Ταξίδι από τη «ζεστή» στην «παγωμένη» Ευρώπη
.
Η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα, αλλά και η σωτηρία της Κύπρου είναι πολύ μεγάλο πράγμα για μας εδώ στην νήσο των αγίων και των αγυρτών…
Στο Ελσίνκι και τη Νέα Υόρκη, στα «σπίτια» των ισχυρών της γης, παίζεται στα «ζάρια» η σωτηρία της Κύπρου.
Τα μηνύματα από την αμερικανική μεγαλούπολη είναι μάλλον αποκαρδιωτικά από μία άποψη, αλλά από την παγωμένη Φινλανδία οι ελπίδες για την ενταξιακή πορεία της Κύπρου είναι καλύτερες.
Η πορεία του νησιού προς τη λεγόμενη Δύση, προς την Ενωμένη Ευρώπη, των λαών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, προς τους «νέους σταυροφόρους», προκαλούσε και προκαλεί αντιδράσεις, κυρίως στους κόλπους της ποιμένουσας εκκλησίας.
Δεν είναι λίγοι που εντός και εκτός της Κύπρου με τον ένα ή τον άλλο τρόπο καταφέρονται ενάντια στην Ευρώπη και τους θεσμούς της, επισείοντας κατά κανόνα αόριστους και γενικόλογους φόβους.
Η γηραιά ήπειρος η οποία μέσα στους αιώνες έγινε πολλές φορές θέατρο αιματηρότατων πολέμων, επιχειρεί σήμερα για πρώτη φορά στην ιστορία της, τη συνένωση μέσα από ειρηνικές και εν πολλοίς οικονομικές διαδικασίες. Στο πείραμα αυτό ήδη εντάχθηκε η «Ορθόδοξη Ελλάδα», ενώ στο περίμενε βρίσκεται η Κύπρος.
Πάντως τα δεδομένα φαίνονται καλύτερα και οι φόβοι μειώνονται ή και εξαφανίζονται, μέσα από την αλληλογνωριμία των λαών και των πιστών που συναποτελούν τα μέλη των Ρωμαιοκαθολικών και των Προτεσταντών εκκλησιών.
Οι καιροί άλλαξαν και η «πείνα και η δίψα» για την Ορθοδοξία είναι κάτι περισσότερο από εμφανείς στους «παγωμένους» κυριολεκτικά και πνευματικά τόπους της Δύσης.
Η Ανατολή εκτός από ζέστη υλική έχει σίγουρα και ζέστη πνευματική, την οποία εμείς συνηθίσαμε φαίνεται και δεν αντιλαμβανόμαστε πλέον.
Ένα ταξίδι από την Ορθόδοξη Ανατολή στη Ρωμαιοκαθολική και Προτεσταντική Δύση, είναι πάντα γεμάτο εκπλήξεις και σίγουρα πολλές εμπειρίες. Το επίκαιρο μήνυμα της Ιεραποστολής είναι μπροστά μας και αν νομίζουμε ότι οι ευρωπαίοι είναι «μαύροι της Αφρικής» (όχι με πνεύμα ρατσιστικό) μάλλον το μαύρο μας χάλι θα αποδείξουμε.
Οι άνθρωποι ξέρουν περισσότερα από εμάς γνωσιολογικά, αλλά υστερούν στη βίωση του Ακτίστου Φωτός, της Θείας Χάρης, των μυστηρίων του Θεού, της εν Χριστώ ζωής.
Ζητούν φως και αλήθεια και όχι πάθη και ίντριγκες, από τα οποία έχουν μπουχτίσει και οι ίδιοι.
Το ζήτημα είναι ποιοι τελικά είμαστε και τι έχουμε να δώσουμε και όχι η αόριστη και αόρατη απειλή των «σταυροφόρων»…
Πάντως η καλύτερη ελπίδα στο ταξίδι αυτό προς τη Δύση της Ελλάδας και της Κύπρου έρχεται όχι από εμάς, αλλά από ένα Βρετανό Bυζαντινολόγο σερ Στήβεν Pάνσιμαν, ο οποίος το 1993 είπε ότι «ο 21ος αιώνας θα είναι ο αιώνας της Oρθοδοξίας».
