Οι παρακοιμώμενοι και ο Επίσκοπος Κύκκου Νικηφόρος

Οι παρακοιμώμενοι και ο Επίσκοπος Κύκκου Νικηφόρος

Να φοβούμεθα τον περίγυρό μας, τους γλοιώδεις παρακοιμώμενους γιατί, όπως εξήγησε, αυτοί πολλές φορές με τις κολακείες τους μας παρασύρουν σε δύσκολους ατραπούς. Αυτό ισχύει και για μένα ισχύει και για όλους τους πνευματικούς ποιμένες και για τους κοσμικούς ακόμη άρχοντες.

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

ΠΟΛΥ ΣΩΣΤΑ, ο Επίσκοπος Κύκκου Νικηφόρος, με διάθεση αυτοκριτική, εντοπίζει το πρόβλημα με τους παρακοιμώμενους, το οποίο ταλανίζει κυβερνήσεις, δημαρχεία, μητροπόλεις, αλλά και ενορίες πόλεων και χωριών. Όταν ο ταγός, λαμβάνει αξία από το αξίωμα και δεν δίδει αξία στο αξίωμα, κατά κανόνα δεν ξεφεύγει από την τυραννία των αυλοκολάκων, οι οποίοι στην αρχή σκύβουν κεφάλι και στη συνέχεια σκάβουν λάκκους για να πέσουν οι ηγέτες.
ΈΝΑΣ ΗΓΕΤΗΣ ή ένας εκκλησιαστικός ταγός, πετυχαίνει ή αποτυγχάνει, βασικά από τη δουλειά που κάνουν οι άνθρωποι που επιλέγει να είναι δίπλα του. Εξάλλου, η βασική δουλειά ενός ταγού είναι η επιλογή ανθρώπων, οι οποίοι θα υλοποιήσουν τα οράματα και τις στοχεύσεις του. Κατά κανόνα, όλοι οι ταγοί διαλέγουν ανθρώπους ή προσκολλούνται σε αυτούς άνθρωποι, οι οποίοι μοιάζουν με την ποιότητα των ηγετών. Αν οι επιδιώξεις είναι ποταπές, τότε θα διαλέξει και ποταπούς ανθρώπους, αν οι επιδιώξεις είναι άγιες, τότε θα επιλέξει αγίους ανθρώπους και αν οι στοχεύσεις είναι ιδεολογικές, τότε θα βρει τους ιδεολόγους.
ΑΝ Ο ΤΑΓΟΣ είναι ικανός - έχει τα προσόντα - σίγουρα δεν θα ανεχθεί δίπλα του, ανθρώπους δόλιους και γλοιώδεις, ενώ και αυτοί οι άνθρωποι, θα απομακρυνθούν από αυτόν, αφού δεν θα έχουν χώρο για να δράσουν. Ο φόβος, με την έννοια της εγρήγορσης, σίγουρα, αποτελεί την καλύτερη ασπίδα, για τον ηγέτη. Βεβαίως, ο φόβος πρέπει να ξεκινά πρώτα, από τον ίδιο τον εαυτό το ηγέτη, στη συνέχεια να επεκτείνεται στους άλλους και αν είναι και εκκλησιαστικός ηγέτης, δεν πρέπει να παραγνωρίζει και το διάβολο. ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ δεν μπορεί και δεν πρέπει να κάνει τα πάντα. Οι ταγοί, οι οποίοι είναι συγκεντρωτικοί και θέλουν τα πάντα να γίνονται μέσω τους, ή να ελέγχονται από τους ίδιους, κατά κανόνα αποτυγχάνουν, για τον απλούστατο λόγο ότι είναι ανθρωπίνως αδύνατο να κάνουν τα πάντα. Εξάλλου, κανένας άνθρωπος, κυρίως στην εποχή της παγκοσμιοποιημένης γνώσης, δεν μπορεί να είναι παντογνώστης, ούτε να επιμένει να παρουσιάζεται ειδικός για τα πάντα, αρρώστια την οποία δυστυχώς διαθέτουν πολλοί ηγέτες.
ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ, ανίκανοι ή ανίσχυροι ταγοί, δημιουργούν γύρω τους αυλή, είτε για να δικαιολογούν την παρουσία τους στην εξουσία, είτε για να ικανοποιήσουν τις προσωπικές τους ανασφάλειες, είτε, το χειρότερο, για να διασπούν τους υφισταμένους τους, για να μπορούν να εμφανίζονται ως σωτήρες και ως από μηχανής θεοί, οι οποίοι λύνουν προβλήματα. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ακόμη και διεθνή προβλήματα δεν λύνονται, για να έχουν λόγο υπάρξης οι ηγέτες.
ΣΤΟ ΧΩΡΟ της Εκκλησίας, προτεραιότητα δεν έχουν τα προσόντα ενός εκκλησιαστικού ταγού, αλλά η αγιότητα του βίου του. Οι ελλείψεις και οι αδυναμίες του, μπορούν εύκολα να καλυφθούν από τη θεία Χάρη και από την εξ' ουρανού βοήθεια. Φτάνει ο επίσκοπος ή ο παπάς - στο μέτρο της εξουσίας του - να αφήνει χώρο για να δράσει και ο Θεός. Το θαύμα αποτελεί τον κανόνα στο χώρο της Εκκλησίας, μόνο που αυτό λειτουργεί μόνο αν το επιτρέψει ο ίδιος ο άνθρωπος.