Της Ελληνορθοδοξίας τα καμώματα...

.

---

"Τα πάντα ρει", λέει ο Ηράκλειτος, ο μέγιστος "σκοτεινός" φιλόσοφος και η λαϊκή σοφία συμπληρώνει με τη ρήση "του χρόνου τα γυρίσματα"... Φωνάζουν και διαλαλούν οι εθνοπατέρες και οι εθνοσωτήρες για την κιβωτό της σωτηρίας, την Ελληνορθοδοξία, τσαμπουνούν ένα Βυζάντιο και νομίζουν ότι ανακάλυψαν το "αυγό του Κολόμβου". Θυμούνται την Αγία Σοφία, τους σοφούς, τους αυτοκράτορες και τους Άγιους Πατριάρχες και πιστεύουν ότι κρατούν τον βασιλιά με το σκήπτρο του. Φυσικά δεν γνωρίζουν ότι οι μισοί αυτοκράτορες εκθρονίστηκαν βίαια, ότι δολοφονήθηκαν, ότι ήταν δυνάστες, ότι βασάνισαν κόσμο και κοσμάκη, ότι - ω μέγα σκάνδαλο - δεν μιλούσαν ελληνικά. Ούτε λόγος, εννοείται, για τους αιρεσιάρχες Πατριάρχες, για τους "εκλεκτούς" υποταγμένους στην κοσμική εξουσία ποιμενάρχες. Ακόμη είναι μεγάλη αμαρτία να μιλά κανείς σήμερα για τις αμαρτίες των Βυζαντινών στα υπόγεια και τα καταγώγια της Πόλης, οι οποίες ξεπερνούν κάθε φαντασία.


Δίπλα από το "αμαρτωλό" Βυζάντιο υπήρχε και η Αγία Αυτοκρατορία, η άγνωστη εν πολλοίς ακόμη και σήμερα, η οποία δημιούργησε τη μοναδική φιλοσοφία, την αξεπέραστη τέχνη, την οποία θαυμάζουν οι δυτικοί και τη σπουδαία μουσική, την οποία σήμερα ανακαλύπτουν οι νεοέλληνες. Η Αγία Αυτοκρατορία είναι αυτή που ξεκαθάρισε το χριστιανικό ορθόδοξο δόγμα, με τους θεόπνευστους συγγραφείς. Είναι, τέλος, αυτή που έδωσε αγίους πατέρες που φωτίζουν την οικουμένη. Παγκόσμιο ιστορικό φαινόμενο αποτελεί και η χιλιόχρονη ζωή της αυτοκρατορίας. Επίσης, η άγνωστη προσφορά της στην τέχνη της διπλωματίας. Τυχαία βεβαίως δεν είναι και η έννοια του βυζαντινισμού, την οποία αρέσκονται ιδιαιτέρως να χρησιμοποιούν οι Τούρκοι.


Σ' όλη αυτή την πορεία και ιστορία, όσο παράξενο και αν φαίνεται, η έννοια του Ελληνισμού βρισκόταν είτε στο περιθώριο είτε υπό διωγμό. Οι λόγιοι της περιόδου διάβαζαν, μελετούσαν, υιοθετούσαν πολλά στοιχεία από την αρχαία ελληνική φιλοσοφία και διανόηση. Ωστόσο, την ίδια ώρα δεν ήθελαν να ακούσουν για την "επάρατο" ειδωλολατρία, η οποία αποτελούσε την απειλή των χριστιανών. Έφθασαν μέχρι το σημείο να καταστρέφουν τους ναούς και τα αγάλματα των Ελλήνων, ώστε να μη μείνει ίχνος, όπως πίστευαν από τη "βδελυρή θρησκεία των ειδώλων". Ο πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόφιλος πρωτοστάτησε, το 391, στην πυρπόληση της βιβλιοθήκης του Σεραπείου, με τους 42.000 τόμους της μοναδικής κιβωτού της αρχαίας γνώσης και λογοτεχνίας... Ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος Α' κατάργησε τους Ολυμπιακούς Αγώνες (395) και ο πολύς Ιουστινιανός έκλεισε τις φιλοσοφικές σχολές της Αθήνας (529)... Το 968, όταν απεσταλμένοι του Πάπα παρέδωσαν στον αυτοκράτορα Νικηφόρο Φωκά γράμματα του Ποντίφικα με την προσφώνηση "αυτοκράτωρ των Ελλήνων", ο Φωκάς τους έριξε στη φυλακή! Ακόμη, ο Μέγας Αθανάσιος κατακεραύνωνε τους "μιαρούς" Ελληνες... ο Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός στηλίτευσε την "κίβδηλον ποίησιν" των αρχαίων... και ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος θεωρούσε πως Χριστιανισμός και Ελληνισμός είναι ασυμβίβαστοι, διαφωνώντας με τους νυν ελληνοχριστιανούς κήρυκες...
Από το χθες στο σήμερα και στους εκκλησιαστικούς ταγούς, που δεν παραλείπουν όπου σταθούν και όπου βρεθούν να τονίζουν το μεγαλείο της Ελληνορθοδοξίας, παντρεύοντας την Ορθοδοξία με τον Ελληνισμό, πιστεύοντας ότι τάχα θα γεννηθεί ξανά η Μεγάλη Ιδέα και θα ανασυσταθεί η Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Φυσικά σ' όλη αυτή την "Ιδέα", δεν βγάζουν εκτός τον εαυτούλη τους, που τον ονειρεύονται είτε ως αυτοκράτορα, είτε ως Πατριάρχη. Σ' αυτό το παιγνίδι εξουσίας, γιατί δεν είναι τίποτα άλλο από παιγνίδι εξουσίας - χωρίς να λείπουν βεβαίως και αγνές εξαιρέσεις - επινοούνται σοφίσματα εξαιρετικής φαντασίας. Κάποιοι για το σκοπό αυτό ονομάστηκαν χριστιανοσοσιαλιστές, χριστιανοδημοκράτες, ενώ κάποιοι άλλοι απλώς ελληνορθόδοξοι. Πήραν υπό μάλης την κίτρινη σημαία με τον δικέφαλο - που δεν έχει σχέση με το Βυζάντιο - και διαλαλούν την καθαρότητά τους. Κάτι ανάλογο με τους Αμερικανούς που αφιέρωσαν το δολάριό τους στο Θεό. Ας με συγχωρέσουν οι άγιοι πατέρες, αλλά... "ει μη φίλα λέγω, ουχ ήδομαι, το δ' ορθόν εξείρηχ' όμως", "αν δε λέω πράγματα ευχάριστα, λυπάμαι, είπα όμως την πάσα αλήθεια" (Σοφοκλής, Τραχίνιαι).