Αλά παπαροκκάδικα
.
· «Ή παπάς παπάς ή ζευγάς ζευγάς» έλεγαν οι παλιοί και η σύγχιση ρόλων στην κατά τα άλλα παπαδόπληκτη και παπόπληκτη κοινωνία μας, δεν έχει όρια. Όπως θα έλεγαν και οι επαΐοντες των κοινωνικών φαινομένων, η παρέκβαση ενός θεσμού και η μετάλλαξή του σε κάτι άλλο, οδηγεί σε φαινόμενα εκτός από κωμικώς αξιοδάκρυτα και σε αποκρουστικώς τραγελαφικά...
· Για γέλια και για κλάματα ολόκληρη η διαπλεκόμενη κοινωνία και η ανάκλασή της, στην διαπάλη της εκκλησιαστικής τρέλας, που θέλει να σώσει τους φτωχούς με το ζόρι και με τη βία να λευτερώσει τους ανθρώπους. · Στο φόρτε του, τις τελευταίες ημέρες το φαινόμενο παπαροκάδες, σε μια κλασική έκφραση της πλάνης της εκκοσμίκευσης, η οποία επιμένει ότι υποκύπτοντας στον κόσμο θα αλλάξει τον κόσμο. Για να φέρουμε τα παιδιά στην εκκλησία, φωνάζουν οι παπαροκάδες σε μια άλλη έκδοση του φαινομένου Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος. Τα ανέκδοτα και η πλάκα, στον υπέρτατο λαϊκισμό του επιχειρήματος, ότι θα τραβήξουν τους ανθρώπους από τον βούρκο. · Μόνο που το κοινό μυστικό, ότι απέτυχε η λαοφίλητη πολιτική Αρχιεπισκόπου, δεν φαίνεται ακόμη να γίνεται αποδεκτό και κατανοητό. Οι ίδιοι οι συνεργάτες του προκαθημένου της εκκλησίας των Αθηνών, ομολογούν ότι υπάρχει αδυναμία να υιοθετηθεί το κήρυγμα της εκκλησίας, να μυηθούν στην αγιαστική χαρά της βίωσης του Θεού οι πιστοί. Οι νέοι, σημειώνουν, μετά τα ανέκδοτα του Αρχιεπισκόπου κατακλύζουν τους ναούς, αλλά μετά από μερικές εβδομάδες φεύγουν και δεν ξανάρχονται, αφού η πλάκα τελειώνει και επανέρχεται η πλήξη της επανάληψης.
· Κράχτης για την εκκλησία, ποτέ δεν μπορούν να καταστούν συναυλίες ροκ και ανέκδοτα, αλλά αυτό το μυστήριο της σωτηρίας, αυτή η μυστική δύναμη που θα συνεπάρει όλο το είναι του ανθρώπου και όχι μόνο το συναίσθημα. Τα παραδείγματα ανθρώπων που βρέθηκαν έστω και μερικά λεπτά δίπλα από αγιασμένους ανθρώπους, δεικνύουν κάτι άλλο. Δύο απλά αλλά καρδιακά λόγια, ένα χαμόγελο από ένα φωτισμένο πρόσωπο, η διαδρομή σε ένα προσκύνημα, σε κάποιο ξεχασμένο μοναστήρι των Αγίων Τόπων ή στα φημισμένα κελιά της Αγιορείτικης ερήμου και το στίγμα ζωής καρφώνεται στην καρδιά του πιστού και μένει ανεξίτηλο για μια ζωή. · Ο μόνος τρόπος Ιεραποστολής είναι το πλησίασμα στο Θεό, είναι εμπειρία της αγιότητας και όχι ρητορική ή φιλανθρωπική ικανότητα. Ο χορτασμένος από λόγια και φλυαρίες σύγχρονος άνθρωπος, αναζητά ανθρώπους, όπως τον Διογένη και όχι Κροίσους που θα τον γεμίσουν με χρυσάφι.
· Η μονομέρεια της συναισθηματικής ικανοποίησης, είτε αυτή γίνεται με μουσικό ή οπτικό τρόπο, αποτελεί ένα επικίνδυνο δρόμο που κατά κανόνα αποτυγχάνει. Μπορεί να δίνει αφορμές στους καλοπροαίρετους ανθρώπους, αλλά ταυτόχρονα δίνει και δικαιολογίες στους κακοπροαίρετους να πάρουν των ομματιών τους και να γίνουν καπνός.
