Η κόλαση του Ειρηναίου
Η
κόλαση του Ειρηναίου
"Κατά τις ημέρες αυτές άνοιξαν οι πύλες της κολάσεως και βγήκαν από αυτές τα σκότη του ψεύδους, της συκοφαντίας και του πολέμου, κατά της μητρός των Εκκλησιών. Προσπαθούν να κατασβέσουν τον Ηλιο της Δικαιοσύνης, το Αστρο της Βηθλεέμ, το Φως της Αναστάσεως. Ψεύδη, συκοφαντίες, μυκτηρισμοί, υπονοούμενα και διφορούμενα, σπιλώσεις υπολήψεων και αξιωμάτων ιερέων και τα παρόμοια, εκτοξεύονται για να κρεμάσουν επί σταυρού τους διάφορους εκείνους του Εσταυρωμένου Φιλοδότη Χριστού, οι οποίοι φυλάνε τις Θερμοπύλες της ορθόδοξης πίστης και του γένους ενταύθα. Δαίμονες περιστρέφουν τα τείχη της Αγίας Πόλεως και προσπαθούν να συνθλίψουν όσους σιτώνται την Εκκλησία των Ιεροσολύμων και την Αγιοταφική Αδελφότητα".
@@@@@@@@@@@@@@@@@@
Εντυπωσιακά τα λόγια του Πατριάρχου Ειρηναίου, αλλά η αλήθεια φαίνεται να είναι άλλη. Όλα αυτά που έρχονται στο φως της δημοσιότητας, φανερώνουν διαπλοκή, μικρότητα, αφέλεια, ακόμη και βλακείες. Χωρίς πειρασμούς και δεν αγιάζει κανένας άνθρωπος, αλλά δεν πρέπει όλα να αποδίδονται στους δαίμονες και να αφήνεται απ' έξω η ελεύθερη βούληση του ανθρώπου. Τρεις είναι οι αντίπαλοι του πιστού, στον αγώνα του για την αγιότητα. Ο εαυτός του, οι άλλοι και ο διάβολος. Η προβολή των μεταφυσικών όντων και η υποτίμηση των άλλων δύο λόγων είναι μάλλον πράξη υπεκφυγής. Εξάλλου, είναι η εύκολη λύση η αποφυγή των διαβόλων. Ένας σταυρός, ένας αγιασμός, μια ευχή και όλοι οι δαίμονες γίνονται καπνός. Φυσικά κανένας πιστός στην Αγιοταφική αδελφότητα, δεν φοβάται για το μέλλον, γιατί η δύναμη του Σταυρού και του Αναστάντος Χριστού, είναι πέρα από τις ανθρώπινες δυνάμεις και αδυναμίες. Αυτοί που πρέπει να φοβούνται είναι όσοι θεωρούν ιερό τον Ελληνισμό και την παραμονή του Πατριαρχείου στα χέρια των Ελλήνων. Για το Χριστό δεν υπάρχουν ούτε Έλληνες ούτε Πέρσες ούτε Εβραίοι ούτε και Παλαιστίνιοι. Υπάρχουν άνθρωποι αγιασμένοι και άνθρωποι που βρίσκονται μακριά από το Χριστό. Η κύρια αιτία της αναστάτωσης που επικρατεί στις Εκκλησίες της Ελλάδας και των Ιεροσολύμων, είναι αυτή η τρέλα της ελληνικής μονομανίας, του κρυμμένου εθνικισμού, του δράματος της εκκοσμίκευσης της πίστης του Χριστού.
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
Η παραίτηση Χριστοδούλου
"Ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος με αφορμή την πρόταση του μητροπολίτη Ηλείας περί παραιτήσεώς του, τόνισε "βεβαίως το εζύγισα μέσα μου και το απέρριψα αμέσως. Το απέρριψα δε, διότι πιστεύω ότι εγώ δεν είμαι μέρος του προβλήματος αλλά είμαι εκείνος ο οποίος καλούμαι αυτή την ώρα να οδηγήσω όλη την Εκκλησία προς την κάθαρση, έτσι όπως έχει ονομαστεί, δηλαδή την αυτοκάθαρση όλων των στελεχών της".
