.
Ε ρε και νάμαστε καλά να διασκεδάζουμε με τα καμώματα των δεσποτάδων μας. Δεσμώτες των παθών και του παρελθόντος τους, επιμένουν να πιστεύουν ότι αποτελούν προέκταση του προεδρικού, της Αστυνομίας, των δικαστηρίων, ακόμη και της ΚΥΠ. Αγωνίζονται μετά μανίας να καθαρίσουν τον στάβλο του Αυγείου και όμως τελικά σκορπούν τις ακαθαρσίες σε όλη την κυπριακή κοινωνία, σκανδαλίζοντας τους αδύνατους και κάνοντας τους δυνατούς να δυσανασχετούν.
Επιτέλουςμ πότε θα έρθει μια μέρα, που οι δεσποτάδες θα εμφανίζονται και θα είναι Άγιοι, λόγω και έργω, πότε επιτέλους θα ακούγονται λόγοι αληθινοί και σύγχρονοι, πότε επιτέλους θα εκπέμπουν φως. Φτάνει πια η μιζέρια και οι μικρότητες, φτάνουν πια οι δολοπλοκίες, φτάνουν πια τα παιγνίδια της εξουσίας, φτάνουν πια οι πισώπλατες μαχαιριές, γι αυτό το δύσμοιρο αρχιεπισκοπικό θρόνο.
Η Εκκλησία της Κύπρου θυμίζει ένα μεγάλο ανοικτό δικαστήριο και οι δεσποτάδες, ως άλλοι ανώτατοι ανακριτές, κατήγοροι, δικηγόροι και δικαστές, προσπαθούν να πείσουν τους πιστούς, ότι η αγάπη δεν έχει σχέση με την Εκκλησία. Προσπαθούν να πείσουν ότι η εκκλησιαστική διακονία δεν διαφέρει από την αστυνομική εποπτεία.
Για πρώτη φορά στην πρόσφατη ιστορία της Εκκλησίας της Κύπρου, καθαιρέθηκαν δύο Αρχιμανδρίτες για ηθικούς λόγους, ενώ η κρίση των μελών της Ιεράς Συνόδου δεν πείθει σχεδόν κανένα ότι ήταν αντικειμενική και άνευ σκοπιμοτήτων. Γιατί ένα πλάσμα του Θεού δεν μας εξήγησε, επισήμως και πειστικά, γιατί έγιναν οι καθαιρέσεις και με ποια στοιχεία δύο άνθρωποι καλώς ή κακώς τιμωρήθηκαν με τη βαρύτατη εκκλησιαστική αλλά και κοινωνική ποινή. Γιατί δεν υπάρχει ένας άνθρωπος, που να έχει την τόλμη να μιλήσει, θεολογικά και λογικά, γιατί η Ιεραρχία οδηγήθηκε στη συγκεκριμένη απόφαση.
Φυσικά, όλα δημοσιοποιούνται διά μέσου διαρροών στις εφημερίδες και στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Όλα γίνονται «τούμπανο» στη δήθεν χριστιανική αρχή της κάλυψης του λάθους του αδελφού. Φυσικά, ούτε λόγος για το γεγονός ότι όλα τα σκεπάζει η υποκρισία της δήθεν καλής σιωπής, όλα τα σκιάζει ο φόβος της κόλασης.
Καλά, δεν υπάρχει ένας Επίσκοπος, που να αναλάβει το βάρος της ενημέρωσης, δεν υπάρχει ένας Επίσκοπος που να μιλήσει για τις προσπάθειες που καταβλήθηκαν, αν βεβαίως καταβλήθηκαν, για να θεραπευτούν δύο απολωλότα, πρόβατα της Εκκλησίας, πριν οδηγηθεί συνοδικώς η Εκκλησία στην επιβολή της εσχάτης των ποινών, της καθαίρεσης. Άραγε είναι τόσο δύσκολο, είτε ο οικείος Επίσκοπος, είτε ένας εκπρόσωπος της Ιεράς Συνόδου, να δώσει μια συνέντευξη, - δόξα τω Θεώ όλα τα Μέσα θα θέλουν να φιλοξενήσουν μια τέτοια συνέντευξη – και να θέσει τα πράγματα στη σωστή τους βάση;
Γιατί άραγε κάποιοι Επίσκοποι να προτιμούν να μην ανοίγουν το στόμα τους, λες και ζουν σε άλλο πλανήτη, ή άλλοι να διαπληκτίζονται στα ραδιόφωνα, λες και είναι οι τελευταίοι των πολιτικών που αναζητούν ψήφους, ή άλλοι να αναπτύσσουν μεγάλες κενές αναλύσεις στο πόδι, λες και δεν αναζητούν την εφήμερη προβολή...
