Ο χρονομύθος του 2000
.
Ο χρόνος κυλά και ο κόσμος γελά, αναζητώντας τη χαρά που δίνουν οι κύκλοι της ζωής. Το χρονικό κομβικό σημείο του 2000, όσο και αν θέλουμε να το αποφορτίσουμε από μεταφυσικές διαστάσεις, εντούτοις από μόνο αποτελεί ένα ζωντανό μύθο που πάει και έρχεται και μάλιστα με το ξενικό millenium (χιλιετηρίδα), δίνοντας έτσι και αυτό νόημα στην τύρβη της καθημερινής μας μιζέριας.
Και η Εκκλησία, πολύ σωστά και πολύ σοφά, ακολουθώντας την πρακτική αιώνων, πήρε το μήνυμα και θα γιορτάσει με το δικό της τρόπο, τα δύο χιλιάδες χρόνια από τη Γέννηση του Χριστού.
Ωστόσο, πίσω από όλα αυτά, πίσω από τις γιορτές και τα πανηγύρια υπάρχει πάντα ο άνθρωπος που αναζητεί την αλήθεια, αναζητεί νέους δρόμους και τρόπους για να βρεί τη δική του ειρήνη, τη δική του χαρά.
Αυτές οι κομβικές στιγμές αποτελούν από μόνες τους σημεία που σταματά ο ανθρώπινος χρόνος, που σταματά το τρέξιμο στην αέναη γέφυρα μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος, που αναδύεται η τομή του παρόντος. Η διάσταση αυτή του χρόνου, η τομή αυτή που όλοι τη βιώνουμε αλλά ελάχιστοι την κατανοούμεν, έρχεται στην επιφάνεια και γίνεται εφαλτήριο για είτε για ελπίδα, είτε για απελπισία. Οι προϋποθέσεις για δυνατές στιγμές υπάρχουν, μένει μόνο η αφορμή να γίνει αιτία και η αιτία πράξη ζωής.
Μέσα σ’ αυτή την αναπόληση που πιεστικά μας οδηγούν τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και οι χρονολόγοι, παρασφρίουν και οι προσωπικές στιγμές, οι προσωπικές στιγμούλες που έδωσαν νόημα στο παρελθόν. Τότε ακριβώς εισερχόμαστε στα δύσκολα, αφού η μαζεμένη εμπειρική σοφία ζητά επίμονα να καταστεί άσκηση μελλοντικών πράξεων. Οι επιλογές τότε μικραίνουν, οι απαιτήσεις μεγαλώνουν και η πορεία γίνεται πιο όμορφη και πιο γλυκιά.
Ο δρόμος για την Ιθάκη, ο δρόμος για το μεγάλο τέλος γίνεται τότε πιο εύκολος, όχι γιατί είναι λιγότερα τα εμπόδια αλλά γιατί μάθαμε τον τρόπο να τα ξεπερνούμε.
Ακριβώς εδώ, μαθαίνουμε την αξία του διπλανού, την αξία του άλλου, τη χαρά της επικοινωνίας, την αγάπη που λύει όλα τα προβλήματα, που ενώνει τελικά με το Θεό, που οδηγεί στην πραγματική χαρά και ευτυχία.
Και η Εκκλησία, πολύ σωστά και πολύ σοφά, ακολουθώντας την πρακτική αιώνων, πήρε το μήνυμα και θα γιορτάσει με το δικό της τρόπο, τα δύο χιλιάδες χρόνια από τη Γέννηση του Χριστού.
Ωστόσο, πίσω από όλα αυτά, πίσω από τις γιορτές και τα πανηγύρια υπάρχει πάντα ο άνθρωπος που αναζητεί την αλήθεια, αναζητεί νέους δρόμους και τρόπους για να βρεί τη δική του ειρήνη, τη δική του χαρά.
Αυτές οι κομβικές στιγμές αποτελούν από μόνες τους σημεία που σταματά ο ανθρώπινος χρόνος, που σταματά το τρέξιμο στην αέναη γέφυρα μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος, που αναδύεται η τομή του παρόντος. Η διάσταση αυτή του χρόνου, η τομή αυτή που όλοι τη βιώνουμε αλλά ελάχιστοι την κατανοούμεν, έρχεται στην επιφάνεια και γίνεται εφαλτήριο για είτε για ελπίδα, είτε για απελπισία. Οι προϋποθέσεις για δυνατές στιγμές υπάρχουν, μένει μόνο η αφορμή να γίνει αιτία και η αιτία πράξη ζωής.
Μέσα σ’ αυτή την αναπόληση που πιεστικά μας οδηγούν τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και οι χρονολόγοι, παρασφρίουν και οι προσωπικές στιγμές, οι προσωπικές στιγμούλες που έδωσαν νόημα στο παρελθόν. Τότε ακριβώς εισερχόμαστε στα δύσκολα, αφού η μαζεμένη εμπειρική σοφία ζητά επίμονα να καταστεί άσκηση μελλοντικών πράξεων. Οι επιλογές τότε μικραίνουν, οι απαιτήσεις μεγαλώνουν και η πορεία γίνεται πιο όμορφη και πιο γλυκιά.
Ο δρόμος για την Ιθάκη, ο δρόμος για το μεγάλο τέλος γίνεται τότε πιο εύκολος, όχι γιατί είναι λιγότερα τα εμπόδια αλλά γιατί μάθαμε τον τρόπο να τα ξεπερνούμε.
Ακριβώς εδώ, μαθαίνουμε την αξία του διπλανού, την αξία του άλλου, τη χαρά της επικοινωνίας, την αγάπη που λύει όλα τα προβλήματα, που ενώνει τελικά με το Θεό, που οδηγεί στην πραγματική χαρά και ευτυχία.
Σχόλια