@@@@@@@@@@@@@@
Οι πολιτικοί παραιτούνται για λόγους ευθιξίας, οι δημοσιογράφοι φεύγουν από τα μέσα που εργάζονται γιατί δεν ανέχονται παρεμβάσεις που να συγκρούονται με τη συνείδησή τους και όλοι οι εργαζόμενοι φεύγουν από τη δουλειά τους γιατί δεν αντέχουν τους προϊστάμενούς τους. Γιατί άραγε να μην παραιτούνται και οι Επίσκοποι, όταν οι πιστοί δεν τους ανέχονται; Η εκκλησιαστική ιστορία δεικνύει Αγίους Επισκόπους που εγκατέλειψαν τις Μητροπόλεις τους, είτε για να μην σκανδαλίσουν τους πιστούς, είτε για να παραδειγματίσουν και να συνετίσουν τους πιστούς. Υπάρχουν, ακόμη, παραδείγματα Επισκόπων που υπέκυψαν, έρποντας και λείχοντας, στην κοσμική εξουσία για να πάρουν θρόνους. Ο Αγιος Θεοφάνης, ο οποίος διακόνησε κατά τον 16ο αιώνα τον επισκοπικό θρόνο της επισκοπής Λευκωσίας, ο οποίος μετονομάστηκε αργότερα σε Σολιάς, ένεκα της αγιότητος του βίου του εξελέγη παρά τη θέλησή του Επίσκοπος Σόλων. Στο συναξάρι του αναφέρεται ότι κάποια μέρα ο Άγιος ήλεγξε τον Οικονόμο της Επισκοπής του για κάποιο σφάλμα του, αλλ' αυτός, άνθρωπος αυθάδης και θρασύς, σε απάντηση ράπισε τον Επίσκοπό του. Ο ταπεινός και πράος Θεοφάνης, βλέποντας τον λίγο σεβασμό προς το πρόσωπό του και κρίνοντας τον εαυτό του ανάξιο για το υψηλό επισκοπικό υπούργημα, ζήτησε από τους αντιπροσώπους των ενετικών αρχών στο νησί να του επιτρέψουν την παραίτησή του από τον θρόνο. Παρά την αρχική τους άρνηση, βλέποντας την επιμονή του Αγίου, του έδωσαν τελικά την άδεια να παραιτηθεί.
"Κατά τις ημέρες αυτές άνοιξαν οι πύλες της κολάσεως και βγήκαν από αυτές τα σκότη του ψεύδους, της συκοφαντίας και του πολέμου, κατά της μητρός των Εκκλησιών. Προσπαθούν να κατασβέσουν τον Ηλιο της Δικαιοσύνης, το Αστρο της Βηθλεέμ, το Φως της Αναστάσεως. Ψεύδη, συκοφαντίες, μυκτηρισμοί, υπονοούμενα και διφορούμενα, σπιλώσεις υπολήψεων και αξιωμάτων ιερέων και τα παρόμοια, εκτοξεύονται για να κρεμάσουν επί σταυρού τους διάφορους εκείνους του Εσταυρωμένου Φιλοδότη Χριστού, οι οποίοι φυλάνε τις Θερμοπύλες της ορθόδοξης πίστης και του γένους ενταύθα. Δαίμονες περιστρέφουν τα τείχη της Αγίας Πόλεως και προσπαθούν να συνθλίψουν όσους σιτώνται την Εκκλησία των Ιεροσολύμων και την Αγιοταφική Αδελφότητα".
