Η αυτοκάθαρση του Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου
.
________________________________________
Είναι τραγικό αυτό που συμβαίνει στην Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδας. Προσπαθούν να αποσείσουν τις συνέπειες της εκκοσμίκευσης με εκκοσμικευμένα μέσα. Δηλαδή αντί να επιχειρούν να διορθώσουν την αστοχία της αθέμιτης και παράνομης συνεργασίας με επίορκους αξιωματούχους της πολιτείας, με θεολογικά και εκκλησιαστικά κριτήρια, επιμένουν να ζητούν από την κυβέρνηση να υιοθετήσει νόμους για να πετύχουν τάχα την κάθαρση στο χώρο της Εκκλησίας. Υποβάθμισαν την Εκκλησία της Ελλάδας, σε ένα καθαρά ανθρώπινο οργανισμό, σε μια επιχείρηση με κακούς και διεφθαρμένους υπαλλήλους. Τι σημαίνει άραγε η έννοια της κάθαρσης και της αυτοκάθαρσης, η οποία και λεχτικά, παραπέμπει σε εποχές ιεράς εξέτασης και καθαρτηρίων πυρών της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας, μάλιστα σε μια εποχή που οι ίδιοι οι Χριστιανοί της Δύσης απορρίπτουν αυτούς τους όρους και αυτές τις λογικές.
Στην Ορθοδοξία υπάρχει η έννοια της μετάνοιας, υπάρχει η πρακτική της συγχώρησης, υπάρχει η εμπειρία της αγάπης, υπάρχει τελικά η αλήθεια που θέλει τον μοναχό να σκεπάζει με το ράσο τον αδελφό του, ο οποίος πορνεύει, για να μην σκανδαλιστούν οι άλλοι, αλλά και για να έλθει σε συναίσθηση μετάνοιας. Υπάρχει τελικά το θαύμα, δηλαδή ο Θεός, ο οποίος συνέχει τα πάντα και τους πάντες και που σ' αυτόν πρέπει να τείνουν όλοι οι άνθρωποι και πρώτοι και καλύτεροι οι Ιεράρχες. Δεν είναι καθήκον της Εκκλησίας να θεσπίζει πόθεν έσχες για τους Επισκόπους, λες και είναι Υπουργοί και βουλευτές, δεν είναι δουλειά της Εκκλησίας να ζητά να πηγαίνουν στρατό οι μοναχοί, λες και το μοναστήρι είναι πιο εύκολο από το στρατό ή αποτελεί πανάκεια για την αστοχία των μοναχών και των κληρικών, δεν είναι λογικό να βάζει νόμους και κανόνες οι οποίοι παραπέμπουν σε δικτατορικό καθεστώς. Εντάξει, υπάρχει η ισόβια διακονία του Επισκόπου, αλλά όταν η διακονία ξεφύγει και καταστεί εξουσία, τότε τα πράγματα καταντούν τραγικά για όλους.
Το δε άλλο, για το γυάλινο σπίτι, που ανέφερε ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, πού άραγε στέκει. "Οφείλει ο Επίσκοπος να κατοικεί σε γυάλινο σπίτι, να μην έχει μυστικά. Ο κόσμος παρακολουθεί τον Επίσκοπο τι λέει, τι κάνει, με ποιους συνεργάζεσαι, ακόμη πότε προσεύχεται και πότε τρώει. Δεν υπάρχει προσωπική ζωή για τον αρχιεπίσκοπο. Αυτό ίσχυε πάντα και τώρα ακόμη περισσότερο". Ο Επίσκοπος και κάθε κληρικός καταξιώνεται όχι όταν προβάλλεται από τα Μέσα Ενημέρωσης, για τον τρόπο με τον οποίο ζει, αλλά με το βαθμό αγιότητας που εκπέμπει. Αν δεν κατορθώσει ο Επίσκοπος, να κρυφτεί στον προσωπικό του χώρο, αν δεν καταφέρει να επικοινωνήσει με το Θεό, αν δεν μπορέσει να βιώσει τον παράδεισο στη γη, δεν θα μπορέσει να προσφέρει δροσιά και χαρά, δεν θα μπορέσει να δώσει ελπίδα και αγάπη στους συνανθρώπους του, στα πνευματικά του παιδιά.
Αυτό που απομένει σήμερα στην Εκκλησία της Ελλάδας, εκτός από τις τιμωρίες και τις διαθεσιμότητες είναι οι παραιτήσεις, οι οποίες αν κρίνουμε και από τα δημοσιεύματα του Τύπου, δεν θα είναι μακριά. Η εκκλησιαστική ιστορία δεικνύει Αγίους Επισκόπους που εγκατέλειψαν τις Μητροπόλεις τους, είτε για να μην σκανδαλίσουν τους πιστούς, είτε για να παραδειγματίσουν και να συνετίσουν τους πιστούς. Υπάρχουν, ακόμη, παραδείγματα Επισκόπων που υπέκυψαν, έρποντας και λείχοντας, στην κοσμική εξουσία για να πάρουν θρόνους. Ωστόσο, ο χρόνος έχει τα δικά του γυρίσματα και η θεία πρόνοια, η οποία φροντίζει για τη σωτηρία όλων των ανθρώπων, οδηγεί τα βήματα των πιστών σε απρόοπτους, διαφορετικούς δρόμους. Αλλά και ο παράδεισος και η κόλαση έχουν μέσα και Επισκόπους και άλλους ρασοφόρους.
Τα εγγόνια του «διαβόλου» . «Παπά παιδί, διαβόλου εγγόνι», συνηθίζει να λέει ο λαός, περιγελώντας και κοροϊδεύοντας τα καμώματα των ανθρώπων, που ζουν δίπλα στο ιερατείο. Είναι γεγονός και συχνό φαινόμενο, τα παπαδοπαίδια μη αντέχοντας την καταπίεση από την αναγκαστική συμμετοχή στο εκκλησιαστικό γίγνεσθαι, να οδηγούνται σε μικρές ή μεγάλες επαναστάσεις. Η βίωση της καθημερινότητας με τα προβλήματα και τις παραξενιές της, οδηγεί σε απομυθοποίηση του ιερατείου. Το παιδί ξέρει πρώτα τον πατέρα του, που μπορεί να παίζει και να γελά και μετά τον παπά, που διδάσκει. Ακόμη οι άνθρωποι που ζουν δίπλα στο ιερατείο, αναγκαστικά δακτυλοδείχνονται ως κομμάτι του «εκλεκτού» και περικλείονται σε τείχη καθωσπρεπισμού. Τα δεδομένα γίνονται τραγικά όταν η απομυθοποίηση του ιερατείου, συνοδεύεται και από αμφισβήτηση της αξίας του. Ωστόσο, το κριτήριο αυτό είναι πολύ σχετικό αφού ακόμη και αποδεδειγμένα άγιες οικογένειες, όπως του Μεγάλου Βασιλείου, είχαν στους κόλπους τους παιδιά που κάθε άλλο π...
Σχόλια