.
Το τέλος της χιλιετίας εγγίζει και σπεύδουν σχεδόν «όλοι» για να βρουν διέξοδο στο άγχος των εορτασμών για την αλλαγή του χρόνου.
Ο χρόνος κυλά και ο κόσμος δεν γυρνά και ο χρόνος που δεν περιμένει, καθίσταται σημείο αντιλεγόμενο και αιτία για επινόηση προλήψεων, για το άλογο πεπρωμένο.
Θεολόγοι, κοινωνιολόγοι, ψυχολόγοι και άλλοι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι ο επόμενος αιώνας θα είναι ο αιώνας της Ορθοδοξίας. Η «φιλοσοφία» της Ορθοδοξίας, η υλοποίηση της θεωρίας της σχετικότητας, με ό,τι αυτή συνεπάγεται, η πάντοτε επίκαιρη προσέγγισή της στα θέματα που απασχολούν τον άνθρωπο και η εν γένει βιωτή της, είναι το μόνο αντίδοτο στον κορεσμό της καταναλωτικής παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας.
Θα είμαστε άραγε, αναρωτιούνται φιλάρεσκα και μάλλον εγωιστικά πολλοί, οι δυνατοί του επόμενου αιώνα, ερώτημα και προσδοκία, που είχαν πολλοί και την εποχή της επί γης παρουσίας του Χριστού.
Ανέμεναν και τότε, με πρώτους τους μαθητές του Χριστού, δόξες και τιμές βασιλικές…
Το σκάνδαλο όμως του Χριστού, ήταν και είναι ο Σταυρός, ήταν και είναι η ταπείνωση και αν οι εβραίοι έχασαν και κέρδισαν οι «εθνικοί», οι μη εκλεκτοί, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν επαναλαμβάνεται…
Τίποτα όμως δεν γίνεται αυτόματα και τίποτα τυχαία, και όλα έχουν τη δική τους σειρά και τη δική τους πορεία και η ιεραποστολή στον κόσμο δεν είναι μόνο για τους μαύρους που τόσο υποτιμούμε, αλλά και τόσο φιλάρεσκα επικαλούμαστε πολλές φορές. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος αγγίζοντας τα δύσκολα για τους Ευρωπαίους, αυτά που τους απασχολούν σε καθημερινή βάση, δηλαδή τα οικολογικά προβλήματα, πρωτοστατεί στη διοργάνωση Οικολογικών Συμποσίων.
Το τελευταίο συμπόσιο, στο οποίο συμμετείχε και ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ρομάνο Πρόντι, έφερε τον τίτλο "Ο Δούναβης ως ποταμός ζωής".
Φιλοδοξία, όπως τονίζει ο προκαθήμενος της Ορθοδοξίας, να εξακολουθήσει ο Δούναβης να παραμένει "ποταμός ζωής" και όχι ο ποταμός, ο οποίος με τα απόβλητά του και τις τοξικές ουσίες θα φέρνει τον θάνατο στις παραδουνάβιες χώρες και στη Μαύρη Θάλασσα, όπου εκβάλλει.
Η οικολογία ως μια άλλη μορφή αντίστασης στη βία κατά της φύσης και του ανθρώπου, προβάλλει στον λεγόμενο πολιτισμένο, υπερχορτασμένο κόσμο της Δύσης, ως η μόνη διέξοδος. Όμως τα δύσκολα στις σχέσεις μεταξύ Ανατολής και Δύσης δεν περιορίζονται εδώ, αφού το αιώνιο πρόβλημα της μάχης για το αλάθητο της πίστης προβάλλει και πάλι στο προσκήνιο.
Ο προκαθήμενος της Ορθοδοξίας εκφράζει την ελπίδα ότι θα υπερπηδηθεί το ακανθώδες θέμα της "Ουνίας", της συγκαλυμμένης προσπάθειας καθυπόταξης της Ορθοδοξίας από τους Ρωμαιοκαθολικούς. Ο οικουμενικός Πατριάρχης ελπίζει ευρύτερα σε μια συνάντηση Χριστιανικής Ανατολής και Χριστιανικής Δύσης τον επόμενο χρόνο, στις αρχές της νέας Χιλιετίας ως ουσιαστικό βήμα για την αλληλογνωριμία και την αλληλοπροσέγγιση των δύο Κόσμων. Ο ίδιος θεωρεί πως για τους ανθρώπους της Θρησκείας και της Εκκλησίας, ο Διάλογος αποτελεί το μοναδικό μέσο για την αλληλογνωριμία, για την επικοινωνία και για την επίλυση των διαφορών τους.
Το ερώτημα προβάλλει και πάλι αν αυτή η αλληλογνωριμία θα αποτελέσει και την αφορμή για την επανένωση του Χριστιανισμού και την «επικράτηση» της Ορθοδοξίας, πάντα με καταχρηστικούς ανθρώπινους όρους.
Πάντως η εμπειρία δεικνύει ότι η ιεραποστολή δεν γίνεται με λόγια και εκκλήσεις αλλά με την μετάδοση της εμπειρίας του Θεού, η οποία συνίσταται στην αγάπη η οποία δεν διδάσκεται αλλά βιώνεται.
Το στοίχημα μπορεί να ακούγεται ωραία, αλλά και κάποιοι εθνικιστές να πανηγυρίζουν ακούγοντας τους θεολόγους να κάνουν προβλέψεις. Ομως ας μην ξεχνούμε ότι πάντα ενυπάρχει ο κίνδυνος να καταστούμε «γραμματείς και φαρισαίοι», να μείνουμε οι χαμένοι της υπόθεσης…
Ας μην ξεχνούμε πάντα ότι η επανάσταση του Χριστού είναι η επανάσταση του προσώπου, είναι η έκρηξη της αγάπης και βίωση αυτού του ίδιου του παραδείσου.
Δεν σώζει το κράτος και το έθνος, δεν σώζει ο όχλος και οι σταυροφορίες, αλλά μόνο η αγάπη, η οποία επεκτείνεται προς τους εχθρούς.
Σχόλια