Η "επανάσταση" των τριών και ο "οδοστρωτήρας" του Βαρθολομαίου

Η "επανάσταση" των τριών και ο "οδοστρωτήρας" του Βαρθολομαίου

.

---

ΣΧΟΙΝΟΒΑΤΩΝΤΑΣ μεταξύ σχίσματος και ενότητας, η Εκκλησία της Κύπρου, μπαίνει ίσως στην τελευταία φάση της υπόθεσης που λέγεται κάθαρση και διαδοχή στον Αρχιεπισκοπικό θρόνο. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος καθίσταται, ντε φάκτο, ο επιδιαιτητής ή καλύτερα ο από "μηχανής θεός", ο οποίος θα λυτρώσει τους μνηστήρες από την αγωνία της διαδοχής. Η "επαναστατική" μετάβαση των τριών Ιεραρχών, Μόρφου Νεοφύτου, Τριμυθούντος Βασιλείου και Κύκκου Νικηφόρου πρώτα στο Φανάρι και ακολούθως το "αναγκαστικό" ταξίδι των Πάφου Χρυσοστόμου, Κιτίου Χρυσοστόμου και Αρσινόης Γεωργίου, στην Πόλη, προσφέρει τα ερείσματα στον Πατριάρχη Βαρθολομαίο να παρέμβει καταλυτικά και να δώσει ένα τέλος στη μακροχρόνια κρίση.
Η ΙΣΤΟΡΙΑ του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, αποδεικνύει ότι δεν χαρίζεται σε κανέναν και όπου παρέμβει δίδει καθαρές και δυναμικές λύσεις, οι οποίες επιβεβαιώνουν την οικουμενική διάσταση της δράσης του. Εδώ έρχονται και τα λόγια ενός ανθρώπου, που γνωρίζει καλά τα διαδραματιζόμενα στο χώρο της πρωτόθρονης Εκκλησίας, ότι δηλαδή ο Πατριάρχης, είναι πραγματικώς οδοστρωτήρας και δεν ανέχεται καμία παρέκκλιση από το εκκλησιαστικό ήθος. Από την αντικατάσταση του Αρχιεπισκόπου Αμερικής Σπυρίδωνα, από τον Αρχιεπίσκοπο Δημήτριο, μέχρι τη διαγραφή από τα δίπτυχα του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χριστοδούλου και την άτακτη υποχώρησή του, έως και την εκδίωξη του Πατριάρχη Ιεροσολύμων Ειρηναίου, ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος, απέδειξε και αποδεικνύει ότι δεν κάνει χάρες σε κανένα και τολμά και ρίχνει "κεραυνούς" σε αυτούς που δεν ακολουθούν τους ιερούς κανόνες και την εκκλησιαστική τάξη. Δεν είναι καθόλου τυχαία και η σπουδή των Πάφου, Κιτίου και Αρσινόης να μεταβούν στο Φανάρι, γιατί γνωρίζουν πολύ καλά ότι δεν μπορούν να παίζουν με τη "φωτιά". Καλώς ή κακώς, η δημοκρατία στο χώρο της Εκκλησίας δεν έχει σχέση με την κοσμική δημοκρατία. Τα κριτήρια δεν είναι εντελώς διαφορετικά και ξεκινούν από τη Θεία Χάρη, φθάνουν μέχρι τα ειδικά χαρίσματα του κάθε ανθρώπου και καταλήγουν στο βαθμό αποδοχής από το ποίμνιο του κάθε Ιεράρχη. Η ενότητα τής Εκκλησίας, η οποία σε όλες τις ακολουθίες, αποτελεί ευχή και προσευχή, δεν είναι παιγνίδι στα χέρια κανενός και το παρελθόν με τα σχίσματα και τις εκκλησιαστικές έριδες δεν αφήνει περιθώρια για χαλαρώσεις.

