Εμένα τη στιγμούλα μου ποιος θα μου φέρει...
.
"?Όταν φύγω, από αυτόν τον κόσμο, όπως όταν περνά μια βάρκα - που λέει και ο ποιητής - δεν αφήνει κανένα σημάδι πίσω της πάνω στο νερό έτσι και εγώ?
Αλλά δεν έχω τύψεις. Αυτό είναι! Απάθεια! Αν ήθελε ο Κύριος, μπορούσε να με κάνει άλλο πράγμα. Αλλά Εκείνος προπορεύεται κι εγώ τρέχω πίσω Του και κοιτάω τα Θαύματα που κάνει! Είμαι μόνο ένας θεατής?"
Λόγια της Γερόντισσας Γαβριηλίας τα οποία συμπυκνώνουν το μεγαλείο της σοφίας της, σοφία η οποία μπορεί να χάνεται όπως η γραμμή που αφήνει η βάρκα στο νερό, αλλά τα κύματα που ξεσήκωσε ταράζουν και ταρακουνούν τη σύγχρονη "καθωσπρεπική" κοινωνία μας.
Η "επαναστάτρια" των Ινδιών, αλλά και η "σαγηνεύτρα" των σύγχρονων Ελλήνων, έρχεται και πάλι στο προσκήνιο, με τις ομιλίες της μαθήτριας της, της μοναχής Γαβριηλίας, η οποία ακολουθώντας τη ζωή και το παράδειγμα της, δίνει φως από το φως που άφησε πίσω της η μακαρίτισσα Γαβριηλία? αλλά και αυτό αντανάκλαση πάντα του Θείου Φωτός.
Η αυτοπαράδοση στο θέλημα του Θεού και η ακτημοσύνη που φθάνει σε "σκανδαλώδη" για την απλή μας λογική επίπεδα, δεν εμπόδισε τη Γερόντισσα Γαβριηλία να κάνει το γύρο του κόσμου διδάσκοντας αλλά και υπηρετώντας τον αδελφό της ο οποίος είχε ανάγκη, είτε υλική, είτε πνευματική.
Τη γλώσσα της αγάπης, την ασκητική της αγάπης, το δρόμο της χαράς, έφερε και μετέδωσε, ως μια μικρή "στιγμούλα" και εδώ στη νησί μας η μοναχή Γαβριηλία? Αυτές οι "μυστηριακές στιγμούλες" που αν και φαίνονται μικρές, αποτελούν τεράστια βήματα στη μικρή ζωή του ανθρώπου, αποτελούν σημεία που καταξιώνουν και αγιάζουν τον "πεινασμένο και διψασμένο" για χαρά άνθρωπο, τον αναζητητή της "στιγμούλας" σύγχρονο οδοιπόρο?
Ο Διονύσης Τσακνής τραγουδά λέγοντας "Μα εμένα τη στιγμούλα μου ποιος θα μου φέρει, εγώ ό,τι αγάπησα σ' εκείνη το χρωστώ?" και η ερωτική φορά του ανθρώπου που ξεπερνά τα όρια της εγωιστικής ωραιοπάθειας του, μπροστά στο αγαπητικό πρόσωπο, καθίσταται κατ' αναλογία και μέτρο για την στιγμούλα του Θεού, η οποία είναι σίγουρα "κάτι καλύτερο" από την ανθρώπινη επιθυμία?
Και αν η ορθόδοξη πατερική γραμματεία χαρακτηρίζεται συχνά πυκνά, ως "ερωτική", η βίωση του Θείου έρωτα, της αληθινής Αγάπης, αποτελεί σίγουρα την καλύτερη "στιγμούλα" για τον άνθρωπο? μόνο που "δυστυχώς" βιώνεται μόνο? και δεν περιγράφεται?
Αλλά δεν έχω τύψεις. Αυτό είναι! Απάθεια! Αν ήθελε ο Κύριος, μπορούσε να με κάνει άλλο πράγμα. Αλλά Εκείνος προπορεύεται κι εγώ τρέχω πίσω Του και κοιτάω τα Θαύματα που κάνει! Είμαι μόνο ένας θεατής?"
Λόγια της Γερόντισσας Γαβριηλίας τα οποία συμπυκνώνουν το μεγαλείο της σοφίας της, σοφία η οποία μπορεί να χάνεται όπως η γραμμή που αφήνει η βάρκα στο νερό, αλλά τα κύματα που ξεσήκωσε ταράζουν και ταρακουνούν τη σύγχρονη "καθωσπρεπική" κοινωνία μας.
Η "επαναστάτρια" των Ινδιών, αλλά και η "σαγηνεύτρα" των σύγχρονων Ελλήνων, έρχεται και πάλι στο προσκήνιο, με τις ομιλίες της μαθήτριας της, της μοναχής Γαβριηλίας, η οποία ακολουθώντας τη ζωή και το παράδειγμα της, δίνει φως από το φως που άφησε πίσω της η μακαρίτισσα Γαβριηλία? αλλά και αυτό αντανάκλαση πάντα του Θείου Φωτός.
Η αυτοπαράδοση στο θέλημα του Θεού και η ακτημοσύνη που φθάνει σε "σκανδαλώδη" για την απλή μας λογική επίπεδα, δεν εμπόδισε τη Γερόντισσα Γαβριηλία να κάνει το γύρο του κόσμου διδάσκοντας αλλά και υπηρετώντας τον αδελφό της ο οποίος είχε ανάγκη, είτε υλική, είτε πνευματική.
Τη γλώσσα της αγάπης, την ασκητική της αγάπης, το δρόμο της χαράς, έφερε και μετέδωσε, ως μια μικρή "στιγμούλα" και εδώ στη νησί μας η μοναχή Γαβριηλία? Αυτές οι "μυστηριακές στιγμούλες" που αν και φαίνονται μικρές, αποτελούν τεράστια βήματα στη μικρή ζωή του ανθρώπου, αποτελούν σημεία που καταξιώνουν και αγιάζουν τον "πεινασμένο και διψασμένο" για χαρά άνθρωπο, τον αναζητητή της "στιγμούλας" σύγχρονο οδοιπόρο?
Ο Διονύσης Τσακνής τραγουδά λέγοντας "Μα εμένα τη στιγμούλα μου ποιος θα μου φέρει, εγώ ό,τι αγάπησα σ' εκείνη το χρωστώ?" και η ερωτική φορά του ανθρώπου που ξεπερνά τα όρια της εγωιστικής ωραιοπάθειας του, μπροστά στο αγαπητικό πρόσωπο, καθίσταται κατ' αναλογία και μέτρο για την στιγμούλα του Θεού, η οποία είναι σίγουρα "κάτι καλύτερο" από την ανθρώπινη επιθυμία?
Και αν η ορθόδοξη πατερική γραμματεία χαρακτηρίζεται συχνά πυκνά, ως "ερωτική", η βίωση του Θείου έρωτα, της αληθινής Αγάπης, αποτελεί σίγουρα την καλύτερη "στιγμούλα" για τον άνθρωπο? μόνο που "δυστυχώς" βιώνεται μόνο? και δεν περιγράφεται?
Σχόλια