H Εθναρχούσα Εκκλησία επείγεται να υποταγεί στην κοσμική εξουσία

H Εθναρχούσα Εκκλησία επείγεται να υποταγεί στην κοσμική εξουσία

.

---

ΠΕΡΑΣΑΝ τα "καλά" χρόνια, όταν υποψήφιοι πρόεδροι της Δημοκρατίας, έτρεχαν στην Αρχιεπισκοπή για να ζητήσουν τη στήριξη της Εκκλησίας, πέρασαν τα "δίσεκτα" χρόνια που ο Αρχιεπίσκοπος τηλεφωνούσε στον πρωθυπουργό της Ελλάδας για χάρη υποψηφίων, πέρασαν τα "μαύρα" χρόνια κατά τα οποία έπαιρναν φωτιά οι απειλές για να εκλεγούν οι εκλεκτοί της Αρχιεπισκοπής, πέρασαν "ευτυχώς" τα χρόνια, όπου ο κάθε αγαπητός στο θρόνο αναλάμβανε το Υπουργείο Παιδείας, όχι για να αναβαθμίσει την Παιδεία, αλλά για να πληρωθεί για την "προσφορά" του στην πατρίδα, πέρασαν δόξα τω Θεώ, τα χρόνια που ο πανίσχυρος και πάμπλουτος "καναλάρχης" έδενε και έλυνε στην πολιτική ζωή του τόπου. Οι καιροί όμως άλλαξαν και ο φοβερός Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος, ταπεινώθηκε και διδάσκει πλέον με τη ζωή του. Είναι συγκλονιστική η σύγκριση, μεταξύ της σημερινής εικόνας του Αρχιεπισκόπου και της βιωτής του πριν μόλις μερικά χρόνια.
ΕΜΕΛΛΕ όμως να δούμε και αυτό. Οι τρεις ιεράρχες, Πάφου Χρυσόστομος, Κιτίου Χρυσόστομος και Αρσινόης Γεώργιος, οι οποίοι διαφωνούν με τη διενέργεια εκλογών - μπορεί να έχουν και δίκιο - έβαλαν μπροστά, τους πολιτικούς αρχηγούς, για να πείσουν τον Οικουμενικό Πατριάρχη να μην παρέμβει και να μην συμβάλει στην επίλυση της κρίσης στην Εκκλησία της Κύπρου. Μπορεί να υπήρξε ομοβροντία διαψεύσεων από τους Δημήτρη Χριστόφια, Ζαχαρία Κουλία και Μιχάλη Παπαπέτρου, αλλά επί της ουσίας, η κίνηση των τριών φανέρωσε την υποταγή τους, στην κοσμική εξουσία. Ακόμη, η προσπάθειά τους να διχάσουν το λαό - κατηγορία από τους πολιτικούς - ανάμεσα σε ενδοτικούς και πατριώτες, ήταν μάλλον άστοχη και σίγουρα θα πέσει στο κενό. Και το πονηρό, να ταυτιστούν με τις δήθεν επιθυμίες του Προέδρου της Δημοκρατίας - αναγνώριση αυτός, Αυτοκέφαλο εμείς - και να "δέσουν" τον Μητροπολίτη Μόρφου Νεόφυτο, στον Μιχάλη Παπαπέτρου, ήταν μάλλον κουτοπονηριά που φανέρωσε τον πανικό που τους κατέλαβε. Άσε που επικοινωνιακά, όλα αυτά τα τερτίπια ρίχνουν νερό στο μήλο του Μητροπολίτη Λεμεσού Αθανασίου, ο οποίος αναμένει ως ο ουδέτερος τρίτος, να αλληλοφαγωθούν οι άλλοι, για να προβληθεί ως η τρίτη επιλογή. Εκτός και αν θέλουν οι τρεις, να επιβεβαιώσουν τη συμπόρευση μεταξύ Πάφου και Λεμεσού, κάτι που διαψεύδουν τα λεγόμενα τού Μητροπολίτη Πάφου Χρυσοστόμου.
Η ΑΝΑΠΟΥΜΠΟΥΛΑ των τελευταίων ημερών έδωσε την εικόνα ότι η Εθναρχούσα Εκκλησία της Κύπρου, επείγεται να υποταχθεί στην κοσμική εξουσία, στον Πρόεδρο και τα κόμματα, προκειμένου να πετύχουν τους σκοπούς ορισμένοι Μητροπολίτες, στη μάχη για τη διαδοχή στο θρόνο του Αποστόλου Βαρνάβα. Όλα αυτά που διαβάζουμε στα ιστορικά βιβλία, για δοσοληψίες μεταξύ Σουλτάνων και Ιεραρχών, για "αγορά" επίζηλων θρόνων, για "ξεπούλημα" πλούσιων ενοριών από παπάδες και για κληρονομική διαδοχή της ιεροσύνης, στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, φαίνεται ότι συνεχίζονται και σήμερα, με ένα διαφορετικό, αλλά ταυτόσημο επί της ουσίας τρόπο. Οι αποκαλύψεις ιδιωτικών συνομιλιών, χωρίς αποδείξεις και χωρίς ίχνος συστολής - πρωτοφανή γεγονότα - και οι συνεχείς διαψεύσεις και αλληλοκατηγορίες αποτελούν πράξεις ύψιστου εξευτελισμού, όχι της Εκκλησίας, αλλά των ταγών που θέλουν μάλιστα να ανέλθουν σε υψηλότερους θρόνους. Η μικροπολιτική, φαίνεται ότι εισήλθε στον χώρο της εκκλησιαστικής διακονίας, με τον πιο άτσαλο τρόπο και ξεπερνώντας και τα όρια της κοσμιότητας. Εκτός και αν μωραίνει Κύριος ον βούλεται απωλέσαι...

ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΕΛΘΕΙ η νηνεμία, πρέπει να υπάρξει πρώτα η φουρτούνα και για να αγιάσει ένας πιστός θέλει τους πειρασμούς. Χωρίς φωτιά και χωρίς δοκιμασίες, δεν αναδεικνύεται κανένας άγιος. Η τρικυμία των τελευταίων ημερών, με τις "επαναστάσεις" και τους "βομβαρδισμούς", σίγουρα θα φέρει κάτι καλό για την Εκκλησία της Κύπρου και τους πιστούς, γι' αυτούς βεβαίως που σκανδαλίζονται. Η εμπλοκή του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, αποτελεί τη μεγάλη ελπίδα ή μάλλον τη μεγάλη σιγουριά, ότι σύντομα θα υπάρξει ένα τέλος στον κλεφτοπόλεμο που ταλαιπωρεί δεσποτάδες, αλλά και φανατικούς και ανελεύθερους πιστούς. Αυτή όλη η ιστορία ωφέλησε και πολλούς φτωχούς και αδύνατους, αφού για χάρη του θρόνου, άνοιξαν τα κρυφά ταμεία, για βοήθειες και για φιλανθρωπίες, από όλους τους μνηστήρες. Είτε οι βοήθειες δίδονταν με απώτερο στόχο να κερδιθούν οι εκλογές, είτε από αγνά αισθήματα αγάπης, δεν έχει καμία σημασία. Σημασία έχει ότι κάποιοι καταφρονεμένοι πήραν βοήθεια. Είναι η ίδια ιστορία των πολιτικών εκλογών, για χάρη των οποία δίδεται οικονομική στήριξη στις ασθενέστερες και όχι μόνο τάξεις.

Η 10Η ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ, ημερομηνία μετάβασης των Ιεραρχών στην Κωνσταντινούπολη, πλησιάζει και είναι καλό οι Ιεράρχες, να σκεφτούν λίγο πιο ψύχραιμα, να αφήσουν κατά μέρος τα πάθη και τις μικρότητες και να σκεφτούν το δικό τους καλό και το καλό της Εκκλησίας, όπως και αν το μεταφράζει καθένας. Λίγη περισσότερη ταπείνωση, λίγη μεγαλύτερη αγάπη και λίγο περισσότερο πνεύμα συνδιαλλαγής, θα βοηθήσει τα μέγιστα. Η μετάβαση στην Πόλη, θα πρέπει να αντικριστεί με το πνεύμα και τη διάθεση που καλούνται οι πιστοί να πάνε στον πνευματικό για εξομολόγηση και μετάνοια και όχι ως μετάβαση μπροστά σε φοβερό δικαστήριο. Σημασία έχει, όποια απόφαση και να ληφθεί να μπορεί να γίνει αποδεκτή από όλους και να υπάρξουν οι λιγότεροι δυνατοί τριγμοί. Ο κίνδυνος ενός νέου σχίσματος στην Εκκλησία της Κύπρου δεν πρέπει να αποκλείεται, παρόλο που σήμερα οι πιστοί - εκτός από εξαιρέσεις - δεν φαίνεται να είναι διατεθειμένοι, ούτε για θυσίες, ούτε και για να κάψουν την Αρχιεπισκοπή. Οι Μητροπολίτες Πάφου και Κιτίου, γνωρίζουν από πρώτο χέρι, την τραγωδία των Μητροπολιτών του 1973, ενώ όλοι θυμούνται τον παραλογισμό των παγκρατιακών.
ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ Εκκλησίας και Πολιτείας βρίσκονταν σχεδόν πάντα, είτε σε σύγκρουση, είτε σε αρρωστημένη αγάπη, από τα χρόνια του Χριστού, μέχρι και σήμερα. Η ρήση του Χριστού, "τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ", μπορεί να επαναλαμβάνεται λεκτικά, αλλά στην πράξη δέχεται τόσες πολλές ερμηνείες και παρερμηνείες, όσοι είναι οι εκκλησιαστικοί ταγοί. Η διελκυστίνδα εκκλησιαστικής και κοσμικής εξουσίας, σε ελάχιστες περιπτώσεις βρήκε τη χρυσή τομή και αυτό ύστερα από περιόδους κρίσης και πάντα με τη θεία επέμβαση. Ο Χριστός δεν απέρριψε την κοσμική εξουσία. Είναι εξάλλου αναγκαίο κακό, για να μειώνεται η κακία των ανθρώπων και προστατεύονται οι πιστοί από κάθε μορφή αυθαιρεσίας. Από εκεί πέρα όμως, αντίκρισε με κριτική διάθεση την εξουσία, η οποία συχνά πυκνά μεθά από αλαζονεία και συμπεριφέρεται τυραννικά και αυθαίρετα, ξεχνώντας ότι όλα σε αυτή τη ζωή έχουν ένα τέλος. Εξάλλου, ο Χριστός δεν ήρθε στη γη, για να καταστεί ένας ακόμη επαναστάτης, αλλά για να προσφέρει τη ζωή και την απαλλαγή από το θάνατο. Να δώσει τη χαρά και να απαλλάξει τους ανθρώπους από το φόβο, που οδηγεί στο άγχος, την αγωνία, τον εγωισμό και τη δαιμονιώδη μοναξιά. Οι Επίσκοποι δεν είναι μια άλλη μορφή εξουσίας, αλλά διάκονοι των πιστών και καθοδηγητές στο δρόμο για την αγιότητα, στο δρόμο για τον παράδεισο.