“Χρόνον τε γενέσθαι εικόνα του αϊδίου” Ο χρόνος είναι μία εικόνα της αιωνιότητας έλεγε και ο Πλάτωνας, και στο παρά πέντε της νέας χρονιάς, και του νέου αιώνα όσοι έχουμε την τύχη ή την ατυχία και βρούμε λίγο χρόνο, μεταξύ μάσας και ποτού, μεταξύ μοναξιάς και τύψεων, μεταξύ χορών και τραγουδιών, διαλογιζόμαστε τη μεγαλοσύνη μας ή την ταπεινότητά μας, ελπίζοντας ή απελπιζόμενοι.
“Έχει ο καιρός γυρίσματα”, λέμε και αντλούμε ελπίδα από την απελπισία μας, ενώ θέτουμε και το άλλο το λατινικό και εύηχο “Dum Spiro Spero” (όσο αναπνέω ελπίζω) και αναμένουμε την καλή μάγισα του παραμυθιού με το μαγικό ραβδί της. “Χρόνου φείδου” Να χρησιμοποιείς με οικονομία το χρόνο σου, έλεγε ο Χίλωνας και τον ακολουθούμε πιστά.
Και δώστου τα λαχεία, με τα όνειρα τα απατηλά και με την “υποκριτική” επισήμανση ότι βοηθάς τους αναξιοπαθούντες αδελφούς σου, λες και η δύναμη του πάθους του τζόγου, μπορεί να ενισχυθεί με τις εκκλήσεις προς τα παιδιά ενός “κατώτερου ή καλύτερα ενός ανώτερου Θεού”. Και δώστου τα γλυκά και τα “ούτω καλούμενα ξενικά ρεβεγιόν” ή κατά το ελληνικότερον, συμπόσια ή συνεστιάσεις, για το καλό δήθεν του χρόνου και ποιος είδε τον “Ματσάκη” και δεν τον φοβήθηκε…
Και δώστου τα τραπουλόχαρτα και η πράσινη τσόχα να ανάβει φωτιές, και οι παλμοί της καρδιάς να ανεβαίνουν επικίνδυνα, για το “καλό” του χρόνου…
Και δώστου οι χοροί και τα τραγούδια και οι πλούσιες τουαλέτες για το “καλό” και πάλι.
Και άσε τον Μηλιώκα να λέει για το “καλό” μου… στο κελί… να βρω τον ευατό μου…
Και δώστου τα “ναρκωτικά” στην υπνόττουσα και συνεχώς διαμαρτυρώμενη συνείδησή μας.
Και ο χρόνος περνά και η ζωή μας δεν γυρνά…. και ωχ, δεν βαριέσαι αδελφέ, καλά περνάμε…
Ο πολύ αγαπητός, συνάδελφος δημοσιογράφος, συγγραφέας και πάνω από όλα φίλος Σωτήρης Καραθάνος, στο βιβλίο του “Μονόλογοι με τη ζωή” γράφει ότι “Πρέπει να καταλάβουμε πως το χειρότερο χάσιμο του ανθρώπου είναι το χάσιμο του χρόνου.
Του χρόνου που κυλάει χωρίς να πούμε ένα λόγο αγάπης, στο διπλανό μας, αλλά μένει στείρος και χέρσος.
Κι άμα δεν έχουμε απόθεμα αγάπης να δώσουμε, άμα γίνουμε στείροι και σκληρόκαρδοι, δεν ξέρω με ποιο πράγμα θ’ αγοράσουμε τη δροσιά της χαράς, για να ποτίσουμε τις διψασμένες ψυχές μας”
Και εμείς και όσοι βρίσκουμε λίγο χρόνο και με μαζοχιστές διαθέσεις βασανίζουμε το κεφάλι μας, και “αμπελοφιλοσοφούμε” αντί να φιλοσοφήσουμε και να καταφύγουμε στους φιλόσοφους και τους σοφούς, τους μόνους, που έχουν τη δυνατότητα να κρίνουν και να ερμηνεύσουν το κόσμο…αλλά και τα “καμώματά” του.
Ο Αριστοτέλης προσδιορίζει το χρόνο σαν το μέτρο της κίνησης - αριθμός κινήσεων κατά το πρότερον και το ύστερον - δηλαδή γραμμή ευθεία και προχωρά. Σημειώνει ακόμη ότι αποτελεί το μεταβατικό εκείνο σημείο, από το οποίο διέρχεται το μέλλον για γίνει παρελθόν, δηλαδή είναι η άτμητη χρονική στιγμή που διαχωρίζεται το παρόν από το μέλλον.
