.
Η Ορθοδοξία είναι ίσως η πιο υλιστική θρησκεία, πάντα με μη θεολογικούς όρους, που υπάρχει στη γη, αφού θεωρεί αγίους όχι μόνο τους ανθρώπους, αλλά και τους τόπους όπου πάτησαν, έζησαν και αγίασαν οι άνθρωποι.
Όλα ο Θεός τα δημιούργησε καλά λίαν, ανθρώπους, κτήνη και φυτά και όλα συμμετέχουν στη ζωογόνο θεία χάρη που συνέχει διαρκώς το σύμπαν.
Η Εκκλησία, οι άνθρωποι ονόμασαν συγκεκριμένους τόπους άγιους, είτε γιατί εκεί έζησε ο θεάνθρωπος Χριστός, είτε γιατί συνδέθηκε η ιστορία του χώρου με την ιδιαίτερη ευλάβεια σε κάποιο άγιο πρόσωπο, είτε ακόμη γιατί εκεί έζησαν κάποιοι άγιοι άνθρωποι.
Πρώτοι στον κατάλογο τα Ιεροσόλυμα, μετά το Όρος Σινά και ακολούθως πλήθος τόπων όπως ο ’θωνας.
Η θεία χάρις συνυπάρχει και στα Ιερά Λείψανα των Αγίων, στις θαυματουργές και όχι μόνο Εικόνες, οι οποίες, πάντα με μυστικό μυστηριακό τρόπο, αντανακλούν και τη χάρη σε όσους καταφεύγουν κοντά τους.
Όλα βεβαίως βιώνονται και δεν περιγράφονται και η προσέγγιση του όλου μυστηρίου δεν γίνεται ούτε με κανόνες, ούτε με συμβουλές, αλλά ούτε και πρόγραμμα. Ο Θεός παραχωρεί και φανερώνει τη χάρη του, σύμφωνα με τη δική του κρίση, η οποία είναι πάντοτε σύμφωνη με το δικό μας συμφέρον.
Ωστόσο, όλα είναι καλά λίαν, αλλά όλα είναι και επικίνδυνα λίαν και όλοι οι άνθρωποι που βρίσκονται στη ζωή, δηλαδή στη στρατευόμενη εκκλησία κινδυνεύουν να πέσουν και να εξευτελιστούν, πατώντας τις παγίδες του διαβόλου.
Τα διαδραματιζόμενα τις τελευταίες ημέρες με την «περιφερόμενη πανηγυριώτικη αγιότητα», όπως έλεγε ένας καλός φίλος, προβληματίζουν, σκανδαλίζουν ίσως πολλούς, αλλά επιβεβαιώνουν και την ανθρώπινη πορεία προς την αγιότητα.
Όλα είναι σχετικά και όλα είναι ρευστά μέχρι το τέλος. Ο ληστής στον Σταυρό μας δείχνει τον δρόμο, όπως επίσης και ο Ιούδας, ο μαθητής του Χριστού που αστόχησε και έχασε τον δρόμο.
Πορεία μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, πορεία τόλμης και δειλίας, αλλά και πορεία πτώσης και ανόδου είναι η ζωή του Χριστιανού.
Η περηφάνια σκοτώνει και η ταπείνωση σώζει και αν είναι κάτι που χαρακτηρίζει αυτήν τη δύσκολη «αλήθεια» είναι η ίδια η ζωή του Χριστιανού.
Όσοι μπόρεσαν και μετέβησαν στους αγίους τόπους, αυτό που διαπιστώνουν είναι αυτήν την ακρότητα των συμπεριφορών.
’γιοι και διάβολοι ατάκτως ερριμμένοι στον ίδιο χώρο και αν η μισή αλήθεια είναι χειρότερη από το ψέμα, θα πρέπει να λεχθεί, ότι πίσω από τους θρύλους και τους μύθους υπάρχουν άνθρωποι.
