Η καλή παλιοπαρέα απολάμβανε σουβλάκια, σεφτα-
λιές, χαλούμια και μπύρες, μια ζεστή νύκτα του κα-
λοκαιριού, κάτω από τις λεμονιές μιας λαϊκής ταβέρ-
νας. «Ρε κουμπάρε αυτός είναι ο παράδεισος», μονο-
λογούσε ο εύσωμος της παρέας και από το πρόσωπο
του αναδυόταν μια μακάρια γαλήνη. Το «στιλάκι» της
παρέας υπέδειξε με σκωπτικό ύφος ότι καλό θα ήταν
να είχαμε και λίγα λεφτά παραπάνω. Και εκεί ήταν
που διερράγη η αρμονία του συμποσίου και αναδύ-
θηκαν τα ταπεινά αισθήματα της ζηλοφθονίας. «Ρε
δεν ντρέπεσαι να ζητάς κι άλλα», ήταν το ξέσπασμα
του άνεργου, εύσωμου της παρέας ο οποίος απολύ-
θηκε μετά από 30 χρόνια δουλειάς σε μια ιδιωτική ε-
πιχείρηση. «Εμείς τόσα χρόνια δουλεύαμε, πληρώνα-
με φόρους για να ζείτε, εσείς οι «μανταρίνοι» σαν
μαχαραγιάδες; Δεν έχετε χορτασιά, ούτε και τώρα
που πάττισε το κράτος; Να πληρώσουν οι πλούσιοι
φοροφυγάδες αυτά που κλέβουν από τα δημόσια τα-
μεία», ήταν η κοφτή απάντηση του δημόσιου υπαλ-
λήλου. «Αν πλήρωναν έστω τα μισά από αυτά που ο-
φείλουν, θα ζούσαμε όλοι σαν τους Σκανδιναβούς»,
υπέδειξε, και ένας αναστεναγμός βγήκε από την ψυ-
χή του. Τώρα τι φανταζόταν για την ψυχρή χώρα της
Ευρώπης είναι μια άλλη υπόθεση.
➧ Με τη συνδρομή του οινοπνεύματος, οι ψυχές χαλά-
ρωσαν, τα λόγια απελευθερώθηκαν και οι πικρές α-
λήθειες άρχισαν να ρέουν, φορτίζοντας την παλιοπα-
ρέα. «Καλά δεν είναι μαζί που τελειώσαμε το πανε-
πιστήμιο», υπέδειξε το «στιλάκι», «και δεν είσαι εσύ,
που δεν ήθελες να ακούσεις για τη γραφειοκρατία
του Δημοσίου; Δεν είσαι εσύ που εξασφάλισες διευ-
θυντική θέση σε λίγα χρόνια και ένα παχουλό μισθό;
Εμείς στο Δημόσιο, ξυπνούμε πάντα πρωί, κτυπούμε
κάρτα, προσληφθήκαμε με χαμηλό μισθό, είχαμε μια
ζωή άσχετους προϊσταμένους και ύστερα από τόσα
χρόνια καταφέραμε να έχουμε ένα αξιοπρεπή μι-
σθό». Έχεις δίκιο, συμπλήρωσε ο «εύσωμος» αλλά
εγώ δεν είχα «μπάρμπα στην Κορώνη». Δεν έτρεχε ο
πατέρας μου, στις κομματικές συγκεντρώσεις, «έρ-
ποντας και λείχοντας» για να πάρει μια θεσούλα ο
γιος του. Εγώ ζούσα μια ζωή με το φόβο της απόλυ-
σης –μέχρι που έγινε πραγματικότητα– και αν κάθε
χρόνο δεν κατάφερνα να βελτιώσω τους δείκτες πα-
ραγωγικότητας, θα έχανα τη δουλειά μου.
➧ Άλλα λόγια να αγαπιόμαστε στην αέναη πάλη, μετα-
ξύ των υπαλλήλων του δημόσιου και του ιδιωτικού
τομέα, μεταξύ των καλών και των κακών. Τώρα ποιοι
είναι οι καλοί και ποιοι οι κακοί είναι άλλου «παπά
ευαγγέλιο». Όλοι όμως, είμαστε στο ίδιο έργο θεα-
τές ή, καλύτερα, βράζουμε στο ίδιο καζάνι. Μειώθη-
καν οι μισθοί στο Δημόσιο περίπου κατά 10%, ελέω
κρίσης και την πλήρωσαν οι επιχειρήσεις του ιδιωτι-
κού τομέα. Έπεσε ο τζίρος των επιχειρήσεων, μειώ-
θηκαν τα έσοδα του κράτους και «ενός κακού μύρια
έπονται». Τα ίδια και χειρότερα συμβαίνουν στην
Ελλάδα, όπου οι περικοπές σε μισθούς και επιδόμα-
τα, εκτόξευσαν την ανεργία, η οποία με τη σειρά της
διέλυσε τα δημόσια ταμεία. Η Τρόικα θέλει να πάρει
πίσω τα λεφτά της και ο κοσμάκης βλέπει τα πάντα
να διαλύονται γύρω του, χωρίς να μπορεί να καταλά-
βει το τι και το γιατί.