Και μια άλλη διάσταση σημειώνει ο Δίφιλος λέγοντας ότι “Λύπης πάσης ιατρός γίνεται χρόνος” την κάθε λύπη ο χρόνος τη γιατρεύει, σοφία επιβεβαιωμένη και από τη λαϊκή δημοσοφία.
Όλοι λέμε ότι είμαστε θνητοί αλλά και ο καθένας μας αρέσκεται να αυταπατάται και να εξαιρεί τον ευατό του από τις συνέπειες του χρόνου.
Και ψάχνοντας μέσα στη σκονισμένη βιβλιοθήκη μου, για να γράψω αυτές τις αράδες, βρέθηκα και σε κάτι επίκαιρο και πάλι από τον Χρίστο Γιανναρά, το οποίο έρχεται “γάντι” στα τεκταινόμενα στο Κυπριακό και στην οικονομική μας ζωούλα.
“Μακάρι, στην καινούργια χρονιά, όλο και περισσότεροι Έλληνες να κατορθώσουν μία ψυχολογική απόσταση από το καλοστημένο κομματικό παιγνίδι. Μακάρι να αρχίσουμε να βλέπουμε και λίγο αφ’ υψηλού τους επαγγελματίες της πολιτικής. Να τους αντιμετωπίζουμε με την αρχοντιά των ανθρώπων που έχουν με ουσιαστικότερα πράγματα να ασχοληθούν, από το να συνεπαίρνονται συνεχώς και να εμπλεκονται συναισθηματικά στα επιδεικτικά τους τερτίπια….
Μόνο αν στη θέση της πολτώδους οχλοποίησης, του κρετινισμού, της υστερίας των γηπέδων και των κομματικών συγκεντρώσεων, της αποβλακωτικής ανίας των καφετεριών και των ντίσκο, μόνο αν στη θέση αυτής της παρακμής αναστηθούν πολίτες με αξιοπρέπεια και αρχοντιά, άνθρωποι με καλλιέργεια και ευαισθησίες, μόνο τότε υπάρχει ελπίδα για την Ελλάδα.”
Και η ευχή για το νέο χρόνο και το νέο αιώνα «Μια ανάσα ειλικρίνειας, μια ανάσα ελπίδας…»
Μια ανάσα αλήθεια, γιατί μόνο η Αλήθεια ελευθερώσει ημάς και υμάς….
Καλή χρονιά και χρόνια πολλά….
“Έχει ο καιρός γυρίσματα”, λέμε και αντλούμε ελπίδα από την απελπισία μας, ενώ θέτουμε και το άλλο το λατινικό και εύηχο “Dum Spiro Spero” (όσο αναπνέω ελπίζω) και αναμένουμε την καλή μάγισα του παραμυθιού με το μαγικό ραβδί της. “Χρόνου φείδου” Να χρησιμοποιείς με οικονομία το χρόνο σου, έλεγε ο Χίλωνας και τον ακολουθούμε πιστά.
Και δώστου τα λαχεία, με τα όνειρα τα απατηλά και με την “υποκριτική” επισήμανση ότι βοηθάς τους αναξιοπαθούντες αδελφούς σου, λες και η δύναμη του πάθους του τζόγου, μπορεί να ενισχυθεί με τις εκκλήσεις προς τα παιδιά ενός “κατώτερου ή καλύτερα ενός ανώτερου Θεού”. Και δώστου τα γλυκά και τα “ούτω καλούμενα ξενικά ρεβεγιόν” ή κατά το ελληνικότερον, συμπόσια ή συνεστιάσεις, για το καλό δήθεν του χρόνου και ποιος είδε τον “Ματσάκη” και δεν τον φοβήθηκε…
Και δώστου τα τραπουλόχαρτα και η πράσινη τσόχα να ανάβει φωτιές, και οι παλμοί της καρδιάς να ανεβαίνουν επικίνδυνα, για το “καλό” του χρόνου…
Και δώστου οι χοροί και τα τραγούδια και οι πλούσιες τουαλέτες για το “καλό” και πάλι.
Και άσε τον Μηλιώκα να λέει για το “καλό” μου… στο κελί… να βρω τον ευατό μου…
Και δώστου τα “ναρκωτικά” στην υπνόττουσα και συνεχώς διαμαρτυρώμενη συνείδησή μας.
