Το «μελίσσι» του Κύκκου

.

---

Η μέλισσα θεωρείται το πιο εργατικό έντομο, ενώ και η παρουσία του «σκανδαλιστικού» κηφήνα προσδίδει ίσως περισσότερη αξία ή επιβεβαιώνει τον κανόνα της φιλοτιμίας της μέλισσας.
Οι εκάστοτε ηγούμενοι της Ιεράς Μονής Κύκκου έχουν ως σύμβολο τη μέλισσα και δεν είναι καθόλου τυχαίο, αφού η εργατικότητα των μοναχών της Μονής, δίνει καρπούς γλυκούς στον πολιτισμό του τόπου, αλλά και αποτελούν συνέχεια στην παράδοση για προσφορά στον άνθρωπο.
Η παράδοσις αυτή η ακατάλυτη δύναμη της ιστορικής πορείας ενός λαού, μπορεί να καταστεί και αυτοπαγίδα θανάτου για όσους αναπαύονται στις δάφνες του παρελθόντος ή πορεύονται χωρίς σύνεση και λογική.
Στο Κέντρο Μελετών της Ιεράς Μονής Κύκκου, συντελείται σήμερα ένα θαύμα και ό,τι δεν μπορεί να πετύχει το δημόσιο, το επιτυγχάνει με τον καλύτερο τρόπο η ιδιωτική – αν μπορεί να χαρακτηρισθεί έτσι – πρωτοβουλία.
Δεν πέρασαν πολλά χρόνια, που η Ιερά Μονή Αρχαγγέλου Μιχαήλ, ήταν μια μισοκατεστραμμένη εκκλησία μέσα στον αμπελώνα της ευρύτερης περιοχής του Αρχαγγέλου, η οποία συχνά πυκνά καθίστατο χώρος για ξεκούραση των εργατών.
Σήμερα όλα άλλαξαν και οι αμπελώνες μετατράπηκαν σε τεράστιες αίθουσες συντήρησης τοιχογραφιών, εικόνων, χειρογράφων, βιβλίων, κεντημάτων και άλλων αρχαίων κειμηλίων.
Την ίδια ώρα οι μελετητές των θησαυρών αυτών, κωδικοποιούν, επεξεργάζονται τις πληροφορίες και συντάσσουν ογκωδέστατους τόμους για την ιστορία και την δράση της Μονής.
Στο συγκρότημα κτιρίων του Κέντρου Μελετών, η πιο εντυπωσιακή παρουσία στο χώρο, είναι μία κυρία, η οποία ακολουθώντας την παράδοση, κεντά Ιερά Άμφια.
Ένα πνευματικό «μελίσσι» είναι πραγματικά ο χώρος στο Κέντρο Μελετών, αφού μια πληθώρα επιστημόνων συναγωνίζονται στον αγώνα τον καλό για διατήρηση των μνημείων της εκκλησιαστικής μας παράδοσης.
Όλα βεβαίως πηγή, αρχή και τέλος έχουν την ίδια την Παναγία την Κυκκώτισσα, η χάρη της οποίας ξεπερνά τα στενά όρια της Κύπρου.
Ανέκαθεν η Κυρά του Κύκκου, εθεωρείτο ένα από τα πιο ξακουστά προσκυνήματα στο χώρο της Ορθοδοξίας, ενώ πολλοί το τοποθετούσαν αμέσως μετά τους Αγίους Τόπους. Οι θρησκευτικοί θησαυροί, δεν είναι καθόλου θησαυροί, αν αποκοπούν από τη λειτουργική ζωντανή παράδοση και αν σταματήσουν να υπηρετούν τον αγιαστικό τους ρόλο, τον οποίο εξάλλου τάχθηκαν να υπηρετούν.
Δεν είναι μουσειακά αντικείμενα, οι Ιερές Εικόνες και τα Ιερά Σκεύη, αλλά ζωντανές μορφές και ζωντανοί φορείς της χάρης του Αγίου Πνεύματος.
Η μελέτη της ιστορίας και η επιστημονική προσέγγιση της ζωντανής παράδοσης αιώνων, συντείνει και βοηθά στην καλύτερη κατανόηση του πνεύματος που κρύβεται πίσω από τα αντικείμενα και τις λέξεις, ενώ όλα βεβαίως γίνονται προς δόξαν Θεού και όχι προς δόξαν ανθρώπων.