➧ Ο δρόμος έχει τη δική του ιστορία και οι Κύπριοι ανα-
μένουν τη μαύρη μοίρα τους, τη δαμόκλειο σπάθη
της τρόικας, να διαλύσει τις οικονομίες τους, όπως
διέλυσε τις οικονομίες των αδελφών Ελλήνων. Ωστό-
σο, υπάρχει ελπίδα, διατηρείται ζωντανό το όνειρο
του «ξανθού γένους», των ομόδοξων Ρώσων, οι οποί-
οι παίζουν με τα νεύρα και τους φόβους των Κυ-
πρίων και δεν ξέρουμε τι κάνουν στους πολιτικούς
ταγούς αυτού του τόπου. Αλλά και οι φίλοι μας, οι κο-
μουνιστές της Κίνας, δεν φαίνεται να πείθονται από
τους κομμουνιστές που κυβερνούν τον τόπο, όσα
θερμά λόγια και αν ακούγαμε τόσα χρόνια. Τα συμ-
φέροντα δεν έχουν χρώμα, ούτε ιδεολογία, ούτε φυ-
σικά και πατρίδα. Με την οικονομική κρίση όλοι συ-
νειδητοποίησαν ότι ο εχθροί δεν είναι ούτε οι δημό-
σιοι υπάλληλοι ούτε και οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό
τομέα. Εχθροί είναι αυτοί που κυβερνούν τον κόσμο,
αλλά και οι μικροί κυβερνήτες του τόπου, που δεν
στάθηκαν ικανοί να προστατεύσουν τους φτωχούς
και καταφρονημένους. Οι μικροί ψηφοφόροι οι οποί-
οι για δεκαετίες βλέπουν τους πολιτικούς ως μικρούς
θεούς, οι οποίοι ικανοποιούν με το ρουσφέτι, τις μι-
κρές τους αδυναμίες. Τελικά όλοι μαζί τα φάγαμε.
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 5/8/2012
λιές, χαλούμια και μπύρες, μια ζεστή νύκτα του κα-
λοκαιριού, κάτω από τις λεμονιές μιας λαϊκής ταβέρ-
νας. «Ρε κουμπάρε αυτός είναι ο παράδεισος», μονο-
λογούσε ο εύσωμος της παρέας και από το πρόσωπο
του αναδυόταν μια μακάρια γαλήνη. Το «στιλάκι» της
παρέας υπέδειξε με σκωπτικό ύφος ότι καλό θα ήταν
να είχαμε και λίγα λεφτά παραπάνω. Και εκεί ήταν
που διερράγη η αρμονία του συμποσίου και αναδύ-
θηκαν τα ταπεινά αισθήματα της ζηλοφθονίας. «Ρε
δεν ντρέπεσαι να ζητάς κι άλλα», ήταν το ξέσπασμα
του άνεργου, εύσωμου της παρέας ο οποίος απολύ-
θηκε μετά από 30 χρόνια δουλειάς σε μια ιδιωτική ε-
πιχείρηση. «Εμείς τόσα χρόνια δουλεύαμε, πληρώνα-
με φόρους για να ζείτε, εσείς οι «μανταρίνοι» σαν
μαχαραγιάδες; Δεν έχετε χορτασιά, ούτε και τώρα
που πάττισε το κράτος; Να πληρώσουν οι πλούσιοι
φοροφυγάδες αυτά που κλέβουν από τα δημόσια τα-
μεία», ήταν η κοφτή απάντηση του δημόσιου υπαλ-
λήλου. «Αν πλήρωναν έστω τα μισά από αυτά που ο-
φείλουν, θα ζούσαμε όλοι σαν τους Σκανδιναβούς»,
υπέδειξε, και ένας αναστεναγμός βγήκε από την ψυ-
χή του. Τώρα τι φανταζόταν για την ψυχρή χώρα της
Ευρώπης είναι μια άλλη υπόθεση.
