Το μπανιστήρι του "μεγάλου αδελφού"
Το μπανιστήρι του "μεγάλου αδελφού"
.
Μια φορά και ένα καιρό, λέει το παραμύθι "ένας δάσκαλος είχε εκατοντάδες μαθητές. Όλοι προσεύχονταν τη σωστή ώρα εκτός από έναν, που ήταν μεθύστακας. Ο δάσκαλος γερνούσε. Μερικοί απ' τους πιο ενάρετους μαθητές βάλθηκαν να συζητούν ποιος θα ήταν ο νέος αρχηγός της ομάδας, εκείνος που θα παραλάμβανε τα σπουδαία μυστικά της παράδοσης. Την παραμονή του θανάτου του, όμως, ο δάσκαλος κάλεσε τον μεθύστακα μαθητή και του εμπιστεύτηκε τα κρυφά μυστικά. Σωστή αγανάκτηση κυρίεψε τους υπολοίπους: Ντροπή! φώναζαν στους δρόμους. Θυσιαζόμαστε για λάθος αρχηγό που δεν μπορεί να εκτιμήσει τις αρετές μας. Ακούγοντας τη φασαρία έξω, ο ετοιμοθάνατος δάσκαλος σχολίασε: Έπρεπε να εμπιστευτώ αυτά τα μυστικά σ' έναν άνθρωπο που να γνωρίζω καλά. Όλοι οι μαθητές μου ήταν πολύ ενάρετοι, μόνο τις αρετές τους έδειχναν. Επικίνδυνο αυτό! Πολύ συχνά η αρετή χρησιμεύει για να σκεπάσει την αλαζονεία, την υπερηφάνεια και τη μισαλλοδοξία. "Γι' αυτό διάλεξα τον μοναδικό μαθητή μου που γνώριζα καλά, αφού η αδυναμία του ήταν ολοφάνερη: το μεθύσι".
Το παραμύθι του «μεγάλου αδελφού», το οποίο ως το νέο "φρούτο της εποχής" ξεφύτρωσε τις τελευταίες ημέρες, έρχεται ως συνέχεια του μίζερου όσο και υποκριτικού συστήματος που δέρνει αυτή την κοινωνία.
Οι καναλάρχες σε Ελλάδα και Κύπρο που φημίζονται για τα "ελληνοχριστιανικά" τους ιδεώδη και την αγάπη τους για τον πλούτο και τη δόξα, έρχονται λένε προσφέρουν ένα "μάθημα" κοινωνικής συμπεριφοράς στους "αγαθούς" τηλεθεατές που επιθυμούν να βελτιώσουν τις σχέσεις τους.
Από την άλλη, μερικοί ψυχικά άρρωστοι άνθρωποι ή πνιγμένοι στα χρέη και σίγουρα απογοητευμένοι και μοναξιασμένοι της ζωής, θέλουν να κερδίσουν λίγα λεπτά δημοσιότητας και να αποδείξουν ότι δεν βρίσκονται στον τάφο αλλά στη ζωή.
Στη μέση βεβαίως ο "σώφρονες" υπερασπιστές των ηθικών αξιών να φωνάζουν ότι δήθεν για πρώτη φορά θα μπει στη ζωή μας, η ηδονοβλεψία, - μπανιστήρι - λες και οι θεωρητικοί του κινηματογράφου που έλεγαν πριν μερικές δεκαετίες ότι το σινεμά είναι μια μορφή παρακολούθησης από την κλειδαρότρυπα για το τι κάνουν οι άνθρωποι, έκαναν λάθος.
Αφανείς πρωταγωνιστές σ’ αυτή την «αδελφική» παράσταση όλοι οι υπόλοιποι τηλεθεατές - ψηφοφόροι - οι οποίοι με γουρλωμένα τα μάτια, προσπαθούν να μην χάσουν πλάνο, οδηγώντας στα ύψη την τηλεθέαση.
Ο Χριστός, ο μεγαλύτερος επαναστάτης όλων εποχών, είπε κάποτε και το περίφημο: "Ουαί δε υμίν, Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί, ότι κατεσθίετε τας οικίας των χηρών και προφάσει μακρά προσευχόμενοι, διά τούτο λήψεσθε περισσότερον κρίμα".
