Ουαί στους Βαλεντίνους και τους Δονζουάν

Ουαί στους Βαλεντίνους και τους Δονζουάν

.

---

* "Ουαί σ' αυτούς που δεν ηγάπησαν πολύ, δεν θα τους αφεθούν οι αμαρτίες. Ουαί σ' αυτούς που δεν ηγαπήθησαν υπ' ουδενός πολύ, γιατί δεν αφέθηκαν ποτέ να είναι όμορφοι..." Αλίμονο λοιπόν σ' όλους που απέτυχαν να αγαπήσουν και να αγαπηθούν, που δεν πέτυχαν να ανοίξουν την καρδιά τους, να αφήσουν τη λογική, να παλέψουν για τα μεγάλα και τα ωραία, να θυσιαστούν για τον άλλο και να θυσιάσουν τον εαυτό τους. Αλίμονο σ' αυτούς που δεν έκαναν όμορφο τον εαυτό τους, δεν τον στόλισαν με χάρες και ομορφιές, με αρετές και χαρίσματα, σ' αυτούς που δεν τόλμησαν να εκτεθούν και να ταπεινωθούν, για χάρη της ομορφιάς του έρωτα και της αγάπης.

* Η ανθρώπινη ομορφιά και η τέχνη αποτελούν εκφάνσεις του πολιτισμού και οδηγούν στο σκαλοπάτι που ανεβάζει στον Θεό. "Η τέχνη είναι το πανηγύρι της ζωής", όπως έλεγε ένας σκηνοθέτης και σίγουρα η γιορτή της δημιουργίας, αποτελεί την πρόγευση της παραδείσιας χαράς και ευτυχίας. Βίος ανεόρταστος, οδός απανδόχευτος, δηλαδή ζωή χωρίς γιορτές αποτελεί πορεία χωρίς στάσεις, έλεγαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι και η ζωή χωρίς τις μυστηριακές στιγμούλες χαράς, αποτελεί ένα ατέλειωτο μαρτύριο.

* "Σ' αγαπώ γιατί είσαι ωραία, σ' αγαπώ γιατί είσαι εσύ... και αγαπώ τον κόσμο όλο, γιατί ζεις και εσύ μαζί..." τραγουδούσαν οι Μικρασιάτες και τραγουδούμε και εμείς οι περιλυπόμενοι αναζητητές της χαράς. Η τέλεια αγάπη έξω βάλλει το φόβο, έξω βάλλει το άγχος της ζωής, και τη μιζέρια του χρήματος... αγκαλιάζει τον κόσμο όλο, ξεπερνά τις μικρότητες των εχθρών, που δεν βρίσκονται πέραν των συνόρων, όπως θέλουν κάποιοι να επαναπαύονται, αλλά δίπλα και κοντά μας. Μέσα από τον έρωτα που οδηγεί στην αγάπη, μέσα από την ταπείνωση που οδηγεί στην ανύψωση, μέσα από την "εγκατάλειψη" στην αληθινή αγάπη, μέσα από την άσκηση και την υπομονή, ο άνθρωπος γίνεται άνθρωπος, γίνεται θεάνθρωπος, γίνεται άγιος.

* Η αληθινή ευτυχία, η βίωση του παραδείσου βρίσκεται στην επικοινωνία με τους άλλους ανθρώπους. Ο άλλος, όχι ο εαυτός, καθίσταται ο παράδεισος, αλλά και η κόλαση του ανθρώπου. Ενδεικτικότερη έκφραση της παραδείσιας ομορφιάς, η χαρά της φιλίας και χειρότερη πτώση στην κολασμένη δυστυχία, η μοναξιά. Σ' όλη αυτή την πορεία, σημασία δεν έχει ο τόπος, αλλά ο τρόπος. Κλεισμένος στο κελί του ο μοναχός, βιώνει τον Θεό και ταυτόχρονα επικοινωνεί με όλο τον κόσμο. Γυρίζοντας τον κόσμο, ο πλούσιος μεγιστάνας τρέχει να ξεφύγει από την κόλαση του μοναξιασμένου εαυτού του. Δεν είναι τυχαίο που ένα από τα πιο επιτυχημένα βιβλία στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι το "Μοναξιασμένο Πλήθος".

* Χαρά μου, έλεγε και ξανάλεγε ο Ρώσος, άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ, και η αληθινή αυτή χαρά που με μυστικό τρόπο εκπέμπεται απ' όλους τους "χαριτωμένους" ανθρώπους, μεταφέρει τον παράδεισο στη γη και ανεβάζει τον άνθρωπο στον ουρανό. "Αγάπα τον πλησίον σου και κάνε ό,τι θέλεις", διακηρύττει ο Ιερός Αυγουστίνος, και από αγάπη προς τον "Πατερούλη" (αββά ο Πατήρ)... κάνουμε ό,τι θέλουμε για να βρούμε την ομορφιά, για να βρούμε την Αλήθεια, η οποία θα μας ελευθερώσει. Οι τολμηροί πατέρες της Εκκλησίας μας, έγραψαν ερωτικά, έγραψαν ποιήματα και κείμενα που περιγράφουν αυτό το "μανιακό", αυτό το μανιακό έρωτα του ανθρώπου προς το Θεό, αλλά και αντιστρόφως τον έρωτα του Θεού προς τον άνθρωπο, που γίνεται αγάπη, που γίνεται τελειότητα θυσίας και θανάτου που οδηγεί στην Ανάσταση.
* Ουαί και ξανά ουαί, σ' αυτούς που δεν αγαπήθηκαν, γιατί η αγάπη δεν έχει σχέση ούτε με τους "βαλεντίνους" ούτε με τις διαστροφές, ούτε και με τις προκλήσεις των κάθε λογής πουριτανών Δον Ζουάν, που στην αποτυχία τους να αγαπήσουν, μετέτρεψαν το κορμί σε ναρκωτικό λήθης και την επαφή της σάρκας, σε μιζέρια της μοναξιάς.


* Ουαί και ξανά ουαί, σ' αυτούς που δεν αγάπησαν πολύ γιατί δεν θα τους αφεθούν οι αμαρτίες, γιατί ο δρόμος της αγιότητας, ο δρόμος του παραδείσου, είναι ο δρόμος της ταπείνωσης και της θυσίας, ο δρόμος της αγάπης.

* Ουαί και ξανά ουαί, σ' αυτούς που δεν είναι όμορφοι, γιατί η ομορφιά δεν έχει σχέση με την όψη, αλλά ούτε και με τις μπογιές. Η ομορφιά βρίσκεται στα μάτια που γελούν, στο πρόσωπο που λάμπει, στο λόγο που ειρηνεύει, στην ψυχή που πετά, στο είναι που αντανακλά το άκτιστο φως, στον άνθρωπο που βρίσκεται στον παράδεισο της γης και του ουρανού.