τη βία να σώσουν τον άνθρωπο, οι οποίοι θέλουν να γίνουν ήρωες και να προβληθούν, ικανοποιώντας στην ουσία τα βαθύτερα αλαζονικά αισθήματά τους.
? Η αγωνία της προσφοράς αποτελεί τη μεγαλύτερη ίσως πλάνη, ενώ το αληθινό κριτήριο για την αλήθεια είναι η ηρεμία της συνείδησης.
Σχόλια