@@@@@@@@@@@@@@@@@@
Εντυπωσιακά τα λόγια του Πατριάρχου Ειρηναίου, αλλά η αλήθεια φαίνεται να είναι άλλη. Όλα αυτά που έρχονται στο φως της δημοσιότητας, φανερώνουν διαπλοκή, μικρότητα, αφέλεια, ακόμη και βλακείες. Χωρίς πειρασμούς και δεν αγιάζει κανένας άνθρωπος, αλλά δεν πρέπει όλα να αποδίδονται στους δαίμονες και να αφήνεται απ' έξω η ελεύθερη βούληση του ανθρώπου. Τρεις είναι οι αντίπαλοι του πιστού, στον αγώνα του για την αγιότητα. Ο εαυτός του, οι άλλοι και ο διάβολος. Η προβολή των μεταφυσικών όντων και η υποτίμηση των άλλων δύο λόγων είναι μάλλον πράξη υπεκφυγής. Εξάλλου, είναι η εύκολη λύση η αποφυγή των διαβόλων. Ένας σταυρός, ένας αγιασμός, μια ευχή και όλοι οι δαίμονες γίνονται καπνός. Φυσικά κανένας πιστός στην Αγιοταφική αδελφότητα, δεν φοβάται για το μέλλον, γιατί η δύναμη του Σταυρού και του Αναστάντος Χριστού, είναι πέρα από τις ανθρώπινες δυνάμεις και αδυναμίες. Αυτοί που πρέπει να φοβούνται είναι όσοι θεωρούν ιερό τον Ελληνισμό και την παραμονή του Πατριαρχείου στα χέρια των Ελλήνων. Για το Χριστό δεν υπάρχουν ούτε Έλληνες ούτε Πέρσες ούτε Εβραίοι ούτε και Παλαιστίνιοι. Υπάρχουν άνθρωποι αγιασμένοι και άνθρωποι που βρίσκονται μακριά από το Χριστό. Η κύρια αιτία της αναστάτωσης που επικρατεί στις Εκκλησίες της Ελλάδας και των Ιεροσολύμων, είναι αυτή η τρέλα της ελληνικής μονομανίας, του κρυμμένου εθνικισμού, του δράματος της εκκοσμίκευσης της πίστης του Χριστού.
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
Η παραίτηση Χριστοδούλου
"Ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος με αφορμή την πρόταση του μητροπολίτη Ηλείας περί παραιτήσεώς του, τόνισε "βεβαίως το εζύγισα μέσα μου και το απέρριψα αμέσως. Το απέρριψα δε, διότι πιστεύω ότι εγώ δεν είμαι μέρος του προβλήματος αλλά είμαι εκείνος ο οποίος καλούμαι αυτή την ώρα να οδηγήσω όλη την Εκκλησία προς την κάθαρση, έτσι όπως έχει ονομαστεί, δηλαδή την αυτοκάθαρση όλων των στελεχών της".
@@@@@@@@@@@@@@
Οι πολιτικοί παραιτούνται για λόγους ευθιξίας, οι δημοσιογράφοι φεύγουν από τα μέσα που εργάζονται γιατί δεν ανέχονται παρεμβάσεις που να συγκρούονται με τη συνείδησή τους και όλοι οι εργαζόμενοι φεύγουν από τη δουλειά τους γιατί δεν αντέχουν τους προϊστάμενούς τους. Γιατί άραγε να μην παραιτούνται και οι Επίσκοποι, όταν οι πιστοί δεν τους ανέχονται; Η εκκλησιαστική ιστορία δεικνύει Αγίους Επισκόπους που εγκατέλειψαν τις Μητροπόλεις τους, είτε για να μην σκανδαλίσουν τους πιστούς, είτε για να παραδειγματίσουν και να συνετίσουν τους πιστούς. Υπάρχουν, ακόμη, παραδείγματα Επισκόπων που υπέκυψαν, έρποντας και λείχοντας, στην κοσμική εξουσία για να πάρουν θρόνους. Ο Αγιος Θεοφάνης, ο οποίος διακόνησε κατά τον 16ο αιώνα τον επισκοπικό θρόνο της επισκοπής Λευκωσίας, ο οποίος μετονομάστηκε αργότερα σε Σολιάς, ένεκα της αγιότητος του βίου του εξελέγη παρά τη θέλησή του Επίσκοπος Σόλων. Στο συναξάρι του αναφέρεται ότι κάποια μέρα ο Άγιος ήλεγξε τον Οικονόμο της Επισκοπής του για κάποιο σφάλμα του, αλλ' αυτός, άνθρωπος αυθάδης και θρασύς, σε απάντηση ράπισε τον Επίσκοπό του. Ο ταπεινός και πράος Θεοφάνης, βλέποντας τον λίγο σεβασμό προς το πρόσωπό του και κρίνοντας τον εαυτό του ανάξιο για το υψηλό επισκοπικό υπούργημα, ζήτησε από τους αντιπροσώπους των ενετικών αρχών στο νησί να του επιτρέψουν την παραίτησή του από τον θρόνο. Παρά την αρχική τους άρνηση, βλέποντας την επιμονή του Αγίου, του έδωσαν τελικά την άδεια να παραιτηθεί.
Σχόλια