Καλοί και μη καλοί, άγιοι και μη άγιοι, ταπεινοί και μη ταπεινοί, ωραίοι και μη ωραίοι, όλοι μαζί, ζουν και παλεύουν και αν είναι κάτι που μένει είναι ο δρόμος και όχι η Ιθάκη.
Όλα ο Θεός τα δημιούργησε καλά λίαν, ανθρώπους, κτήνη και φυτά και όλα συμμετέχουν στη ζωογόνο θεία χάρη που συνέχει διαρκώς το σύμπαν.
Η Εκκλησία, οι άνθρωποι ονόμασαν συγκεκριμένους τόπους άγιους, είτε γιατί εκεί έζησε ο θεάνθρωπος Χριστός, είτε γιατί συνδέθηκε η ιστορία του χώρου με την ιδιαίτερη ευλάβεια σε κάποιο άγιο πρόσωπο, είτε ακόμη γιατί εκεί έζησαν κάποιοι άγιοι άνθρωποι.
Πρώτοι στον κατάλογο τα Ιεροσόλυμα, μετά το Όρος Σινά και ακολούθως πλήθος τόπων όπως ο ’θωνας.
Η θεία χάρις συνυπάρχει και στα Ιερά Λείψανα των Αγίων, στις θαυματουργές και όχι μόνο Εικόνες, οι οποίες, πάντα με μυστικό μυστηριακό τρόπο, αντανακλούν και τη χάρη σε όσους καταφεύγουν κοντά τους.
Όλα βεβαίως βιώνονται και δεν περιγράφονται και η προσέγγιση του όλου μυστηρίου δεν γίνεται ούτε με κανόνες, ούτε με συμβουλές, αλλά ούτε και πρόγραμμα. Ο Θεός παραχωρεί και φανερώνει τη χάρη του, σύμφωνα με τη δική του κρίση, η οποία είναι πάντοτε σύμφωνη με το δικό μας συμφέρον.
Ωστόσο, όλα είναι καλά λίαν, αλλά όλα είναι και επικίνδυνα λίαν και όλοι οι άνθρωποι που βρίσκονται στη ζωή, δηλαδή στη στρατευόμενη εκκλησία κινδυνεύουν να πέσουν και να εξευτελιστούν, πατώντας τις παγίδες του διαβόλου.
Τα διαδραματιζόμενα τις τελευταίες ημέρες με την «περιφερόμενη πανηγυριώτικη αγιότητα», όπως έλεγε ένας καλός φίλος, προβληματίζουν, σκανδαλίζουν ίσως πολλούς, αλλά επιβεβαιώνουν και την ανθρώπινη πορεία προς την αγιότητα.
Όλα είναι σχετικά και όλα είναι ρευστά μέχρι το τέλος. Ο ληστής στον Σταυρό μας δείχνει τον δρόμο, όπως επίσης και ο Ιούδας, ο μαθητής του Χριστού που αστόχησε και έχασε τον δρόμο.
Πορεία μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, πορεία τόλμης και δειλίας, αλλά και πορεία πτώσης και ανόδου είναι η ζωή του Χριστιανού.
Η περηφάνια σκοτώνει και η ταπείνωση σώζει και αν είναι κάτι που χαρακτηρίζει αυτήν τη δύσκολη «αλήθεια» είναι η ίδια η ζωή του Χριστιανού.
Όσοι μπόρεσαν και μετέβησαν στους αγίους τόπους, αυτό που διαπιστώνουν είναι αυτήν την ακρότητα των συμπεριφορών.
’γιοι και διάβολοι ατάκτως ερριμμένοι στον ίδιο χώρο και αν η μισή αλήθεια είναι χειρότερη από το ψέμα, θα πρέπει να λεχθεί, ότι πίσω από τους θρύλους και τους μύθους υπάρχουν άνθρωποι.
Καλοί και μη καλοί, άγιοι και μη άγιοι, ταπεινοί και μη ταπεινοί, ωραίοι και μη ωραίοι, όλοι μαζί, ζουν και παλεύουν και αν είναι κάτι που μένει είναι ο δρόμος και όχι η Ιθάκη.
Σχόλια