.
Πολλά δεν θέλει ο άνθρωπος για νάναι ευτυχισμένος σ' αυτή τη μικρή, πικρή αλλά και τόσο γλυκιά ζωή. Όλα τα πλούτη του κόσμου δεν μπορούν να αντικαταστήσουν ένα αγνό χαμόγελο και ένα ευτυχισμένο πρόσωπο, που γελά. Πολλοί είναι οι πλούσιοι που σε στιγμές ειλικρίνειας παραδέχονται ότι είναι ικανοί να χαρίσουν όλα τους τα πλούτη, για ένα βαθύ ύπνο και ένα αληθινό ψίγμα χαράς. Στη μαύρη, πεινασμένη και τόσο ταλαιπωρημένη ήπειρο, την Αφρική, υπάρχουν άνθρωποι ευτυχισμένοι, άνθρωποι που μπορούν να χαμογελούν και να εκτιμούν τα δώρα του Θεού. Μπορεί στα μάτια τα δικά μας να είναι τα πιο δυστυχισμένα πλάσματα στη γη, αλλά στην πραγματικότητα τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Το μέτρο της ευτυχίας δεν είναι ούτε τα πλούτη, αλλά ούτε και η εφήμερη δόξα.
Η διακονία της Ιεραποστολής δεν είναι πορεία σε ανθόσπαρτους κήπους, αλλά ανάβαση σε στενό και δύσβατο μονοπάτι. Όσοι τολμούν να πάνε στη μαύρη ήπειρο, ξέρουν ότι θα διέλθουν από τη μοναξιά των φίλων και των συγγενών, θα είναι εκτεθειμένοι σε αρρώστιες και άλλες πολλές στερήσεις. Η Ιεραποστολή είναι θυσία ζωής και πόνος αβάστακτος. Ωστόσο, η ευλογία του Θεού είναι τόσο μεγάλη που χαριτώνει τους ανθρώπους και τους κάνει να ακτινοβολούν την παραδείσια χαρά. Η χαρά αυτή μοιράζεται και καταυγάζει όσους ανθρώπους βρίσκονται κοντά σ' αυτούς. Η μαρτυρία ενός φίλου που πρόσφατα μετέβη στη Φινλανδία, είναι συγκλονιστική. Ταξίδεψε σε πολλά μέρη της "σκοτεινής" χώρας και αντίκρισε σωρεία δυστυχισμένων ανθρώπων που ήταν έτοιμοι να δώσουν τέλος στη ζωή τους. Είδε το τέλειο σύστημα κοινωνικών ασφαλίσεων και το τέλειο σύστημα ψυχικής ανασφάλειας που επικρατεί στη χώρα. Αναζητώντας ανθρώπους συνάντησε τυχαία σε ένα απομονωμένο εκκλησάκι, μαζί με δεκάδες άλλους πιστούς, μια γριά, καντηλανάφτισσα, η οποία κυριολεκτικά ακτινοβολούσε φως. Χωρίς καμιά κουβέντα και χωρίς λεκτική επικοινωνία και όμως η μορφή της έλεγε πάρα πολλά. Η μητέρα Μαρία, όπως την αποκαλούσαν, ήταν η αφανής ψυχή της σύναξης και η σεβάσμια μορφή του τόπου.
Οι εμπειρίες των ανθρώπων που ζουν και διακονούν στη Μαύρη Ηπειρο, είναι φοβερές αλλά και εντυπωσιακές. Ένα εμβόλιο για τη Μαλάρια στοιχίζει μερικά σεντ, δηλαδή τίποτα για την Κύπρο και για όλο το δυτικό κόσμο. Για την πεινασμένη Αφρική αξίζει όσο και μια ζωή. Η ρήση μπορεί να φαίνεται παράλογη, αλλά η αλήθεια είναι πάντα πολύ πικρή. Οι στερήσεις, η πείνα, οι αρρώστιες και οι πόλεμοι - κυρίως εμφύλιοι - είναι η πραγματική εικόνα, που αντικρίζει κανείς στην Αφρική. Οι ελλείψεις σε υποδομή είναι τρομακτικές. Για παράδειγμα, ένας Αφρικανός μπορεί να περπατήσει και δύο ώρες προκειμένου να πάει στην εκκλησία, και πολλές φορές μάλιστα υπό καταρρακτώδη βροχή και όταν φτάσει επιτέλους θα περιμένει λίγο να στεγνώσει και μετά να μπει μέσα.
