Βαρύς ο πόνος αλλά η αγάπη μένει

---

Οι πατέρες της εκκλησίας λένε ότι ο Θεός δεν επιτρέπει σε κανένα να υποφέρει πέρα από τις δυνάμεις του, αλλά ούτε και στο διάβολο να επιτρέπει να πειράξει τους ανθρώπους πέρα από τις δυνάμεις τους?
Τα λόγια τους σοφά και θεόσταλτα, αλλά είναι πάντα δύσκολο στην ώρα του πόνου και της δοκιμασίας να τα δεχθούμε.
Το μεγάλο γιατί, πάντα προβάλλει στο προσκήνιο και η ελπίδα που πάντα δίνει τις λύσεις και πάντα σώζει τον άνθρωπο για λίγο ή για πολύ ατονεί ή και χάνεται?
Τα βουνά με τα προβλήματα, έρχονται και μας πλακώνουν, ενώ αρκεί μια στιγμούλα «κενού η καινού» χρόνου, ή μία στιγμούλα θεϊκής παρέμβασης, είτε απευθείας, είτε συνήθως μέσω των διπλανών μας ανθρώπων και κυρίως μέσω των πνευματικών, για να ανοίξουν τα μάτια μας.
Χωρίς το διάβολο δεν υπάρχει σωτηρία, χωρίς το στάδιο δεν υπάρχει νικητής?. ζωή χωρίς προβλήματα και πόνο, σημαίνει θάνατος?. Τα μεγάλα ιστορικά κατορθώματα, είτε προσωπικά, είτε εθνικά, είναι αποτέλεσμα συνήθως μεγάλου πόνου και κόπου, ενώ και οι μεγάλες στιγμές της ιστορίας μπορεί να λένε, ότι έρχονται τυχαία, αλλά πάντα πίσω υπάρχει το αίτιο και το αιτιατό.
Υποφέρουμε λέμε εικοσιπέντε χρόνια από τους Τούρκους εισβολείς, ενώ πενθούμε για τα αγαπημένα μας πρόσωπα που σκοτώθηκαν εν ώρα καθήκοντος και όχι μόνο?
Το μεγάλο γιατί, μπορεί να μην μπορούμε να το δούμε και να το διαπιστώσουμε μέσα από τον πόνο, ξεκάθαρα, - ίσως και δεν θέλουμε - αλλά ήδη ο χρόνος άρχισε αχνά-
αχνά, όσο και αν δεν θέλουμε να το παραδεχθούμε, να φανερώνει τα αίτια της δοκιμασίας μας.
Ο μεγάλος Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, όταν κάποτε το ρώτησαν αν η πατρίδα θα τον ανταμείψει, αυτός απάντησε ότι «Το ξέρω, εμένα θα πρωτοεξορίσει», και δικαιώθηκε πλήρως?. Τα λάθη και οι παραλείψεις, οι εγωισμοί και τα πάθη, κατά κανόνα είναι οι αιτίες?. και κάθε ήττα, είτε προσωπική, είτε εθνική είναι αποτέλεσμα, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, λαθών και όχι εχθρών?
Πάντως ο δρόμος προς τη δόξα τραβά μέσα από την άγαπη και η αληθινή αγάπη δεν περιορίζεται μόνο στους φίλους?.
«Ο Κολοκοτρώνης κάποτε φιλοξένησε εν γνώσει του το φωνιά του αδερφού του, ο οποίος νόμιζε ότι δεν τον ξέρει ο «Γέρος». - Παιδί μου! λέει η μάνα του, δίνεις να φάει ψωμί ο φονιάς του παιδιού μου;
- Σώπα μάννα' είπε ο στρατηγός. Αυτό είναι το καλύτερο μνημόσυνο του σκοτωμένου.»
Ιδού η ρόδος ιδού και το πήδημα?.