Την ίδια ώρα γινόμαστε μάρτυρες των οικονομικών αστοχιών και αποτυχιών των εκκλησιαστικών ιδρυμάτων και εκκλησιαστικών ταγών? τους οποίος ευτυχώς ή δυστυχώς η πολιτεία δεν τους ξεχνά, αλλά και δεν τους αγγίζει?
Στο ιερό νησί της Πάτμου, γίνεται τις μέρες αυτές ένας μικρός χαμός με την μοναστική περιουσία που έκανε φτερά και κατέληξε σε χαριστικές τιμές στους «συγγενείς» και όχι μόνο? τελικά η συγγένεια στο χώρο αυτό δεν είναι και τόσο ευλογία? Πριν αρκετά χρόνια, φοιτητής όντως είχα τη μεγάλη ευλογία ή τύχη, να περάσω ένα Πάσχα στο ιερό νησί της Αποκάλυψης και η πνευματική πανδαισία που έζησα ήταν ανεπανάληπτη. Αναζητώντας και πάλι τη «μαγεία» του χώρου του μοναστηριού της Αποκάλυψης και την πνευματική ευλογία των ανθρώπων ξαναπήγα στο νησί πρόσφατα, αλλά τα πράγματα άλλαξαν?
Τα κελιά έγινα μουσείο, ο πρόσχαρος πορτάρης, έγινε αυστηρός εισπράκτορας εισιτηρίων εισόδου? και οι άνθρωποι έφυγαν?
Αργότερα έμαθα ότι οι περισσότεροι μοναχοί πήγαν στο Άγιο Όρος? Τώρα που ήλθε το πλήρωμα του χρόνου? κατάλαβα και εγώ το γιατί? Στον τόπο μας οι «υποθέσεις» αυτές βρίσκονται ακόμη σε μια νεφελώδη σφαίρα και πόσο σύντομα θα κατέβουν στα «εγκόσμια»? Κύριος οίδε?
Προς τα παρόν κυρίαρχο θέμα αποτελούν οι μετοχές και δεν είναι λίγοι οι εκκλησιαστικοί και παραεκκλησιατικοί παράγοντες που τρίβουν τα χέρια τους?
Ο πειρασμός του Μαμωνά? γίνεται ο «σκοπός αγιάζει τα μέσα», και στο όνομα της φιλανθρωπίας γίνεται το έλα να δεις? Ο Xριστός κάποτε είπε και δίδαξε στους μαθητές του, «μη κτήσησθε χρυσόν μηδέ άργυρον, μηδέ χαλκόν εις τα ζώνας υμών, μη πήραν εις οδόν, μηδέ δύο χιτώνας μηδέ υποδήματα μηδέ ράβδον»?
Ο Χριστός είπε ότι είναι ευκολότερο να περάσει η καμήλα από την τρύπα του βελονιού, παρά ο πλούσιος στην Βασιλεία του, για να προσθέσει ότι τα αδύνατα για τους ανθρώπους είναι δυνατά για το Θεό?
Η άφεση στο θέλημα του Θεού, αποτελεί τη μέγιστη επιτυχία του Ορθοδόξου, και το δυσκολότερο κατόρθωμα, αφού αποτελεί την τέλεια απόδειξη της αγάπης του ανθρώπου προς τον Θεό και την πιο φανερή απόδειξη της φροντίδας του Θεού για τον άνθρωπο. Ακόμη μέγιστη προσφορά προς τον συνάνθρωπο, αποτελεί όχι η υλική φιλανθρωπία αλλά η πνευματική? Ένας λόγος αγάπης, ένα άγγιγμα, ένα γλυκό βλέμμα και όλα γίνονται καλά και ωραία?
Για τους προτεστάντες, οι οποίοι έδιωξαν το Θεό από τη ζωή τους, και ταύτισαν την χάρη του Θεού με την επαγγελματική και οικονομική επιτυχία, ο αγώνας για τα λεφτά έχει έννοια και σκοπό? για εμάς όμως τους ορθόδοξους, κάθε άλλο παρά, ουσιαστική είναι ο αγώνας για την «ουσία»?
Ο απόλυτος προορισμός, για τους κατΆ όνομα Χριστιανούς της Δύσης, έστησε, τον «βάρβαρο» καπιταλισμό, ενώ για τους Ορθόδοξους της Ανατολής η προσφορά της αγάπη, έστω και μέσα από τις αστοχίες της, αποτελεί ελπίδα ζωής?.
Οι πατέρες λένε ότι ο διάβολος πολεμά τους νέους με την σάρκα και τους ηλικιωμένους με το μαμμωνά και στο κυνήγι αυτό του χρήματος, γίνονται θυσίες και ανθρωποθυσίες «ανυπερθέτου κάλλους»?
Μπορεί στο μεθύσι τους απάνω κάποιοι να γιορτάζουν και να πανηγυρίζουν και εδώ στην Κύπρο?αλλά πίσω έχει ο «φούρνος την αύρα»?