Οι ίδιοι άνθρωποι αντικρίζουν πίσω από το πόνο την κουλτούρα της χαράς και της αγάπης, την οποία αντικρίζουν στα μάτια και το χαμόγελο των πεινασμένων. Χαίρονται με τον ήλιο, με το νερό και είναι αισιόδοξοι για το μέλλον τους. Υπάρχει ελπίδα, υπάρχει χαρά σ' αυτούς τους ανθρώπους που εμείς βλέπουμε κυρίως με οίκτο, ομολογούν και υποστηρίζουν με σθένος. Οσο δύσκολο και αν είναι το παρόν, έχει όραμα και το όραμά του είναι ένα καλύτερο αύριο. Ο Αφρικανός δεν θέλει τον οίκτο, δεν μπορεί να καταλάβει τον οίκτο, αυτό που χρειάζεται είναι να τον αφήσουν ήσυχο να ζήσει και να αναπτυχθεί μέσα από την κουλτούρα του στη δική του γη.
Η διακονία της Ιεραποστολής δεν είναι πορεία σε ανθόσπαρτους κήπους, αλλά ανάβαση σε στενό και δύσβατο μονοπάτι. Όσοι τολμούν να πάνε στη μαύρη ήπειρο, ξέρουν ότι θα διέλθουν από τη μοναξιά των φίλων και των συγγενών, θα είναι εκτεθειμένοι σε αρρώστιες και άλλες πολλές στερήσεις. Η Ιεραποστολή είναι θυσία ζωής και πόνος αβάστακτος. Ωστόσο, η ευλογία του Θεού είναι τόσο μεγάλη που χαριτώνει τους ανθρώπους και τους κάνει να ακτινοβολούν την παραδείσια χαρά. Η χαρά αυτή μοιράζεται και καταυγάζει όσους ανθρώπους βρίσκονται κοντά σ' αυτούς. Η μαρτυρία ενός φίλου που πρόσφατα μετέβη στη Φινλανδία, είναι συγκλονιστική. Ταξίδεψε σε πολλά μέρη της "σκοτεινής" χώρας και αντίκρισε σωρεία δυστυχισμένων ανθρώπων που ήταν έτοιμοι να δώσουν τέλος στη ζωή τους. Είδε το τέλειο σύστημα κοινωνικών ασφαλίσεων και το τέλειο σύστημα ψυχικής ανασφάλειας που επικρατεί στη χώρα. Αναζητώντας ανθρώπους συνάντησε τυχαία σε ένα απομονωμένο εκκλησάκι, μαζί με δεκάδες άλλους πιστούς, μια γριά, καντηλανάφτισσα, η οποία κυριολεκτικά ακτινοβολούσε φως. Χωρίς καμιά κουβέντα και χωρίς λεκτική επικοινωνία και όμως η μορφή της έλεγε πάρα πολλά. Η μητέρα Μαρία, όπως την αποκαλούσαν, ήταν η αφανής ψυχή της σύναξης και η σεβάσμια μορφή του τόπου.
Οι εμπειρίες των ανθρώπων που ζουν και διακονούν στη Μαύρη Ηπειρο, είναι φοβερές αλλά και εντυπωσιακές. Ένα εμβόλιο για τη Μαλάρια στοιχίζει μερικά σεντ, δηλαδή τίποτα για την Κύπρο και για όλο το δυτικό κόσμο. Για την πεινασμένη Αφρική αξίζει όσο και μια ζωή. Η ρήση μπορεί να φαίνεται παράλογη, αλλά η αλήθεια είναι πάντα πολύ πικρή. Οι στερήσεις, η πείνα, οι αρρώστιες και οι πόλεμοι - κυρίως εμφύλιοι - είναι η πραγματική εικόνα, που αντικρίζει κανείς στην Αφρική. Οι ελλείψεις σε υποδομή είναι τρομακτικές. Για παράδειγμα, ένας Αφρικανός μπορεί να περπατήσει και δύο ώρες προκειμένου να πάει στην εκκλησία, και πολλές φορές μάλιστα υπό καταρρακτώδη βροχή και όταν φτάσει επιτέλους θα περιμένει λίγο να στεγνώσει και μετά να μπει μέσα.
Οι ίδιοι άνθρωποι αντικρίζουν πίσω από το πόνο την κουλτούρα της χαράς και της αγάπης, την οποία αντικρίζουν στα μάτια και το χαμόγελο των πεινασμένων. Χαίρονται με τον ήλιο, με το νερό και είναι αισιόδοξοι για το μέλλον τους. Υπάρχει ελπίδα, υπάρχει χαρά σ' αυτούς τους ανθρώπους που εμείς βλέπουμε κυρίως με οίκτο, ομολογούν και υποστηρίζουν με σθένος. Οσο δύσκολο και αν είναι το παρόν, έχει όραμα και το όραμά του είναι ένα καλύτερο αύριο. Ο Αφρικανός δεν θέλει τον οίκτο, δεν μπορεί να καταλάβει τον οίκτο, αυτό που χρειάζεται είναι να τον αφήσουν ήσυχο να ζήσει και να αναπτυχθεί μέσα από την κουλτούρα του στη δική του γη.
Σχόλια