Τηλεοπτικό φως στην Εκκλησιά…

.

---

"Φώτισέ μου το σκότος, φώτισέ μου το σκότος" έκραζε από τα βάθη της ψυχής του μέρα και νύκτα ο μέγας μυστικός πατέρας της Εκκλησίας, ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς και αυτό το μυστηριακό φως ζητά και σήμερα ο πιστός, ο οποίος καταφεύγει στους ναούς για να πάρει τη θεία χάρη.
Στον καιρό της παγκοσμιοποιημένης τρέλας και των υπερφωτισμένων πόλεων και χωριών, στην εποχή που η θέα του φεγγαριού και των αστεριών έγινε ακριβή πολυτέλεια, θα ανέμενε κανείς ότι από τον κανόνα αυτό θα ξέφευγε η εκκλησία και θα ακολουθούσε τον παραδοσιακό, τον ξεχωριστό, τρόπο προσέγγισης του θείου.
Εδώ και λίγες Κυριακές άρχισε στον τόπο μας η συστηματική τηλεοπτική μετάδοση της θείας Λειτουργίας και το ψυχρό μέσο της σύγχρονης μαζικοποιημένης μετάδοσης μηνυμάτων εισέβαλε και στον πιο ζεστό χώρο που υπάρχει στη γη.
Οι προβολείς ήρθαν και προστέθηκαν στους ήδη βαρυφορτωμένους με ηλεκτρικούς λαμπτήρες, πολυελαίους, ενώ οι τηλεοπτικές κάμερες, με τη μορφή "θανατηφόρων" πολυβόλων σημαδεύουν συνεχώς τους λειτουργούς του Υψίστου και τους πιστούς που τελούν τη θεία λειτουργία.
Και οι κανόνες του τηλεοπτικού πλατό, σιγά-σιγά εισβάλλουν και ο Παπάς προσπαθεί να μην απομακρυνθεί από το μικρόφωνο, φροντίζει επιμελώς τις κινήσεις του, ενώ και η εμφάνισή του είναι στην τρίχα. Ακολουθούν οι ψαλτάδες οι οποίοι και αυτοί με τη σειρά τους, εμπίπτουν ευκολότερα στον πειρασμό των μουσικών τερτιπιών και των μακρόσυρτων εκτελέσεων. Εδώ κολλούν και οι ιεροκήρυκες, οι οποίοι είτε έχουν να πουν κάτι είτε όχι, αρχίζουν τις από άμβωνος νουθεσίας και απειλές, κατά κανόνα για τους ανθρώπους που δεν βρίσκονται εκεί, για όλους τους "κακούς" που δεν έρχονται στην Εκκλησία για να ακούσουν τους ψαλτάδες και τους παπάδες.
Τέλος υπάρχουν και οι έρμοι οι πιστοί, οι οποίοι με τη σειρά τους, μετατρέπονται σε κομπάρσους, αναγκαία κακά για να συπληρώνεται το ντεκόρ.
Η τέλεια λοιπόν συνταγή για να διαλύσεις μία ενορία, για να διαλύσεις μία αγαπημένη κοινωνία κοινών εκκλησιασμένων ανθρώπων, είναι τελικά να βάλεις την τηλεόραση....
Κάποιοι λιγότερο "κακοί" ίσως θα πουν ότι εμμέσως εκκλησιάζονται όλοι οι άρρωστοι, όλοι αυτοί που για τους δικούς τους λόγους δεν μπορούν να έλθουν στην Εκκλησία. Αλλοι θα απολαύσουν το υπερβολικό φως, και θα το παρομοιάσουν με το άκτιστο θεϊκό φως και ίσως κατανυχθούν ευκολότερα.
Αλλά οι περισσότεροι, που κατοικούν τον κόσμο και παλεύουν με το ψέμα και την υπερβολή, που ακούν μουσική και λόγια εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο, ζητούν μάλλον ησυχία, ζητούν πνευματική κατάνυξη, ζητούν ένα ζεστό, αληθινό, αγνό περιβάλλον και όχι ένα κακέκτυπο των νυκτερινών κέντρων αναψυχής και των τηλεοπτικών πλατώ.
Πάντως σ' αυτή την "τελειότητα" της τηλεοπτικής τρέλας, εισέβαλε και η ατέλεια, αυτή η "παρενόχληση" ενός βρέφους που άρχισε να διαμαρτύρεται και να κλαίει, σπάζοντας την καθεστηκυία αρμονία και "προκαλώντας" κάποιους υψηλούς "θαμώνες"…
Φαίνεται ότι κάπου ίσως είχε λάθος ο Ευαγγελιστής Ματθαίος, ο οποίος έγραψε ότι "Εκ στόματος νηπίων και θηλαζόντων κατηρτίσω αίνον"… και ο Χριστός που μας κάλεσε να μοιάσουμε των παιδιών.
Ο πρώην ηγούμενος της Ιεράς Μονής Διονυσίου παπα-Χαράλαμπος και μέγας ασκητής, έλεγε ότι όσο καιρό το μοναστήρι ακολουθούσε το ιδιόρυθμο σύστημα προσευχής με το κομποσχοίνι, όσο ήταν ασκητικότατο και δεν ακολουθούσε τους κανόνες του κοινοβιακού προτύπου, το μοναστήρι γέμιζε με νέους μοναχούς.
Όταν όμως μπήκε και αυτό στη λογική του κοινοβιακού μεγαλείου και της προβολής των αναρίθμητων καλλιτεχνικών και θρησκευτικών θυσαυρών του, τότε το "ρεύμα" των νέων μοναχών μειώθηκε και σταμάτησε... ενώ ακολούθησε και αντίστροφη πορεία.