Και ο χρόνος περνά και η ζωή μας δεν γυρνά…. και ωχ, δεν βαριέσαι αδελφέ, καλά περνάμε…
Ο πολύ αγαπητός, συνάδελφος δημοσιογράφος, συγγραφέας και πάνω από όλα φίλος Σωτήρης Καραθάνος, στο βιβλίο του “Μονόλογοι με τη ζωή” γράφει ότι “Πρέπει να καταλάβουμε πως το χειρότερο χάσιμο του ανθρώπου είναι το χάσιμο του χρόνου.
Του χρόνου που κυλάει χωρίς να πούμε ένα λόγο αγάπης, στο διπλανό μας, αλλά μένει στείρος και χέρσος.
Κι άμα δεν έχουμε απόθεμα αγάπης να δώσουμε, άμα γίνουμε στείροι και σκληρόκαρδοι, δεν ξέρω με ποιο πράγμα θ’ αγοράσουμε τη δροσιά της χαράς, για να ποτίσουμε τις διψασμένες ψυχές μας”
Και εμείς και όσοι βρίσκουμε λίγο χρόνο και με μαζοχιστές διαθέσεις βασανίζουμε το κεφάλι μας, και “αμπελοφιλοσοφούμε” αντί να φιλοσοφήσουμε και να καταφύγουμε στους φιλόσοφους και τους σοφούς, τους μόνους, που έχουν τη δυνατότητα να κρίνουν και να ερμηνεύσουν το κόσμο…αλλά και τα “καμώματά” του.
Ο Αριστοτέλης προσδιορίζει το χρόνο σαν το μέτρο της κίνησης - αριθμός κινήσεων κατά το πρότερον και το ύστερον - δηλαδή γραμμή ευθεία και προχωρά. Σημειώνει ακόμη ότι αποτελεί το μεταβατικό εκείνο σημείο, από το οποίο διέρχεται το μέλλον για γίνει παρελθόν, δηλαδή είναι η άτμητη χρονική στιγμή που διαχωρίζεται το παρόν από το μέλλον.
Και μια άλλη διάσταση σημειώνει ο Δίφιλος λέγοντας ότι “Λύπης πάσης ιατρός γίνεται χρόνος” την κάθε λύπη ο χρόνος τη γιατρεύει, σοφία επιβεβαιωμένη και από τη λαϊκή δημοσοφία.
Όλοι λέμε ότι είμαστε θνητοί αλλά και ο καθένας μας αρέσκεται να αυταπατάται και να εξαιρεί τον ευατό του από τις συνέπειες του χρόνου.
Και ψάχνοντας μέσα στη σκονισμένη βιβλιοθήκη μου, για να γράψω αυτές τις αράδες, βρέθηκα και σε κάτι επίκαιρο και πάλι από τον Χρίστο Γιανναρά, το οποίο έρχεται “γάντι” στα τεκταινόμενα στο Κυπριακό και στην οικονομική μας ζωούλα.
“Μακάρι, στην καινούργια χρονιά, όλο και περισσότεροι Έλληνες να κατορθώσουν μία ψυχολογική απόσταση από το καλοστημένο κομματικό παιγνίδι. Μακάρι να αρχίσουμε να βλέπουμε και λίγο αφ’ υψηλού τους επαγγελματίες της πολιτικής. Να τους αντιμετωπίζουμε με την αρχοντιά των ανθρώπων που έχουν με ουσιαστικότερα πράγματα να ασχοληθούν, από το να συνεπαίρνονται συνεχώς και να εμπλεκονται συναισθηματικά στα επιδεικτικά τους τερτίπια….
Μόνο αν στη θέση της πολτώδους οχλοποίησης, του κρετινισμού, της υστερίας των γηπέδων και των κομματικών συγκεντρώσεων, της αποβλακωτικής ανίας των καφετεριών και των ντίσκο, μόνο αν στη θέση αυτής της παρακμής αναστηθούν πολίτες με αξιοπρέπεια και αρχοντιά, άνθρωποι με καλλιέργεια και ευαισθησίες, μόνο τότε υπάρχει ελπίδα για την Ελλάδα.”
Και η ευχή για το νέο χρόνο και το νέο αιώνα «Μια ανάσα ειλικρίνειας, μια ανάσα ελπίδας…»
Μια ανάσα αλήθεια, γιατί μόνο η Αλήθεια ελευθερώσει ημάς και υμάς….
Καλή χρονιά και χρόνια πολλά….
Σχόλια