Το πετεινάριν τζιαι το σησάμιν

 Mιαβ βολάν τζι’ έναν τζιαιρόν είσιεν έναν άθρωπον τζιαι μιαν όρνιθαν. Την όρνιθαν τζιείνος ο άθρωπος εβάωσέν την μέσ’ σ’ ένασ σπίτιν. Γέννα, γέννα η όρνιθα, εγέμωσεν το σπίτιν αυκά.
 Επήεν τζι’ ο νοικοτζιύρης ν’ αννοίξη, μα εν τα ’κατάφερεν.
 Έπκιαεν το φερνάτζιιν τζι’ έβκαλεν τ’ αυκά ούλα ’ξω τζι’
 ελώνεψέν τα τζι’ ανέμισέν τα. Εχώρισεν χώρκα τα πετεινάρκα τζιαι χώρκα τα πουλαούρκα, τζι’ εγίνηκεβ βοσκός τωμ πουλλιών.
 Σαν τα ‘γλεπεν, μιαν ημέραν εχάθην έναμ πετεινάριν.
 - Τωρά ’ντα ’μ’ που ‘ννα κάμω να ’βρω το πετεινάριν;
 Εγόρασεβ βελόνια τζι’ έβαλέν τα, σαν τησ σκάλαν, πα’ στηφ φοινιτζιάν τζι’ εξέηκεμ πάνω τζιαι είεν το πετεινάριν του εις τησ Σμύρνην, τζι’ είχαν το ζεμένον τζι’ ελώνευκεσ σησάμιν.
 Επήεν τζιαι τζιείνος τζιαι λαλεί του: «Κουμπάρε, το πετεινάριν έδ’ δικόμ μου». Εδώκαν του τομ πετεινόν τζιαι δκυο σάκκους σησάμιν.
 Έβαλεν το σησάμιν πα’ στηρ ράσιην του τζι’ εκαβαλίτζιεψεν τζιαι τζιείνος ’που πάνω. Σαν έρκετουν, έππεσεμ μέσ’ στογ γιαλόν ένας σπόρος σησάμιν. Εσκόπησεν τζιαι τζιείνος μέσ’ στογ κόρφομ του τζι’ ηύρεμ μιαφ φτείραν.

 Εκόττησεν τηφ φτείραν τζι’ εγίνηκεσ σίκλα. Τζι’ εστάθηκεν τζι’ έβκαλεν τογ γιαλόν ούλον τζιαι με το φτερόν του πετεινού έσεισεν τον άμμον τζι’ ηύρεν τόσ σπόρον του σησαμιού, τζι’ επήεν έσσω του.
 (Αφήγηση της Mαριούς, από την Κώμα Γιαλού, 55 χρόνων (1974) και απόφοιτος Δημοτικού Σχολείου).