Στο Ελσίνκι και τη Νέα Υόρκη, στα «σπίτια» των ισχυρών της γης, παίζεται στα «ζάρια» η σωτηρία της Κύπρου.
Τα μηνύματα από την αμερικανική μεγαλούπολη είναι μάλλον αποκαρδιωτικά από μία άποψη, αλλά από την παγωμένη Φινλανδία οι ελπίδες για την ενταξιακή πορεία της Κύπρου είναι καλύτερες.
Η πορεία του νησιού προς τη λεγόμενη Δύση, προς την Ενωμένη Ευρώπη, των λαών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, προς τους «νέους σταυροφόρους», προκαλούσε και προκαλεί αντιδράσεις, κυρίως στους κόλπους της ποιμένουσας εκκλησίας.
Δεν είναι λίγοι που εντός και εκτός της Κύπρου με τον ένα ή τον άλλο τρόπο καταφέρονται ενάντια στην Ευρώπη και τους θεσμούς της, επισείοντας κατά κανόνα αόριστους και γενικόλογους φόβους.
Η γηραιά ήπειρος η οποία μέσα στους αιώνες έγινε πολλές φορές θέατρο αιματηρότατων πολέμων, επιχειρεί σήμερα για πρώτη φορά στην ιστορία της, τη συνένωση μέσα από ειρηνικές και εν πολλοίς οικονομικές διαδικασίες. Στο πείραμα αυτό ήδη εντάχθηκε η «Ορθόδοξη Ελλάδα», ενώ στο περίμενε βρίσκεται η Κύπρος.
Πάντως τα δεδομένα φαίνονται καλύτερα και οι φόβοι μειώνονται ή και εξαφανίζονται, μέσα από την αλληλογνωριμία των λαών και των πιστών που συναποτελούν τα μέλη των Ρωμαιοκαθολικών και των Προτεσταντών εκκλησιών.
Οι καιροί άλλαξαν και η «πείνα και η δίψα» για την Ορθοδοξία είναι κάτι περισσότερο από εμφανείς στους «παγωμένους» κυριολεκτικά και πνευματικά τόπους της Δύσης.
Η Ανατολή εκτός από ζέστη υλική έχει σίγουρα και ζέστη πνευματική, την οποία εμείς συνηθίσαμε φαίνεται και δεν αντιλαμβανόμαστε πλέον.
Ένα ταξίδι από την Ορθόδοξη Ανατολή στη Ρωμαιοκαθολική και Προτεσταντική Δύση, είναι πάντα γεμάτο εκπλήξεις και σίγουρα πολλές εμπειρίες. Το επίκαιρο μήνυμα της Ιεραποστολής είναι μπροστά μας και αν νομίζουμε ότι οι ευρωπαίοι είναι «μαύροι της Αφρικής» (όχι με πνεύμα ρατσιστικό) μάλλον το μαύρο μας χάλι θα αποδείξουμε.
Οι άνθρωποι ξέρουν περισσότερα από εμάς γνωσιολογικά, αλλά υστερούν στη βίωση του Ακτίστου Φωτός, της Θείας Χάρης, των μυστηρίων του Θεού, της εν Χριστώ ζωής.
Ζητούν φως και αλήθεια και όχι πάθη και ίντριγκες, από τα οποία έχουν μπουχτίσει και οι ίδιοι.
Το ζήτημα είναι ποιοι τελικά είμαστε και τι έχουμε να δώσουμε και όχι η αόριστη και αόρατη απειλή των «σταυροφόρων»…
Πάντως η καλύτερη ελπίδα στο ταξίδι αυτό προς τη Δύση της Ελλάδας και της Κύπρου έρχεται όχι από εμάς, αλλά από ένα Βρετανό Bυζαντινολόγο σερ Στήβεν Pάνσιμαν, ο οποίος το 1993 είπε ότι «ο 21ος αιώνας θα είναι ο αιώνας της Oρθοδοξίας».
Σχόλια