Η αγία με τα δακτυλίδια
Βεδουίνοι μαζί με Έλληνες, μουσουλμάνοι μαζί με xριστιανούς, άγιοι μαζί με αμαρτωλούς, έρημος μαζί με τη δροσιά της όασης, καυτός ήλιος μαζί με την παγωνιά της νύκτας, όλα μαζί ατάκτως ερριμμένα στο χώρο, όπου βρίσκεται το άφθαρτο λείψανο της Αγίας Αικατερίνης, στην ξακουστή Μονή του Σινά.
Όμως η όαση της Πανσόφου Αικατερίνης, δεν βρίσκεται μόνο στα βάθη της ερήμου, αλλά ενυπάρχει σε όλο τον κόσμο και δροσίζει με τη χάρη της όλους τους πιστούς που τρέχουν κοντά της. Εμείς εδώ στο νησί των Αγίων και των αγυρτών, τολμήσαμε και κάναμε ακόμη ένα βήμα και κάναμε δική μας την Αγία, "ανακαλύπτοντας" φυλακές και τόπο που "έδρασε"…
Όλα αυτά φαίνονται παράλογα και τρελά, αλλά μήπως η ζωή του χριστιανού δεν είναι μία τρέλα, μία όχι παράλογη αλλά υπέρλογη προσπάθεια για βίωση του παραδείσου, ένα αέναο πείσμα για τα υψηλά και τα μεγάλα, για τα ταπεινά και όμορφα;
Μήπως, άραγε, δεν είναι πρώτοι απ’ όλους οι πατέρες της Εκκλησίας, που ξεπέρασαν τα συμβατικά μετρήσιμα κριτήρια της ανθρώπινης λογικής και έθεσαν κατηγορήματα και έδωσαν ιδιότητες στο Θεό που δεν χωράνε στο μυαλό μας;
Με τη βοήθεια της λεγόμενης αποφατικής θεολογίας, ξεπέρασαν τους σκοπέλους του αριστοτελισμού και της φιλοσοφίας και παραμέρισαν ακόμη και αυτό το ταμπού της ύπαρξης του Θεού.
"Ερωτεύτηκαν" το Θεό οι πατέρες της Εκκλησίας, βίωσαν τις άκτιστες ενέργειές του, απόλαυσαν τον Παράδεισο και τότε έγραψαν και δίδαξαν και μας άφησαν θησαυρούς μυστηρίου και κλίμακες ανάβασης προς τα αληθινά και αιώνια.
Μόνο ξεπερνώντας τη λογική της αριθμητικής -κάτι που ανακαλύφθηκε πριν από μερικές δεκαετίες με τη θεωρία της σχετικότητας- μπορούμε να κατανοήσουμε το άφθαρτο λείψανο της Αγίας, τα αμέτρητα θαύματά της, το "παραμυθένιο" συναξάρι της και να γευτούμε τα δώρα της, που τα προσφέρει σ' όσους ανοίγουν τα χέρια τους.
Άραγε είναι τυχαίο που οι φιλοσοφικές σχολές των Παρισίων και της Γερμανίας την τιμούν ως προστάτιδά τους;
Και από τα ψηλά στα χαμηλά και στην αγαπημένη Αγία Κατερίνα, την Αγία που είναι "ικανή" για τόσο πολλά, όπως τουλάχιστον μαρτυρά η λαογραφία, που είναι τόσο πλούσια. Καταφεύγουν στην Αγία τόσο τα νεαρά κορίτσια, για να παντρευτούν, όσο και οι γέροντες, που ψυχορραγούν για να τους βοηθήσει στο τελευταίο τους ταξίδι. Στην Αγία προστρέχουν για ίαση από τις ασθένειες αλλά και για να βρέξει, αφού λέει και η παροιμία: «Η αγία Κατερίνα το δανείζεται το νερό».
Αλλά και τα ασημένια δακτυλίδια που φορούν πολλοί, μήπως δεν είναι και αυτά ένδειξη της πίστης τους στην Αγία και υπόσχεση, αρραβώνας για σίγουρη βοήθεια εξ ουρανού;
Όμως η όαση της Πανσόφου Αικατερίνης, δεν βρίσκεται μόνο στα βάθη της ερήμου, αλλά ενυπάρχει σε όλο τον κόσμο και δροσίζει με τη χάρη της όλους τους πιστούς που τρέχουν κοντά της. Εμείς εδώ στο νησί των Αγίων και των αγυρτών, τολμήσαμε και κάναμε ακόμη ένα βήμα και κάναμε δική μας την Αγία, "ανακαλύπτοντας" φυλακές και τόπο που "έδρασε"…
Όλα αυτά φαίνονται παράλογα και τρελά, αλλά μήπως η ζωή του χριστιανού δεν είναι μία τρέλα, μία όχι παράλογη αλλά υπέρλογη προσπάθεια για βίωση του παραδείσου, ένα αέναο πείσμα για τα υψηλά και τα μεγάλα, για τα ταπεινά και όμορφα;
Μήπως, άραγε, δεν είναι πρώτοι απ’ όλους οι πατέρες της Εκκλησίας, που ξεπέρασαν τα συμβατικά μετρήσιμα κριτήρια της ανθρώπινης λογικής και έθεσαν κατηγορήματα και έδωσαν ιδιότητες στο Θεό που δεν χωράνε στο μυαλό μας;
Με τη βοήθεια της λεγόμενης αποφατικής θεολογίας, ξεπέρασαν τους σκοπέλους του αριστοτελισμού και της φιλοσοφίας και παραμέρισαν ακόμη και αυτό το ταμπού της ύπαρξης του Θεού.
"Ερωτεύτηκαν" το Θεό οι πατέρες της Εκκλησίας, βίωσαν τις άκτιστες ενέργειές του, απόλαυσαν τον Παράδεισο και τότε έγραψαν και δίδαξαν και μας άφησαν θησαυρούς μυστηρίου και κλίμακες ανάβασης προς τα αληθινά και αιώνια.
Μόνο ξεπερνώντας τη λογική της αριθμητικής -κάτι που ανακαλύφθηκε πριν από μερικές δεκαετίες με τη θεωρία της σχετικότητας- μπορούμε να κατανοήσουμε το άφθαρτο λείψανο της Αγίας, τα αμέτρητα θαύματά της, το "παραμυθένιο" συναξάρι της και να γευτούμε τα δώρα της, που τα προσφέρει σ' όσους ανοίγουν τα χέρια τους.
Άραγε είναι τυχαίο που οι φιλοσοφικές σχολές των Παρισίων και της Γερμανίας την τιμούν ως προστάτιδά τους;
Και από τα ψηλά στα χαμηλά και στην αγαπημένη Αγία Κατερίνα, την Αγία που είναι "ικανή" για τόσο πολλά, όπως τουλάχιστον μαρτυρά η λαογραφία, που είναι τόσο πλούσια. Καταφεύγουν στην Αγία τόσο τα νεαρά κορίτσια, για να παντρευτούν, όσο και οι γέροντες, που ψυχορραγούν για να τους βοηθήσει στο τελευταίο τους ταξίδι. Στην Αγία προστρέχουν για ίαση από τις ασθένειες αλλά και για να βρέξει, αφού λέει και η παροιμία: «Η αγία Κατερίνα το δανείζεται το νερό».
Αλλά και τα ασημένια δακτυλίδια που φορούν πολλοί, μήπως δεν είναι και αυτά ένδειξη της πίστης τους στην Αγία και υπόσχεση, αρραβώνας για σίγουρη βοήθεια εξ ουρανού;
Σχόλια