Η ΚΙΝΗΣΗ της μειοψηφίας της Ιεράς Συνόδου, δηλαδή αυτών που επέμεναν στη διεξαγωγή Αρχιεπισκοπικών εκλογών, να εμπλέξει δυναμικά τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, αποτελεί από μόνη της μια πράξη επαναστατική, ακόμη και διασπαστική, όπως κανείς και να την αντικρίσει. Η εικόνα που δόθηκε, είναι ότι αφού ηττήθηκαν σε συνοδικό επίπεδο, καταφεύγουν σε μια ανώτερη αρχή, για να νικήσουν τους αντιπάλους τους. Οι αρχηγικές δηλώσεις του Επισκόπου Κύκκου στο αεροδρόμιο Λάρνακας, κατά την επιστροφή του από την Κωνσταντινούπολη και η προσπάθειά του να δώσει πολεμικό τόνο στο γεγονός - "δεν αποτελεί νίκη για τους μεν και ήττα για τους δε, αποτελεί νίκη της Εκκλησίας μας, αποτελεί νίκη του χριστεπώνυμου πληρώματος, αποτελεί νίκη των ιερών κανόνων" - φανέρωσε μάλλον την εξουσιαστική επιθυμία του ανδρός και όχι την αγαπητική έγνοια για το καλό της Εκκλησίας της Κύπρου. Ακόμη και οι σκληρές ανακοινώσεις του γραφείου Τύπου του Επισκόπου - άλλη παραδοξότητα και αυτή - δεν αποτελούν σίγουρα κινήσεις συνδιαλλαγής και ταπείνωσης για το καλό της Εκκλησίας, που όλοι επαγγέλλονται.

Η ΕΣΠΕΥΣΜΕΝΗ μετάβαση των Πάφου, Κιτίου και Αρσινόης στο Φανάρι, άμα τη παραλαβή της επίσημης πρόσκλησης για μετάβαση στην Κωνσταντινούπολη στις 10 Νοεμβρίου, φανέρωσε την αγωνία των Επισκόπων να προλάβουν καταστάσεις, αλλά και να προστατεύσουν ίσως και τους εαυτούς τους. Δεν είναι δυνατό το αυτονόητο - ότι δηλαδή ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος δεν μπορεί να θεραπευτεί - να καθίσταται αιτία και αφορμή για παράταση μιας αρρωστημένης κατάστασης και ενός κενού στο θρόνο του Αποστόλου Βαρνάβα. Ίσως οι Ιεράρχες να ανησυχούν μήπως ανοίξουν και άλλα κεφάλαια κατά την επικείμενη σύνοδο ή σύναξη της Κωνσταντινούπολης, τα οποία παραμένουν σε νάρκη εδώ και πολλά χρόνια στην Εκκλησία της Κύπρου. Η ακοινωνησία μεταξύ Επισκόπων, οι αλληλοκατηγορίες για ηθική και οικονομική διαφθορά, αν τεθούν σε μια σύνοδο, το αποτέλεσμα δεν θα είναι ευχάριστο για κανέναν. Οι ιεροί κανόνες, μπορούν να ερμηνευτούν με τόσους τρόπους, όπως μπορούν να ερμηνευτούν όλοι οι νόμοι του κόσμου και από τη μια στιγμή στην άλλη, ένας Επίσκοπος να βρεθεί καθαιρεμένος ή ακόμη να απομακρυνθεί από την Επισκοπή του. Εξάλλου, όλοι οι ιεροί κανόνες, - αποτελούν πλαίσια και όχι νόμους - καταλήγουν με τη φράση ότι "δόξη τω προεστί", δηλαδή μπορούν να ανατραπούν ή να ερμηνευτούν με βάση την κρίση των προϊσταμένων, δηλαδή των Επισκόπων και σίγουρα με βάση τη Θεία Χάρη, που επεμβαίνει πάντα σε τέτοιες συνάξεις.
ΥΠΑΡΧΕΙ, βεβαίως, και η περίπτωση του Μητροπολίτη Λεμεσού Αθανασίου, ο οποίος τηρεί μια στάση ουδετερότητας - απέχοντας από τα γεγονότα - λέγοντας ότι δεν ανήκει ούτε στη μια, ούτε στην άλλη ομάδα και επιχειρεί να ανακτήσει με τον τρόπο αυτό, το χαμένο έδαφος από τις ζημιές που επέφερε η άτυπη συμμαχία του, με το Μητροπολίτη Πάφο Χρυσόστομο. Επιπλέον, επιθυμεί να δώσει το μήνυμα ότι αποτελεί ενοποιό στοιχείο και αφήνει φυσικά τους άλλους δύο, Κύκκου και Πάφου, να βγάλουν μεταξύ τους τα "μάτια τους". Ωστόσο, η στάση αυτή, μπορεί να ερμηνευτεί και ως αδυναμία θετικής παρέμβασης σε μια κρίση που σοβεί και άρα αδυναμία χειρισμού δύσκολων καταστάσεων. Δεν είναι δυνατόν ο άνθρωπος που θέλει να ανέλθει στο θρόνο του Αποστόλου Βαρνάβα να παρακολουθεί χωρίς να συμμετέχει. Ακόμη, δεν μπορεί τη μια στιγμή να δηλώνει ότι θα πρέπει να διαφυλαχθεί πάση θυσία το Αυτοκέφαλο της Εκκλησίας της Κύπρου, υποδεικνύοντας ότι η εμπλοκή του Οικουμενικού Πατριαρχείου αποτελεί παρέμβαση στο Αυτοκέφαλο και από την άλλη εξαίρει το ρόλο του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου. Δεν είναι δυνατόν, από τη μια να διαπιστώνει πρόβλημα παρέμβασης και από την άλλη να μην αντιδρά, όπως τουλάχιστον προσπαθούν να πράξουν οι άλλοι τρις Ιεράρχες, Πάφου, Κιτίου και Αρσινόης, που προσέτρεξαν στο Φανάρι.

