Παίρνοντας δύναμη από την άλογη φύση
.
? Η γερόντισσα Γαβριηλία έλεγε σ' αυτούς που ήταν πολύ στενοχωρημένοι, να αγγίζουν σε ένα δέντρο και θα παίρνουν δύναμη και ενέργεια. Ο Γέροντας Παίσιος, λέγεται ότι επικοινωνούσε με ένα θαυμαστό τρόπο με τα ζώα, όπως βεβαίως και πολλοί άλλοι παλαιότεροι και σπουδαίοι άγιοι. Η άλογη φύση έχει θέση απαραίτητη στην λογική κοινωνία των ανθρώπων και η αρμονική συνύρπαξη είναι ανάγκη ζωής και απόδειξη της φανέρωσης της θείας χάρης. ? Το φως της Αναστάσεως καταυγάζει τον ουρανό, τη γη και τα καταχθόνια και η αρμονική συνύπαρξη της φύσης και του ανθρώπου, αποτελεί απόδειξη και της στενής σχέσης ανθρώπου και Θεού. Η Ορθοδοξία είναι η Εκκλησία του μέτρου και της αρμονίας, της φυσικής ζωής και οτιδήποτε είναι ορθού, σε όλα τα επίπεδα της ανθρώπινης δραστηριότητας. Απλά οτιδήποτε είναι σωστό είναι και ορθόδοξο. Σ' αυτό το πλαίσιο τίθεται και η σχέση μεταξύ χρήσης και κατάχρησης της φύσης. ? Ο βιασμός της φύσης και η υπέρμετρη εκμετάλλευση του φυσικού πλούτου είναι αποτέλεσμα της εγωιστικής βουλιμίας του ανθρώπου. Παράλληλα, είναι και αποτέλεσμα θεολογικής πλάνης, η οποία δίνει άλλοθι πολλές φορές. Ωστόσο, ο άγραφος νόμος της συνείδησης που είναι κοινός για όλους τους ανθρώπους, ποτέ δεν κάνει λάθος, όσο και αν αμαυρωθεί. Η προτεσταντική διαστροφή της θείας πρόνοιας και η ταύτιση της ανθρώπινης επιτυχίας με την ευλογία του Θεού, οδηγεί στο άλλοθι του βιασμού της φύσης και των ανθρώπων. Σημασία έχει η επιτυχία οικονομική, κοινωνική ή άλλως πως και όχι ο τρόπος επίτευξής της. Από την άλλη, ο ρωμαιοκαθολικός παραλογισμός της εκδίωξης του Θεού από τη γη και της τοποθέτησης του Πάπα στη μέση, δίνει εύκολα το δικαίωμα στον άνθρωπο να υπηρετήσει τα πάθη του. Η Ορθοδοξία ως η θρησκεία της μεσότητας και του θαύματος εξαγιάζει τη φύση, προστατεύει τη δημιουργία και την εκμεταλλεύεται στο μέτρο των αναγκών του ανθρώπου. ? Ο Αγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης έλεγε πως το Πνεύμα του Θεού διδάσκει τη συμπόνια για όλη την κτίση και φθάνει μέχρι το σημείο να μην κόβουμε ούτε φύλλα του δέντρου "χωρίς ανάγκη". «Να, ένα πράσινο φύλλο πάνω στο δέντρο, και συ το έκοψες χωρίς ανάγκη . Αν και δεν είναι αμαρτία, πώς να το πω, προκαλεί οίκτο. Η καρδιά που έμαθε ν' αγαπά, λυπάται όλη την κτίση». Ανάλογη αντιμετώπιση και θέση είχε ο άγιος και για τα ζώα. Ωστόσο, έθετε πάντα τη διαχωριστική γραμμή, ορίζοντας το μέτρο, τονίζοντας ότι ο άνθρωπος δεν πρέπει να προσκολλάται στη φύση. Ο άνθρωπος οφείλει ν' αγαπά το Θεό μ' όλη τη διάνοια και μ' όλη την καρδιά και μ' όλη τη δύναμή του, δηλαδή μ' όλο το είναι του, λησμονώντας τη γη. Τα πάντα είναι στη διάθεση του ανθρώπου, αλλά για την ικανοποίηση των αναγκών του και όχι των παθών του. ? Οι Βρετανοί έχουν τους σκύλους σαν μικρούς θεούς, ενώ οι Γάλλοι αντιμετωπίζουν με τον ίδιο τρόπο τους γάτους. Μάλιστα ένας παλαίμαχος Κύπριος δημοσιογράφος, που τόλμησε να κάνει ρεπορτάζ ενώ σπούδαζε στο Παρίσι για τις ακαθαρσίες και τις ζημιές που προκαλούν τα κατοικίδια ζώα, λίγο έλειψε να οδηγηθεί στο πυρ το εξώτερον. Λένε ότι στην αδυναμία τους να αγαπήσουν τους ανθρώπους, στρέφουν την ανάγκη τους για αγάπη στα ζώα. Φθάνουν μέχρι το σημείο να κλείνονται στον εγωιστικό εαυτό τους και να πιστεύουν ότι οι μόνοι πιστοί φίλοι του ανθρώπου είναι τα ζώα. ? Όπως η ζωή του ανθρώπου λειτουργεί σαν εκκρεμές, δηλαδή είτε πάνω είτε κάτω, πληρώνοντας τα λάθη και τις αστοχίες του, έτσι και η φύση λειτουργεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Κάθε βιασμός της φύσης λειτουργεί ανακλαστικά εις βάρος του βιαστή ανθρώπου. Έτσι, όσο αυξάνεται η υπέρμετρη εκμετάλλευση, τόσο θα αυξάνονται οι φωνές και οι πιέσεις για λήψη μέτρων για αναστροφή της κατάστασης. Φτάνει να μην εφαρμοστεί η παροιμία με το γάιδαρο του Χότζα, ο οποίος ψόφησε όταν έμαθε να μην τρώει. ? Η αδυναμία του ανθρώπου να αγαπήσει το Θεό και τους ανθρώπους και η στροφή του στην αγάπη της δύναμης και του πλούτου, οδηγεί τελικά στην υποδούλωση του ίδιου του ανθρώπου από τα πάθη και της αδυναμίες του. Πρώτο σύμπτωμα το άγχος το οποίο με τον χρόνο οδηγεί στην κατάθλιψη και τις άλλες ψυχικές ασθένειες. Σταδιακά η πτώση οδηγεί στην εγωιστική μοναξιά που είναι συνώνυμη με την κόλαση. Του κόσμου οι κολασμένοι δεν είναι σίγουρα οι πτωχοί και οι αδύναμοι, αλλά οι μοναξιασμένοι.
Σχόλια