Δεν έχουν περάσει πολλοί μήνες που οι "μεγαλόσχημοι" θυσίαζαν στις επιθυμίες των καναλαρχών, ελέω εκλογών, παρόλο που μετεκλογικά θυμήθηκαν κάποιοι άλλοι να φωνάξουν για τις μαύρες λίστες. Δεν έχουν περάσει πολλές μέρες που η "μεγαλόσχημη" αρχή ραδιοτηλεόρασης έδωσε άδειες στους καναλάρχες, οι οποίοι εκμεταλλεύονται τους εργαζόμενους παραβιάζοντας τις πρόνοιες της νομοθεσίες για κατοχύρωσή τους. Δεν έχουν περάσει πολλές μέρες που οι εργαζόμενοι έγιναν το μήλο της έριδος, στη διαμάχη για την κυριαρχία του εκκλησιαστικού καναλιού. Δεν έχουν περάσει πολλοί μήνες που στο όνομα της φιλανθρωπίας και της καλής διαφήμισης βγήκαν στο "κλαρί" άνθρωποι με ειδικές ανάγκες και ικανότητες. Όμως άμοιροι ευθυνών δεν είναι και κάποιοι άνθρωποι του "συναφιού", κάποιοι δημοσιογράφοι, οι οποίοι για ένα "πινάκιο φακής" είναι ικανοί να αμαυρώσουν συνειδήσεις και αρχές. Για το "γυαλί" όλα μπορούν να γίνουν. Φυσικά και ο έντυπος Τύπος με τις «αποκαλυπτικές» φωτογραφίες των παπαράτσι και όχι μόνο δεν πάει πίσω.
Φυσικά, για να μην παρεξηγηθούμε και να μην δημιουργούμε λανθασμένες εντυπώσεις, πρέπει να τονίσουμε ότι ο "μεγάλος αδελφός" αποτελεί ένα ακόμη επεισόδιο της διεστραμμένης κοινωνίας μας που όλα τα σφάζει και τα θυσιάζει στο βωμό του "άρτου και του θεάματος". Όλοι οι τηλεθεατές, ψηφοφόροι και συνοδοιπόροι στην κατάντια του "μεγάλου αδελφού" ακολουθούν τους δήμιους μερικών ανθρώπων και βάζουν και αυτοί το λιθαράκι τους στον εξευτελισμό και στη βορά του ζωντανού θηράματος.
Όλα μπορεί να φαίνονται μαύρα και άραχνα, αλλά δεν παύουν να είναι και μια μορφή ειλικρινούς παρουσίας της κοινωνίας μας. Ίσως τώρα που η αλήθεια βγαίνει στην επιφάνεια να έχουμε περισσότερες ελπίδες σαν σύνολο να συνειδητοποιήσουμε το λάθος και αναζητήσουμε την αλήθεια. Το μεγάλο όμως καταληκτικό ερώτημα είναι πόσοι από τους «μάγκες» που διαμαρτύρονται θα μπορέσουν να μην κάνουν ζάπινγκ και να ψηφίσουν «μεγάλο αδελφό». Εκεί κι αν είναι η μεγάλη μαγκιά...
Το παραμύθι του «μεγάλου αδελφού», το οποίο ως το νέο "φρούτο της εποχής" ξεφύτρωσε τις τελευταίες ημέρες, έρχεται ως συνέχεια του μίζερου όσο και υποκριτικού συστήματος που δέρνει αυτή την κοινωνία.
Οι καναλάρχες σε Ελλάδα και Κύπρο που φημίζονται για τα "ελληνοχριστιανικά" τους ιδεώδη και την αγάπη τους για τον πλούτο και τη δόξα, έρχονται λένε προσφέρουν ένα "μάθημα" κοινωνικής συμπεριφοράς στους "αγαθούς" τηλεθεατές που επιθυμούν να βελτιώσουν τις σχέσεις τους.
Από την άλλη, μερικοί ψυχικά άρρωστοι άνθρωποι ή πνιγμένοι στα χρέη και σίγουρα απογοητευμένοι και μοναξιασμένοι της ζωής, θέλουν να κερδίσουν λίγα λεπτά δημοσιότητας και να αποδείξουν ότι δεν βρίσκονται στον τάφο αλλά στη ζωή.