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΗΤΗΣ Κερύνειας Παύλος, φαίνεται ότι παρακολουθεί και αυτός τα γεγονότα παραδομένος στις δικές του αδυναμίες, είτε να αναδειχθεί ως μνηστήρας του επίζηλου θρόνου, είτε να προσεγγίσει τη μια ή την άλλη ομάδα των Επισκόπων. Ακόμη δεν ξεχνά και την κατεχόμενη Μητρόπολή του, για την οποία θα πρέπει να δώσει λόγο και σίγουρα θα ελεγχθεί από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, σε περίπτωση που μεταβεί στο Φανάρι. Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος, με τη ζωή και τη δράση του αναδεικνύει ένα άλλο ήθος, ένα ήθος αγάπης προς τους εχθρούς, αφού ζει μέσα στη θάλασσα των μουσουλμάνων της Πόλης, δέχεται καθημερινά επιθέσεις, είτε από το κατεστημένο, είτε από τους γκρίζους λύκους και όμως επιμένει να αγωνίζεται, να φωτίζει όλη την Οικουμένη, γεγονός που γίνεται σεβαστό από όλον τον κόσμο.
ΚΑΤΑ ΤΑ άλλα, είναι καλό στη Σύνοδο που αναμένεται να πραγματοποιηθεί στο Φανάρι, να τεθεί μια νέα αρχή για την Εκκλησία της Κύπρου. Να υπάρξουν συμφωνίες, όχι μόνο για το θέμα της παύσης του Αρχιεπισκόπου και διεξαγωγή εκλογών, αλλά να υπάρξουν δεσμεύσεις ότι επιτέλους το κολοβωμένο εδώ και πολλούς αιώνες Αυτοκέφαλο της Εκκλησίας της Κύπρου θα καταστεί πραγματικό. Δηλαδή να ληφθεί απόφαση για δημιουργία 13 Επισκοπών στην Κύπρο, ώστε να μην απαιτείται η παρέμβαση άλλων Εκκλησιών κάθε λίγο και λιγάκι, ειδικά σε θέματα κρίσης Επισκόπων. Ακόμη, με τη δημιουργία πολλών Επισκοπών, θα μειωθεί και η εξουσιαστική νοοτροπία πολλών Μητροπολιτών, οι οποίοι θεωρούν τους εαυτούς τους κομμάτι της κοσμικής εξουσίας. Βεβαίως θα γίνεται καλύτερη και η διαποίμανση των πιστών και σίγουρα θα δημιουργηθεί πνεύμα συνεργασίας και συνδιαλλαγής, το οποίο είναι τόσο απαραίτητο για την Κύπρο.