Τόλμησε ο Μητροπολίτης Πάφου Χρυσόστομος, βγήκε στην τηλεόραση, έριξε λίγο φως στην υπόθεση, επιβεβαιώνοντας εμμέσως πλην σαφώς την κοινή εντύπωση ότι επικρατεί ένα αλαλούμ εντός της Συνόδου. Οι αποφάσεις λαμβάνονται χωρίς επαρκή στοιχεία και χωρίς αποδείξεις, ενώ οι συσχετισμοί είναι ρευστοί. Είναι δυνατό να επιβάλλεται η εσχάτη των ποινών με οριακές πλειοψηφίες και χωρίς ξεκάθαρες αποδείξεις; Φυσικά ο κόσμος μπορεί να βοά, ότι ο πρώην Αρχιμανδρίτης – δεν ξέρουμε αν θα πρέπει να τον αποκαλούμε πάτερ ή κύριο – έχει παιδιά, αλλά αυτό δεν αποτελεί ικανό λόγο και αιτία για να καθαιρεθεί.
Όλα αυτά όσο εξωφρενικά και αν ακούγονται, είναι ταυτόχρονα και αιτίες έμπνευσης ανεκδότων. Η πένα-πομπός, η ησυχία των δεσποτάδων, τα παιδιά του παπά και ένα σωρό άλλα ανέκδοτα δίνουν τη θέση τους στα ανέκδοτα των δίδυμων πύργων. Ε ρε και νάμαστε καλά να διασκεδάζουμε με τα ανέκδοτα των δεσποτάδων, που κάνουν ανάλαφρη τη βαρετή καθημερινότητά μας.
Ωστόσο, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία και μέσα από όλους αυτούς του βυζαντινισμούς, μέσα από όλα αυτά τα χαζά και πονηρά, σίγουρα θα αναγεννηθεί η Εκκλησία του Χριστού, η Εκκλησία της Κύπρου. Χωρίς την κάμινο των δοκιμασιών, το χρυσάφι δεν φαίνεται και χωρίς βεβαίως τις δοκιμασίες δεν φανερώνονται οι άξιοι. Ο Θεός θα φέρει τη λύτρωση, μέσα στο γόρδιο δεσμό της κυπριακής Εκκλησίας και με μυστικό, όσο και μυστηριακό τρόπο θα αναδείξει και τον επόμενο Αρχιεπίσκοπο και θα φέρει και την ειρήνη.
Επιτέλουςμ πότε θα έρθει μια μέρα, που οι δεσποτάδες θα εμφανίζονται και θα είναι Άγιοι, λόγω και έργω, πότε επιτέλους θα ακούγονται λόγοι αληθινοί και σύγχρονοι, πότε επιτέλους θα εκπέμπουν φως. Φτάνει πια η μιζέρια και οι μικρότητες, φτάνουν πια οι δολοπλοκίες, φτάνουν πια τα παιγνίδια της εξουσίας, φτάνουν πια οι πισώπλατες μαχαιριές, γι αυτό το δύσμοιρο αρχιεπισκοπικό θρόνο.
Η Εκκλησία της Κύπρου θυμίζει ένα μεγάλο ανοικτό δικαστήριο και οι δεσποτάδες, ως άλλοι ανώτατοι ανακριτές, κατήγοροι, δικηγόροι και δικαστές, προσπαθούν να πείσουν τους πιστούς, ότι η αγάπη δεν έχει σχέση με την Εκκλησία. Προσπαθούν να πείσουν ότι η εκκλησιαστική διακονία δεν διαφέρει από την αστυνομική εποπτεία.
Για πρώτη φορά στην πρόσφατη ιστορία της Εκκλησίας της Κύπρου, καθαιρέθηκαν δύο Αρχιμανδρίτες για ηθικούς λόγους, ενώ η κρίση των μελών της Ιεράς Συνόδου δεν πείθει σχεδόν κανένα ότι ήταν αντικειμενική και άνευ σκοπιμοτήτων. Γιατί ένα πλάσμα του Θεού δεν μας εξήγησε, επισήμως και πειστικά, γιατί έγιναν οι καθαιρέσεις και με ποια στοιχεία δύο άνθρωποι καλώς ή κακώς τιμωρήθηκαν με τη βαρύτατη εκκλησιαστική αλλά και κοινωνική ποινή. Γιατί δεν υπάρχει ένας άνθρωπος, που να έχει την τόλμη να μιλήσει, θεολογικά και λογικά, γιατί η Ιεραρχία οδηγήθηκε στη συγκεκριμένη απόφαση.