Στη μέση βεβαίως ο "σώφρονες" υπερασπιστές των ηθικών αξιών να φωνάζουν ότι δήθεν για πρώτη φορά θα μπει στη ζωή μας, η ηδονοβλεψία, - μπανιστήρι - λες και οι θεωρητικοί του κινηματογράφου που έλεγαν πριν μερικές δεκαετίες ότι το σινεμά είναι μια μορφή παρακολούθησης από την κλειδαρότρυπα για το τι κάνουν οι άνθρωποι, έκαναν λάθος.
Αφανείς πρωταγωνιστές σ’ αυτή την «αδελφική» παράσταση όλοι οι υπόλοιποι τηλεθεατές - ψηφοφόροι - οι οποίοι με γουρλωμένα τα μάτια, προσπαθούν να μην χάσουν πλάνο, οδηγώντας στα ύψη την τηλεθέαση.
Ο Χριστός, ο μεγαλύτερος επαναστάτης όλων εποχών, είπε κάποτε και το περίφημο: "Ουαί δε υμίν, Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί, ότι κατεσθίετε τας οικίας των χηρών και προφάσει μακρά προσευχόμενοι, διά τούτο λήψεσθε περισσότερον κρίμα".
Δεν έχουν περάσει πολλοί μήνες που οι "μεγαλόσχημοι" θυσίαζαν στις επιθυμίες των καναλαρχών, ελέω εκλογών, παρόλο που μετεκλογικά θυμήθηκαν κάποιοι άλλοι να φωνάξουν για τις μαύρες λίστες. Δεν έχουν περάσει πολλές μέρες που η "μεγαλόσχημη" αρχή ραδιοτηλεόρασης έδωσε άδειες στους καναλάρχες, οι οποίοι εκμεταλλεύονται τους εργαζόμενους παραβιάζοντας τις πρόνοιες της νομοθεσίες για κατοχύρωσή τους. Δεν έχουν περάσει πολλές μέρες που οι εργαζόμενοι έγιναν το μήλο της έριδος, στη διαμάχη για την κυριαρχία του εκκλησιαστικού καναλιού. Δεν έχουν περάσει πολλοί μήνες που στο όνομα της φιλανθρωπίας και της καλής διαφήμισης βγήκαν στο "κλαρί" άνθρωποι με ειδικές ανάγκες και ικανότητες. Όμως άμοιροι ευθυνών δεν είναι και κάποιοι άνθρωποι του "συναφιού", κάποιοι δημοσιογράφοι, οι οποίοι για ένα "πινάκιο φακής" είναι ικανοί να αμαυρώσουν συνειδήσεις και αρχές. Για το "γυαλί" όλα μπορούν να γίνουν. Φυσικά και ο έντυπος Τύπος με τις «αποκαλυπτικές» φωτογραφίες των παπαράτσι και όχι μόνο δεν πάει πίσω.
Φυσικά, για να μην παρεξηγηθούμε και να μην δημιουργούμε λανθασμένες εντυπώσεις, πρέπει να τονίσουμε ότι ο "μεγάλος αδελφός" αποτελεί ένα ακόμη επεισόδιο της διεστραμμένης κοινωνίας μας που όλα τα σφάζει και τα θυσιάζει στο βωμό του "άρτου και του θεάματος". Όλοι οι τηλεθεατές, ψηφοφόροι και συνοδοιπόροι στην κατάντια του "μεγάλου αδελφού" ακολουθούν τους δήμιους μερικών ανθρώπων και βάζουν και αυτοί το λιθαράκι τους στον εξευτελισμό και στη βορά του ζωντανού θηράματος.
Όλα μπορεί να φαίνονται μαύρα και άραχνα, αλλά δεν παύουν να είναι και μια μορφή ειλικρινούς παρουσίας της κοινωνίας μας. Ίσως τώρα που η αλήθεια βγαίνει στην επιφάνεια να έχουμε περισσότερες ελπίδες σαν σύνολο να συνειδητοποιήσουμε το λάθος και αναζητήσουμε την αλήθεια. Το μεγάλο όμως καταληκτικό ερώτημα είναι πόσοι από τους «μάγκες» που διαμαρτύρονται θα μπορέσουν να μην κάνουν ζάπινγκ και να ψηφίσουν «μεγάλο αδελφό». Εκεί κι αν είναι η μεγάλη μαγκιά...
Σχόλια