Ο ηττημένος Μίκης Θεοδωράκης

Ο ηττημένος Μίκης Θεοδωράκης

.

---

ΕΙΧΕ ΤΑ πάντα και πέτυχε τα πάντα στη ζωή ο Μίκης Θεοδωράκης. Δόξα, αξιώματα, περιπέτειες, παγκόσμια αναγνώριση και θεϊκό μουσικό ταλέντο. Και όμως, δεν είναι ικανοποιημένος και όμως δεν βρήκε την Ιθάκη, όπως ο ίδιος ομολογεί. Έδωσα πολύ αγάπη και πήρα πολύ μίσος, μονολογεί, όχι με παράπονο, αλλά με φιλοσοφική διάθεση. Ακόμη κλαίει για τους συντρόφους του της Αριστεράς, οι οποίοι σκοτώθηκαν ή φυλακίστηκαν κατά δεκάδες χιλιάδες, για ένα πουκάμισο αδειανό, για μια Ελένη, για μια ιδεολογία, για ένα ισμό... είτε κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, είτε κατά τη διάρκεια του εμφυλίου, είτε κατά τη διάρκεια της Χούντας στην Ελλάδα.
Ο ΜΕΓΑΛΟΣ μουσικοσυνθέτης, κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στην Κύπρο, αποκάλυψε πικρές αλήθειες, οι οποίες δεν έχουν να κάνουν μόνο με τους αντιστασιακούς αγώνες και την παγκόσμια δόξα που απολαμβάνει, αλλά με το προσωπικό του ντέρτι. Με τον χειμαρρώδη και αυθόρμητο λόγο του και με την κρητική του μαγκιά, άνοιξε τα φύλα της ψυχής του και κατάθεσε το περίσσευμα της σοφίας του. Πέτυχα, είπε, να κυκλοφορώ στο δρόμο και να με φωνάζουν απλά Μίκη, να με θεωρούν τον άνθρωπο που θα πούνε τα προβλήματά τους, τις έγνοιες και τις αγωνίες τους. Είμαι άνθρωπος του λαού και η αγάπη του λαού είναι που με κρατεί ζωντανό εδώ και 80 χρόνια.Ο Μίκης θεωρεί πολύ φυσικό το γεγονός ότι όλοι οι λαοί του κόσμου απολαμβάνουν τη μουσική του. Έχοντας πλήρη συνείδηση της έννοιας του παγκόσμιου πολίτη, είπε απλά ότι όπως εμείς απολαμβάνουμε τη λατινοαμερικάνικη ή κάθε άλλη καλή μουσική, έτσι και όλοι οι άνθρωποι εκτιμούν τη δική του μουσική.
Ο ΜΙΚΗΣ Θεοδωράκης, απηυδισμένος από τις πολιτικές, και όχι μόνο, ίντριγκες, ομολόγησε ότι είπε στη γυναίκα του πολλές φορές, να πάρουν το αεροπλάνο και να πάνε σε ένα μακρινό μέρος που να μην τους ξέρει κανένας για να ζήσουν και να πεθάνουν, ως άγνωστοι μεταξύ αγνώστων. Χάσαμε, είπε, το όραμά μας. Μίλησε για τη δύναμη της συνήθειας, η οποία καταντά δεύτερη φύση. Ο άνθρωπος, είπε, συνηθίζει και την ομορφιά και την ασχήμια και δεν του κάνει αίσθηση. Ζει σε ένα σπίτι δίπλα στον Παρθενώνα και κάθε μέρα που ξυπνά, αντικρίζει το τέλειο οικοδόμημα. Και όμως, λέει, το συνήθισε και δεν του κάνει πλέον εντύπωση.
Ο ΜΙΚΗΣ, περιμένει τον "πούστη" τον χάρο για να τον συναντήσει, όπως ομολόγησε κατά τη διάρκεια της εκπομπής "Εις υγείαν" της ΝΕΤ. Θεριό ανήμερο, παρά την κούραση της φύσης και την αδυναμία του κορμιού, πήρε το μικρόφωνο κατά τη διάρκεια της συναυλίας στην Τάφρο Ντ Αβίλα και κυριολεκτικά - όχι συμβολικά - κέρδισε την παράσταση με το σθένος και την υποβλητικότητα της φωνής του. Έχοντας πλήρη συναίσθηση τής παγκόσμιας ακτινοβολίας του και με φοβερή ταπείνωση, συνεχίζει να αγωνίζεται για την ειρήνη, τη συμφιλίωση και την αγάπη των ανθρώπων.

ΜΟΙΡΑΙΑ το μυαλό τρέχει στη μετα-κομμουνιστική Ρωσία, όπου η ήττα της ιδεολογίας του κομμουνισμού, φανέρωσε φοβερά εγκλήματα και ανείπωτους παραλογισμούς. Η τέλεια ιδεολογία, που ήθελε όλους να εργάζονται για τον ένα και ο ένας να προσφέρει σε όλους, πνίγηκε μέσα στο αίμα των εγκλημάτων και του παραλογισμού της κομματικής καθαρότητας. Δεκάδες εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο, δολοφονήθηκαν, φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν για μια καλύτερη και δικαιότερη κοινωνία, η οποία όμως βυθίστηκε στην ανθρώπινη πραγματικότητα, που θέλει τον άνθρωπο χωρίς Θεό, να μετατρέπεται σε άγριο ζώο.

Η ΕΙΔΟΠΟΙΟΣ διαφορά ανάμεσα στο χριστιανισμό και τον κομμουνισμό - παρόλο που φαίνεται να μοιάζουν εκπληκτικά ως προς τη στόχευση και το περιεχόμενο τους - βρίσκεται στο γεγονός ότι ο χριστιανισμός είναι πράξη ζωής, ενώ ο κομμουνισμός είναι ιδεολογία. Δεν είναι τυχαίο και το γεγονός ότι πριν μερικά χρόνια, υπήρχαν ατέλειωτες συζητήσεις για τις σχέσεις χριστιανισμού και κομμουνισμού και φανατικοί κομμουνιστές μετατρέπονταν σε αρρωστημένους νεορθόδοξους.

ΚΑΙ ΓΙΑ ΝΑ επανέλθουμε στο Μίκη Θεοδωράκη, δεν μπορούμε παρά να συγκρίνουμε τον μάρτυρα και ήρωα του κομμουνισμού, με τον τους αντίστοιχους μάρτυρες της Ορθοδοξίας, οι οποίοι αφιέρωσαν τη ζωή τους, είτε μέσα στον κόσμο, είτε στα μοναστήρια, για την αγάπη του Χριστού. Οι άγιοι, στην ηλικία των 80 χρόνων, κατά κανόνα εκπέμπουν μια μυστική ηρεμία και ξεχειλίζουν από μια μεταδοτική χαρά και αισιοδοξία. Δεν χάνουν το φόβο του θανάτου, παρόλο που ελπίζουν σε μια παραδείσια ζωή και σίγουρα δεν προκαλούν το χάροντα. Το τελικό ερώτημα που προβάλλει, είναι αν αξίζει τον κόπο να θυσιάζεται ο άνθρωπος για μια ιδεολογία, για ένα "ισμό" ή αν είναι καλύτερα να επιλέγει το στενό δρόμο του Θεού.