Άγνωστες οι βουλές του Θεού και το παράδειγμα του Ιώβ, είναι πάντα επίκαιρο ακόμη και παρεξηγημένο?
Στο ιερό νησί της Πάτμου, γίνεται τις μέρες αυτές ένας μικρός χαμός με την μοναστική περιουσία που έκανε φτερά και κατέληξε σε χαριστικές τιμές στους «συγγενείς» και όχι μόνο? τελικά η συγγένεια στο χώρο αυτό δεν είναι και τόσο ευλογία? Πριν αρκετά χρόνια, φοιτητής όντως είχα τη μεγάλη ευλογία ή τύχη, να περάσω ένα Πάσχα στο ιερό νησί της Αποκάλυψης και η πνευματική πανδαισία που έζησα ήταν ανεπανάληπτη. Αναζητώντας και πάλι τη «μαγεία» του χώρου του μοναστηριού της Αποκάλυψης και την πνευματική ευλογία των ανθρώπων ξαναπήγα στο νησί πρόσφατα, αλλά τα πράγματα άλλαξαν?
Τα κελιά έγινα μουσείο, ο πρόσχαρος πορτάρης, έγινε αυστηρός εισπράκτορας εισιτηρίων εισόδου? και οι άνθρωποι έφυγαν?
Αργότερα έμαθα ότι οι περισσότεροι μοναχοί πήγαν στο Άγιο Όρος? Τώρα που ήλθε το πλήρωμα του χρόνου? κατάλαβα και εγώ το γιατί? Στον τόπο μας οι «υποθέσεις» αυτές βρίσκονται ακόμη σε μια νεφελώδη σφαίρα και πόσο σύντομα θα κατέβουν στα «εγκόσμια»? Κύριος οίδε?
Προς τα παρόν κυρίαρχο θέμα αποτελούν οι μετοχές και δεν είναι λίγοι οι εκκλησιαστικοί και παραεκκλησιατικοί παράγοντες που τρίβουν τα χέρια τους?
Ο πειρασμός του Μαμωνά? γίνεται ο «σκοπός αγιάζει τα μέσα», και στο όνομα της φιλανθρωπίας γίνεται το έλα να δεις? Ο Xριστός κάποτε είπε και δίδαξε στους μαθητές του, «μη κτήσησθε χρυσόν μηδέ άργυρον, μηδέ χαλκόν εις τα ζώνας υμών, μη πήραν εις οδόν, μηδέ δύο χιτώνας μηδέ υποδήματα μηδέ ράβδον»?
Ο Χριστός είπε ότι είναι ευκολότερο να περάσει η καμήλα από την τρύπα του βελονιού, παρά ο πλούσιος στην Βασιλεία του, για να προσθέσει ότι τα αδύνατα για τους ανθρώπους είναι δυνατά για το Θεό?
Η άφεση στο θέλημα του Θεού, αποτελεί τη μέγιστη επιτυχία του Ορθοδόξου, και το δυσκολότερο κατόρθωμα, αφού αποτελεί την τέλεια απόδειξη της αγάπης του ανθρώπου προς τον Θεό και την πιο φανερή απόδειξη της φροντίδας του Θεού για τον άνθρωπο. Ακόμη μέγιστη προσφορά προς τον συνάνθρωπο, αποτελεί όχι η υλική φιλανθρωπία αλλά η πνευματική? Ένας λόγος αγάπης, ένα άγγιγμα, ένα γλυκό βλέμμα και όλα γίνονται καλά και ωραία?
Για τους προτεστάντες, οι οποίοι έδιωξαν το Θεό από τη ζωή τους, και ταύτισαν την χάρη του Θεού με την επαγγελματική και οικονομική επιτυχία, ο αγώνας για τα λεφτά έχει έννοια και σκοπό? για εμάς όμως τους ορθόδοξους, κάθε άλλο παρά, ουσιαστική είναι ο αγώνας για την «ουσία»?
Ο απόλυτος προορισμός, για τους κατΆ όνομα Χριστιανούς της Δύσης, έστησε, τον «βάρβαρο» καπιταλισμό, ενώ για τους Ορθόδοξους της Ανατολής η προσφορά της αγάπη, έστω και μέσα από τις αστοχίες της, αποτελεί ελπίδα ζωής?.
Οι πατέρες λένε ότι ο διάβολος πολεμά τους νέους με την σάρκα και τους ηλικιωμένους με το μαμμωνά και στο κυνήγι αυτό του χρήματος, γίνονται θυσίες και ανθρωποθυσίες «ανυπερθέτου κάλλους»?
Μπορεί στο μεθύσι τους απάνω κάποιοι να γιορτάζουν και να πανηγυρίζουν και εδώ στην Κύπρο?αλλά πίσω έχει ο «φούρνος την αύρα»?
Άγνωστες οι βουλές του Θεού και το παράδειγμα του Ιώβ, είναι πάντα επίκαιρο ακόμη και παρεξηγημένο?
Σχόλια