Φυσικά, όλα δημοσιοποιούνται διά μέσου διαρροών στις εφημερίδες και στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Όλα γίνονται «τούμπανο» στη δήθεν χριστιανική αρχή της κάλυψης του λάθους του αδελφού. Φυσικά, ούτε λόγος για το γεγονός ότι όλα τα σκεπάζει η υποκρισία της δήθεν καλής σιωπής, όλα τα σκιάζει ο φόβος της κόλασης.
Καλά, δεν υπάρχει ένας Επίσκοπος, που να αναλάβει το βάρος της ενημέρωσης, δεν υπάρχει ένας Επίσκοπος που να μιλήσει για τις προσπάθειες που καταβλήθηκαν, αν βεβαίως καταβλήθηκαν, για να θεραπευτούν δύο απολωλότα, πρόβατα της Εκκλησίας, πριν οδηγηθεί συνοδικώς η Εκκλησία στην επιβολή της εσχάτης των ποινών, της καθαίρεσης. Άραγε είναι τόσο δύσκολο, είτε ο οικείος Επίσκοπος, είτε ένας εκπρόσωπος της Ιεράς Συνόδου, να δώσει μια συνέντευξη, - δόξα τω Θεώ όλα τα Μέσα θα θέλουν να φιλοξενήσουν μια τέτοια συνέντευξη – και να θέσει τα πράγματα στη σωστή τους βάση;
Γιατί άραγε κάποιοι Επίσκοποι να προτιμούν να μην ανοίγουν το στόμα τους, λες και ζουν σε άλλο πλανήτη, ή άλλοι να διαπληκτίζονται στα ραδιόφωνα, λες και είναι οι τελευταίοι των πολιτικών που αναζητούν ψήφους, ή άλλοι να αναπτύσσουν μεγάλες κενές αναλύσεις στο πόδι, λες και δεν αναζητούν την εφήμερη προβολή...
Τόλμησε ο Μητροπολίτης Πάφου Χρυσόστομος, βγήκε στην τηλεόραση, έριξε λίγο φως στην υπόθεση, επιβεβαιώνοντας εμμέσως πλην σαφώς την κοινή εντύπωση ότι επικρατεί ένα αλαλούμ εντός της Συνόδου. Οι αποφάσεις λαμβάνονται χωρίς επαρκή στοιχεία και χωρίς αποδείξεις, ενώ οι συσχετισμοί είναι ρευστοί. Είναι δυνατό να επιβάλλεται η εσχάτη των ποινών με οριακές πλειοψηφίες και χωρίς ξεκάθαρες αποδείξεις; Φυσικά ο κόσμος μπορεί να βοά, ότι ο πρώην Αρχιμανδρίτης – δεν ξέρουμε αν θα πρέπει να τον αποκαλούμε πάτερ ή κύριο – έχει παιδιά, αλλά αυτό δεν αποτελεί ικανό λόγο και αιτία για να καθαιρεθεί.
Όλα αυτά όσο εξωφρενικά και αν ακούγονται, είναι ταυτόχρονα και αιτίες έμπνευσης ανεκδότων. Η πένα-πομπός, η ησυχία των δεσποτάδων, τα παιδιά του παπά και ένα σωρό άλλα ανέκδοτα δίνουν τη θέση τους στα ανέκδοτα των δίδυμων πύργων. Ε ρε και νάμαστε καλά να διασκεδάζουμε με τα ανέκδοτα των δεσποτάδων, που κάνουν ανάλαφρη τη βαρετή καθημερινότητά μας.
Ωστόσο, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία και μέσα από όλους αυτούς του βυζαντινισμούς, μέσα από όλα αυτά τα χαζά και πονηρά, σίγουρα θα αναγεννηθεί η Εκκλησία του Χριστού, η Εκκλησία της Κύπρου. Χωρίς την κάμινο των δοκιμασιών, το χρυσάφι δεν φαίνεται και χωρίς βεβαίως τις δοκιμασίες δεν φανερώνονται οι άξιοι. Ο Θεός θα φέρει τη λύτρωση, μέσα στο γόρδιο δεσμό της κυπριακής Εκκλησίας και με μυστικό, όσο και μυστηριακό τρόπο θα αναδείξει και τον επόμενο Αρχιεπίσκοπο και θα φέρει και την ειρήνη.
Σχόλια