Αν ήθελε ο Θεός ας με έκανε άλλο άνθρωπο

Αν ήθελε ο Θεός ας με έκανε άλλο άνθρωπο

.

---

"ΌΤΑΝ ΦΥΓΩ από αυτόν τον κόσμο, όπως περνά μια βάρκα - που λέει και ο ποιητής - και δεν αφήνει κανένα σημάδι πίσω της πάνω στο νερό, έτσι και εγώ. Αλλά δεν έχω τύψεις. Αυτό είναι! Απάθεια! Αν ήθελε ο Κύριος, μπορούσε να με κάνει άλλο πράγμα. Αλλά Εκείνος προπορεύεται κι εγώ τρέχω πίσω Του και κοιτάω τα θαύματα που κάνει! Είμαι μόνο ένας θεατής..." Αυτά έλεγε η Γερόντισσα Γαβριηλία, η οποία ζούσε το θαύμα και βίωνε τον παράδεισο γυρίζοντας τον κόσμο. Η πίστη στο Θεό, όσο και αν ακούγεται εύκολη, δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Απαιτεί αυταπάρνηση, θέλει βούληση και προπαντός, εμπειρία της επικοινωνίας με το Θεό και τους άλλους ανθρώπους στη διάσταση της αγάπης. Βεβαίως η χαρά του παραδείσου είναι ανεκλάλητη.
ΈΝΑΣ ΠΑΠΠΟΥΛΗΣ έλεγε πρόσφατα την ιστορία ενός ενθουσιώδους νέου κληρικού, ο οποίος ήθελε σώνει και καλά να κτίσει σε χρόνο ρεκόρ εκκλησίες, παρεκκλήσια, αίθουσες εκδηλώσεων και άλλα κτήρια στη μεγάλη ενορία του. Εξέδιδε λαχεία, διοργάνωνε φιλανθρωπικές αγορές, γύριζε από εκκλησία σε εκκλησία, μαζί μια ομάδα κυριών της φιλόπτωχου και συγκέντρωνε χρήματα. Γινόταν φορτικός και κουραστικός πολλές φορές, φτάνοντας σε επίπεδα ζητιανιάς, αλλά δεν το έβαζε κάτω. Ο μεγάλος σκοπός έπρεπε να επιτευχθεί πάση θυσία και με κάθε κόπο. Παραμελούσε ακόμη και την οικογένειά του, με σκοπό να πετύχει το θείο στόχο. Όταν έφθασε όμως στο τέρμα, όταν ολοκλήρωσε το έργο του και ήταν έτοιμος να δρέψει τους καρπούς των κόπων του, ήρθε ο απρόσμενος πειρασμός.
ΜΙΑ ΔΙΑΦΩΝΙΑ και ένας καυγάς για ασήμαντη αιτία, έγινε η αφορμή να φύγει από την ενορία του και να πάει σε ένα ταπεινό και φτωχό χωριό. Κλονίστηκε, δυσανασχέτησε, σκανδαλίστηκε, αλλά τελικά με τη βοήθεια πιο έμπειρων πνευματικών ανακάλυψε ότι η ουσία βρίσκεται αλλού και όχι στα έργα. Ανακάλυψε την αληθινή διάσταση της αγάπης και με πολύ ταπείνωση βρήκε το δρόμο της χαράς και της αληθινής αγάπης. Πέρασαν τα χρόνια, συνέχισε το δρόμο της αγάπης, με μόνη διαφορά ότι τώρα έρχονταν από μόνα τους τα χρήματα και δεν χρειαζόταν να τρέχει στους δρόμους. Χρειαζόταν χρήματα για ένα παρεκκλήσι, ερχόταν ένας δωρητής και πρόσφερε γενναιόδωρα, ήθελε να προσφέρει βοήθεια σε ένα ασθενή, εμφανιζόταν ένας άγνωστος και του έδιδε χρήματα. Και ο καλός κληρικός, που έγινε πλέον παππούλης, ανακάλυψε τον αληθινό δρόμο για τα καλά έργα, ο οποίος διέρχεται από το θαύμα της αγάπης, δηλαδή από το θαύμα της εν Χριστώ ζωής.
Ο ΠΕΡΙΦΗΜΟΣ ύμνος της Αγάπης του Αποστόλου Παύλου, καθορίζει με εκπληκτικό τρόπο, τη διαφορά ανάμεσα στα καλά έργα και την αγάπη. Πάντα υπάρχει ο κίνδυνος να καταστούν τα έργα αυτοσκοπός και κρυμμένη αιτία εγωιστικής αυτοπροβολής. "Εάν λαλώ τας γλώσσας των ανθρώπων και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, έγεινα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον. Και εάν έχω προφητείαν και εξεύρω πάντα τα μυστήρια και πάσαν την γνώσιν, και εάν έχω πάσαν την πίστιν, ώστε να μετατοπίζω όρη, αγάπην δε μη έχω, είμαι ουδέν. Και εάν πάντα τα υπάρχοντά μου διανείμω, και εάν παραδώσω το σώμα μου διά να καυθώ, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ωφελούμαι. Η αγάπη μακροθυμεί, αγαθοποιεί, η αγάπη δεν φθονεί, η αγάπη δεν αυθαδιάζει, δεν επαίρεται, δεν ασχημονεί, δεν ζητεί τα εαυτής, δεν παροξύνεται, δεν διαλογίζεται το κακόν, δεν χαίρει εις την αδικίαν, συγχαίρει δε εις την αλήθειαν· πάντα ανέχεται, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει. Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει..."


ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ πιο εύκολος δρόμος για την αληθινή ευτυχία από την αυτοπαράδοση στα χέρια του Θεού. Είναι παράλογος με τα ανθρώπινα δεδομένα και την ανθρώπινη λογική, αλλά καθίσταται καταπληκτικός με την υπέρλογη λογική του Θεού. Είναι τρελό να γίνεσαι δούλος, έστω του Θεού, για να καταστείς ελεύθερος, να θυσιάζεσαι για να χαρείς, να μοιράζεσαι τον πλούτο σου ώστε αυτός να πολλαπλασιαστεί. Αλλά χωρίς αγάπη, χωρίς προσφορά, δεν υπάρχει παράδεισος ούτε σε αυτή τη γη, ούτε στην άλλη.