· Ο κόσμος μέσα στην Εκκλησία, ορατός τε και αόρατος, ενώνεται, επικοινωνεί, χαίρεται και αγαπά, ως σύνολο και ποτέ ως κομμάτι, είτε ψυχής, είτε σώματος. Η αποτυχία των εκκλησιαστικών σταθμών, με τις απρόσωπες ψαλμωδίες και τα κηρύγματα, των εκκλησιαστικών μουσείων με την τάχα συνοδεία βυζαντινής ηχογραφημένης μουσικής, των διδασκαλιών σε άχρωμες και άοσμες αίθουσες κατηχητικών, από ανάπηρους ψυχικά κατηχητές, δεικνύουν την αδυναμία αληθινής ιεραποστολής, πραγματικής προσφοράς φωτός και ζωής και οδηγούν στον οργανωσιακό προτεσταντικό κίνδυνο της ομαδοποίησης και της μονομερούς αλαζονείας, της αίρεσης των καθαρών. · Και όπως γράφουν οι αθηναϊκές εφημερίδες, « κάτι άμουσοι, καλλιτεχνικώς υπό το μηδέν, ξελαρυγγίζονται βασανίζοντας κιθάρες! Με κάτι άθλιους στίχους τάχα αντιστασιακούς, μελό του δίφραγκου, που προσβάλλουν τη νοημοσύνη ακόμα κι ανεκπαίδευτης αρκούδας». · Είναι όμως παπάδες! Ήγουν σχήμα πιασάρικο! Αρέσουν κάτι τέτοια (... εξωτικά) σε μέρος της κοινωνίας. Δεν με νοιάζει αν έτσι προσβάλλουν, ποδοπατούν και διασύρουν το σχήμα τους ή αν ξέρουν τι είναι μοναχισμός- δικαίωμά τους. Είναι όμως ενοχλητικό να μασάει η κοινωνία, έστω μέρος της, το κλισέ ότι: "έτσι πλησιάζουν τη νεολαία" (καημένε μου Κόντογλου κι έρμε Ρωμανέ). Εκτός του ότι η νεολαία δεν είναι θήραμα, αν για να την πλησιάσεις της προβάλλεις τον δικό σου κερδώο ναρκισσισμό, τους ακκισμούς με τις κάμερες και την τρανς υπόστασή σου να είσαι κάτι που δεν είσαι και να μην είσαι ό,τι είσαι, γιατί δεν της πουλάς και ηρωίνη;... · Πάντως όπως έλεγε και ένας άγιος άνθρωπος, που ζει στο κέντρο της Αθήνας κοντά στους αληθινά ναρκομανείς, το φαινόμενο Χριστόδουλος είναι μία ανάγκη, ένα αναγκαίο κακό για την Εκκλησία της Ελλάδας, το οποίο θα την οδηγήσει στην αληθινή ορθόδοξη βίωση της εμπειρίας του Θεού. Το ευχάριστο σημείωσε ότι αυτή η δοκιμασία διέρχεται με την ταχύτητα πυραύλου.
· Για γέλια και για κλάματα ολόκληρη η διαπλεκόμενη κοινωνία και η ανάκλασή της, στην διαπάλη της εκκλησιαστικής τρέλας, που θέλει να σώσει τους φτωχούς με το ζόρι και με τη βία να λευτερώσει τους ανθρώπους. · Στο φόρτε του, τις τελευταίες ημέρες το φαινόμενο παπαροκάδες, σε μια κλασική έκφραση της πλάνης της εκκοσμίκευσης, η οποία επιμένει ότι υποκύπτοντας στον κόσμο θα αλλάξει τον κόσμο. Για να φέρουμε τα παιδιά στην εκκλησία, φωνάζουν οι παπαροκάδες σε μια άλλη έκδοση του φαινομένου Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος. Τα ανέκδοτα και η πλάκα, στον υπέρτατο λαϊκισμό του επιχειρήματος, ότι θα τραβήξουν τους ανθρώπους από τον βούρκο. · Μόνο που το κοινό μυστικό, ότι απέτυχε η λαοφίλητη πολιτική Αρχιεπισκόπου, δεν φαίνεται ακόμη να γίνεται αποδεκτό και κατανοητό. Οι ίδιοι οι συνεργάτες του προκαθημένου της εκκλησίας των Αθηνών, ομολογούν ότι υπάρχει αδυναμία να υιοθετηθεί το κήρυγμα της εκκλησίας, να μυηθούν στην αγιαστική χαρά της βίωσης του Θεού οι πιστοί. Οι νέοι, σημειώνουν, μετά τα ανέκδοτα του Αρχιεπισκόπου κατακλύζουν τους ναούς, αλλά μετά από μερικές εβδομάδες φεύγουν και δεν ξανάρχονται, αφού η πλάκα τελειώνει και επανέρχεται η πλήξη της επανάληψης.
