Ο κύκλος του Αθηνών Χριστόδουλου

Ο κύκλος του Αθηνών Χριστόδουλου . ________________________________________ * Μετά βαΐων και κλάδων, με τα χειροκροτήματα του λαού και τους διθυράμβους των μέσων μαζικής ενημέρωσης, ανήλθε στον θρόνο της Αρχιεπισκοπής Αθηνών ο Χριστόδουλος. Τότε ένας άγιος ταπεινός παππούλης στην Αθήνα, όταν ρωτήθηκε για το μεγάλο αστέρι στην Αρχιεπισκοπή, είπε ότι ο νέος Αρχιεπίσκοπος ήρθε σαν πύραυλος και σαν πύραυλος θα φύγει. Είναι ένα αναγκαίο κακό για να μπορέσει η Εκκλησία της Ελλάδας να αποκαθαρθεί και να βαδίσει στον αληθινό δρόμο της αγιότητας. * Και πριν αλέκτωρ φωνήσαι, τρις... άρχισε η αποκαθήλωση του ανθρώπου που τα έβαλε με τον σταυρωμένο Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, του ανθρώπου που πολέμησε το Σημίτη, του ανθρώπου που ανάγκασε τον Καραμανλή, έστω και κρυφά να υπογράψει τα κατάστιχά του για τις ταυτότητες, του ανθρώπου που συγκέντρωσε εκατομμύρια ανθρώπους για να υπερασπιστούν την αναγραφή μιας λέξης σε ένα αστυνομικό έγγραφο, του ανθρώπου που ματαίωσε το ταξίδι του στην Κύπρο, για να μην εγκλωβιστεί τάχα στο νησί, του ανθρώπου που θεσμοθέτησε την εκκοσμίκευση στην Εκκλησία με τον πιο θορυβώδη τρόπο. * Ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος διαδέχθηκε στον θρόνο ένα ασκητή, σιωπηλό αντάρτη, τον Αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ και τότε σχεδόν όλοι έλεγαν και έγραφαν ότι τάχα θα φέρει τον παράδεισο στη γη. Ξεκίνησε με τις εντυπωσιακές περιοδείες, άρχισε να λέει τα ανέκδοτα, κατάφερε να φέρει τους νέους στην Εκκλησία, αλλά όλα αυτά κράτησαν πολύ λίγο. Οι νέοι απογοητευμένοι από τα γλυκανάλατα ανέκδοτα και τις μικρότητες που συναντούσαν στις εκκλησίες, έφυγαν απογοητευμένοι και το χειρότερο είναι ότι νόμισαν πολλοί ότι η Εκκλησία είναι ένα ανέκδοτο. * Ο άνθρωπος σήμερα βρίσκεται σε μια φοβερή δοκιμασία, βλέποντας το άστρο του να σβήνει, τους ανθρώπους που τον ακολουθούσαν να ψηφίζουν αρνητικά στις δημοσκοπήσεις, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, που τον ηρωοποίησαν να τον κτυπούν όπως το χταπόδι, αποκαλύπτοντας πράγματα και θαύματα των δικών του ανθρώπων, της αυλής του, και το χειρότερο να ζητούν την παραίτηση και τη φυγή του από την Αρχιεπισκοπή. Οι αποκαλύψεις για τη διαπλοκή των δικών του ανθρώπων με την πολιτική και δικαστική εξουσία δεν έχουν τελειωμό, ενώ και ο Καραμανλής ο οποίος υπόγραψε για τις ταυτότητες, κάνει σήμερα πως δεν τον ξέρει. * Ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, δείχνοντας σημάδια πανικού, πέρασε στην αντεπίθεση με μεγαλόστομες αναφορές περί αυτοκάθαρσης της Αρχιεπισκοπής, περί εκδίωξης των κληρικών που δεν είναι άξιοι, με συνεχείς συνεδριάσεις χωρίς ορατά αποτελέσματα και τέλος με επιθέσεις εναντίον των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, μέσα από τις ιστοσελίδες της Αρχιεπισκοπής. Δηλαδή πολεμά όλους αυτούς που τον ανέδειξαν και όλους αυτούς που εξυπηρετούσε με το δικό του τρόπο. * Τα πάντα ρει και όλα στη ζωή είναι κύκλος. Ειδικότερα στο χώρο της Εκκλησίας, όπου το μυστήριο και η Θεία πρόνοια, λειτουργούν με ένα άλλο θαυμαστό τρόπο, ο Θεός ξέρει να παιδεύει τους ανθρώπους, αλλά και τους οδηγεί σε δρόμους σωτηρίας και φυσικά στον παράδεισο τελικά. Χωρίς πίεση και χωρίς άγχος, όλα παίρνουν το δρόμο τους και όλοι και όλα αναδεικνύονται στον κατάλληλο χρόνο. Ο άγιος ταπεινός παππούλης στην Αθήνα, φαίνεται ότι επαληθεύεται σήμερα με τον καλύτερο τρόπο. * Παρηγοριά για τους αδυνάτους σε αυτή τη δύσκολη περίοδο της κάθαρσης, είναι τα λόγια του Αρχιεπισκόπου Αλβανίας Αναστασίου, ο οποίος λέει ότι παρακαλούμε να οδηγούμαστε σε αδιέξοδα για να έρχεται ο Θεός να φέρνει τις λύσεις. Η κλυδωνιζόμενη Εκκλησία της Ελλάδας φαίνεται ότι δέχεται το χέρι του Θεού, με ένα θαυμαστό τρόπο. Βεβαίως οι διαπιστώσεις δεν είναι ευκαιρίες για χαιρεκακίες, αλλά ευκαιρίες για παραδειγματισμό και συναίσθηση των ανθρώπινων αδυναμιών και δυνατοτήτων. * Η Εκκλησία καταξιώνεται όχι με τους θεσμούς και την οικονομική δύναμη αλλά με τη χάρη του Θεού. Οι πιστοί δεν θέλουν ακόμη λίγους Υπουργούς και δημάρχους που να φορούν ράσα. Αυτό που αναζητούν είναι την αγάπη και όχι την αγαπολογία. Μέγαρα και κήπους, κοσμοσυρροές και εκδηλώσεις, ξέρουν να κάνουν πολύ καλύτερα οι πολιτειακοί άρχοντες. Οι πιστοί αναζητούν την απλότητα, τη χαρά, ζητούν παρηγοριά, θέλουν να αποκαλούν τον Επίσκοπό τους, τον παπά τους, "δάσκαλο", αδελφό, φίλο, θέλουν να τον πλησιάζουν και να μην φοβούνται, θέλουν τελικά να εκπέμπει φως.