➧ Με τη συνδρομή του οινοπνεύματος, οι ψυχές χαλά-
ρωσαν, τα λόγια απελευθερώθηκαν και οι πικρές α-
λήθειες άρχισαν να ρέουν, φορτίζοντας την παλιοπα-
ρέα. «Καλά δεν είναι μαζί που τελειώσαμε το πανε-
πιστήμιο», υπέδειξε το «στιλάκι», «και δεν είσαι εσύ,
που δεν ήθελες να ακούσεις για τη γραφειοκρατία
του Δημοσίου; Δεν είσαι εσύ που εξασφάλισες διευ-
θυντική θέση σε λίγα χρόνια και ένα παχουλό μισθό;
Εμείς στο Δημόσιο, ξυπνούμε πάντα πρωί, κτυπούμε
κάρτα, προσληφθήκαμε με χαμηλό μισθό, είχαμε μια
ζωή άσχετους προϊσταμένους και ύστερα από τόσα
χρόνια καταφέραμε να έχουμε ένα αξιοπρεπή μι-
σθό». Έχεις δίκιο, συμπλήρωσε ο «εύσωμος» αλλά
εγώ δεν είχα «μπάρμπα στην Κορώνη». Δεν έτρεχε ο
πατέρας μου, στις κομματικές συγκεντρώσεις, «έρ-
ποντας και λείχοντας» για να πάρει μια θεσούλα ο
γιος του. Εγώ ζούσα μια ζωή με το φόβο της απόλυ-
σης –μέχρι που έγινε πραγματικότητα– και αν κάθε
χρόνο δεν κατάφερνα να βελτιώσω τους δείκτες πα-
ραγωγικότητας, θα έχανα τη δουλειά μου.
➧ Άλλα λόγια να αγαπιόμαστε στην αέναη πάλη, μετα-
ξύ των υπαλλήλων του δημόσιου και του ιδιωτικού
τομέα, μεταξύ των καλών και των κακών. Τώρα ποιοι
είναι οι καλοί και ποιοι οι κακοί είναι άλλου «παπά
ευαγγέλιο». Όλοι όμως, είμαστε στο ίδιο έργο θεα-
τές ή, καλύτερα, βράζουμε στο ίδιο καζάνι. Μειώθη-
καν οι μισθοί στο Δημόσιο περίπου κατά 10%, ελέω
κρίσης και την πλήρωσαν οι επιχειρήσεις του ιδιωτι-
κού τομέα. Έπεσε ο τζίρος των επιχειρήσεων, μειώ-
θηκαν τα έσοδα του κράτους και «ενός κακού μύρια
έπονται». Τα ίδια και χειρότερα συμβαίνουν στην
Ελλάδα, όπου οι περικοπές σε μισθούς και επιδόμα-
τα, εκτόξευσαν την ανεργία, η οποία με τη σειρά της
διέλυσε τα δημόσια ταμεία. Η Τρόικα θέλει να πάρει
πίσω τα λεφτά της και ο κοσμάκης βλέπει τα πάντα
να διαλύονται γύρω του, χωρίς να μπορεί να καταλά-
βει το τι και το γιατί.
➧ Ο δρόμος έχει τη δική του ιστορία και οι Κύπριοι ανα-
μένουν τη μαύρη μοίρα τους, τη δαμόκλειο σπάθη
της τρόικας, να διαλύσει τις οικονομίες τους, όπως
διέλυσε τις οικονομίες των αδελφών Ελλήνων. Ωστό-
σο, υπάρχει ελπίδα, διατηρείται ζωντανό το όνειρο
του «ξανθού γένους», των ομόδοξων Ρώσων, οι οποί-
οι παίζουν με τα νεύρα και τους φόβους των Κυ-
πρίων και δεν ξέρουμε τι κάνουν στους πολιτικούς
ταγούς αυτού του τόπου. Αλλά και οι φίλοι μας, οι κο-
μουνιστές της Κίνας, δεν φαίνεται να πείθονται από
τους κομμουνιστές που κυβερνούν τον τόπο, όσα
θερμά λόγια και αν ακούγαμε τόσα χρόνια. Τα συμ-
φέροντα δεν έχουν χρώμα, ούτε ιδεολογία, ούτε φυ-
σικά και πατρίδα. Με την οικονομική κρίση όλοι συ-
νειδητοποίησαν ότι ο εχθροί δεν είναι ούτε οι δημό-
σιοι υπάλληλοι ούτε και οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό
τομέα. Εχθροί είναι αυτοί που κυβερνούν τον κόσμο,
αλλά και οι μικροί κυβερνήτες του τόπου, που δεν
στάθηκαν ικανοί να προστατεύσουν τους φτωχούς
και καταφρονημένους. Οι μικροί ψηφοφόροι οι οποί-
οι για δεκαετίες βλέπουν τους πολιτικούς ως μικρούς
θεούς, οι οποίοι ικανοποιούν με το ρουσφέτι, τις μι-
κρές τους αδυναμίες. Τελικά όλοι μαζί τα φάγαμε.
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 5/8/2012
Σχόλια