· Κράχτης για την εκκλησία, ποτέ δεν μπορούν να καταστούν συναυλίες ροκ και ανέκδοτα, αλλά αυτό το μυστήριο της σωτηρίας, αυτή η μυστική δύναμη που θα συνεπάρει όλο το είναι του ανθρώπου και όχι μόνο το συναίσθημα. Τα παραδείγματα ανθρώπων που βρέθηκαν έστω και μερικά λεπτά δίπλα από αγιασμένους ανθρώπους, δεικνύουν κάτι άλλο. Δύο απλά αλλά καρδιακά λόγια, ένα χαμόγελο από ένα φωτισμένο πρόσωπο, η διαδρομή σε ένα προσκύνημα, σε κάποιο ξεχασμένο μοναστήρι των Αγίων Τόπων ή στα φημισμένα κελιά της Αγιορείτικης ερήμου και το στίγμα ζωής καρφώνεται στην καρδιά του πιστού και μένει ανεξίτηλο για μια ζωή. · Ο μόνος τρόπος Ιεραποστολής είναι το πλησίασμα στο Θεό, είναι εμπειρία της αγιότητας και όχι ρητορική ή φιλανθρωπική ικανότητα. Ο χορτασμένος από λόγια και φλυαρίες σύγχρονος άνθρωπος, αναζητά ανθρώπους, όπως τον Διογένη και όχι Κροίσους που θα τον γεμίσουν με χρυσάφι.
· Η μονομέρεια της συναισθηματικής ικανοποίησης, είτε αυτή γίνεται με μουσικό ή οπτικό τρόπο, αποτελεί ένα επικίνδυνο δρόμο που κατά κανόνα αποτυγχάνει. Μπορεί να δίνει αφορμές στους καλοπροαίρετους ανθρώπους, αλλά ταυτόχρονα δίνει και δικαιολογίες στους κακοπροαίρετους να πάρουν των ομματιών τους και να γίνουν καπνός.
· Ο κόσμος μέσα στην Εκκλησία, ορατός τε και αόρατος, ενώνεται, επικοινωνεί, χαίρεται και αγαπά, ως σύνολο και ποτέ ως κομμάτι, είτε ψυχής, είτε σώματος. Η αποτυχία των εκκλησιαστικών σταθμών, με τις απρόσωπες ψαλμωδίες και τα κηρύγματα, των εκκλησιαστικών μουσείων με την τάχα συνοδεία βυζαντινής ηχογραφημένης μουσικής, των διδασκαλιών σε άχρωμες και άοσμες αίθουσες κατηχητικών, από ανάπηρους ψυχικά κατηχητές, δεικνύουν την αδυναμία αληθινής ιεραποστολής, πραγματικής προσφοράς φωτός και ζωής και οδηγούν στον οργανωσιακό προτεσταντικό κίνδυνο της ομαδοποίησης και της μονομερούς αλαζονείας, της αίρεσης των καθαρών. · Και όπως γράφουν οι αθηναϊκές εφημερίδες, « κάτι άμουσοι, καλλιτεχνικώς υπό το μηδέν, ξελαρυγγίζονται βασανίζοντας κιθάρες! Με κάτι άθλιους στίχους τάχα αντιστασιακούς, μελό του δίφραγκου, που προσβάλλουν τη νοημοσύνη ακόμα κι ανεκπαίδευτης αρκούδας». · Είναι όμως παπάδες! Ήγουν σχήμα πιασάρικο! Αρέσουν κάτι τέτοια (... εξωτικά) σε μέρος της κοινωνίας. Δεν με νοιάζει αν έτσι προσβάλλουν, ποδοπατούν και διασύρουν το σχήμα τους ή αν ξέρουν τι είναι μοναχισμός- δικαίωμά τους. Είναι όμως ενοχλητικό να μασάει η κοινωνία, έστω μέρος της, το κλισέ ότι: "έτσι πλησιάζουν τη νεολαία" (καημένε μου Κόντογλου κι έρμε Ρωμανέ). Εκτός του ότι η νεολαία δεν είναι θήραμα, αν για να την πλησιάσεις της προβάλλεις τον δικό σου κερδώο ναρκισσισμό, τους ακκισμούς με τις κάμερες και την τρανς υπόστασή σου να είσαι κάτι που δεν είσαι και να μην είσαι ό,τι είσαι, γιατί δεν της πουλάς και ηρωίνη;... · Πάντως όπως έλεγε και ένας άγιος άνθρωπος, που ζει στο κέντρο της Αθήνας κοντά στους αληθινά ναρκομανείς, το φαινόμενο Χριστόδουλος είναι μία ανάγκη, ένα αναγκαίο κακό για την Εκκλησία της Ελλάδας, το οποίο θα την οδηγήσει στην αληθινή ορθόδοξη βίωση της εμπειρίας του Θεού. Το ευχάριστο σημείωσε ότι αυτή η δοκιμασία διέρχεται με την ταχύτητα πυραύλου.
Σχόλια