Σ' όλη την ιστορία του ανθώπινου γένους, η παρουσία του Θεού, η φανέρωση της Θείας Χάρης, γίνεται πάντα με ξεχωριστό τρόπο, ενώ η συνηθέστερη εμφάνιση είναι με τη μορφή φωτός. Εξάλλου, δεν είναι τυχαίο που και ο Θεός παρομοιάζεται με τον ζωογόνο ήλιο που με τις ακτίνες του, δίνει ζωή στον κόσμο.
Η πιο "εντυπωσιακή" για τα ανθρωπινα δεδομένα παρουσία του Θεού στη γη, ήταν σίγουρα πριν δύο χιλιάδες χρόνια όταν κατέβαινε ο Χριστός στη γη και το θείο φως κατεύγασε την οικουμένη, είτε με τη μορφή των αστεριών των μάγων, είτε διά των αγγέλων πάνω από τη Φάτνη της Βηθλεέμ, είτε με άλλους τρόπους, σ' όλη την επί γης πορεία του θεανθρώπου. Στη διαδρομή της μετά Χριστόν ιστορίας, ο άνθρωπος έχει την ευκαιρία να βιώσει τον επί γης παράδεισο, ακολουθώντας σίγουρα όχι τη μεγαλοαστική πορεία των φρου-
φρου και των αρωμάτων, αλλά πρωτίστως στρεφόμενος προς τον εαυτό του, ασκούμενος με την προσευχή και συμμετέχοντας στη μυστηριακή ζωή.
Αυτό το μυστήριο, αυτό το κάτι διαφορετικό, είναι αυτό που τελικά γεμίζει τα ταπεινά μοναστήρια και αδειάζει τους μεγαλοαστικούς ναούς, είναι αυτό που καταξιώνει σε μεγάλους πνευματικούς τους ταπεινούς γέροντες και αφήνει εκτός, τους μεγαλόσχημους διπλωματούχους, είναι αυτό τελικά το μυστήριο που σώζει τον άνθρωπο και όχι βεβαίως η ανθρώπινη υπερβολή.