Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος

«Στο μέτρο που η επιστήμη επεμβαίνει στην ανθρώπινη ελευθερία και του πιο μικρού ανθρώπινου οργανισμού, όπως είναι ένα βρέφος ή ένα έμβρυο, έστω και εάν είναι από την πρώτη ώρα της συλλήψεώς του, αυτό αναιρεί το ανθρώπινο πρόσωπο και το καταργεί. Γι’ αυτό και η Εκκλησία είναι αντίθετη». Ο Μητροπολίτης Νεόφυτος εξηγεί ότι «το κυοφορούμενο, έστω και μιας ώρας, έστω και ενός λεπτού είναι ένας άνθρωπος απροστάτευτος ο οποίος χρήζει της δικής μας προστασίας». «Γι’ αυτό», αναφέρει, «τόσο η Εκκλησία όσο και η Πολιτεία πρέπει να έχουν αυξημένη ευαισθησία για τα δικαιώματα που έχει αυτό το πλάσμα στη ζωή». «Η Εκκλησία», σημειώνει με έμφαση, «δεν έπεσε ποτέ στο δίλημμα ότι για να σωθεί μια ζωή από μια ασθένεια θα πρέπει να σκοτωθεί μια άλλη ζωή. Για μας από τη στιγμή της σύλληψης, ο άνθρωπος υπάρχει».


Ο σκοπός σίγουρα δεν αγιάζει τα μέσα και σίγουρα η καταπάτηση των κανόνων της φυσικής ζωής, ποτέ δεν οδηγεί σε καλύτερη ζωή. Οσο ο άνθρωπος προσπαθεί με αθέμιτα ή αφύσικα μέσα να τιθασεύσει την ανθρώπινη αδυναμία, τόσο πιο πολύ θα βυθίζεται στη μιζέρια των παθών και των αδυναμιών του. Η έννοια του προσώπου, όσο θεωρητική και απρόσωπη και αν νοείται από τους ανθρώπους, πάντα θα αποτελεί την ειδοποιό διαφορά του ανθρώπου από τα ζώα. Το μυστήριο της ζωής αρχίζει με το θαυμαστό γεγονός της σύλληψης και όσο και αν η έλλειψη σχήματος του εμβρύου θεωρείται από πολλούς ως μη ύπαρξη ζωής, δεν αποτελεί απόδειξη της ανυπαρξίας ζωής. Οι ψυχοσωματικές επιπτώσεις από τις εκτρώσεις είναι τεράστιες όσο κι αν το γεγονός αυτό θεωρείται για πολλούς πολύ φυσικό. Ο ορθόδοξος αληθινός λόγος πρέπει πάντα να λέγεται, πάντα να εκφέρεται με σύνεση και ταπείνωση, ώστε να είναι και κατανοητός και αποδεκτός από τους ανθρώπους. Ο άνθρωπος έχει ανάγκη την αλήθεια, όπως έχει ανάγκη το οξυγόνο.






Χωρεπίσκοπος Τριμυθούντος Βασίλειος


«Ο Χωρεπίσκοπος Τριμυθούντος Βασίλειος δεν απορρίπτει οποιαδήποτε επιστημονική προσπάθεια γίνεται για τη βοήθεια του ανθρώπου. Από τη στιγμή όμως που, όπως είπε, η κλωνοποίηση παρεμβαίνει για άλλους σκοπούς, η Εκκλησία δεν την αποδέχεται. Όπως σημείωσε ο Θεοφιλέστατος, η Ορθόδοξη Εκκλησία ζητά το σεβασμό στο ανθρώπινο πρόσωπο και αν η επιστήμη στο εργαστήριο δεν σέβεται το ανθρώπινο πρόσωπο, τότε καταδικάζει την πράξη, αλλά όχι την έρευνα της επιστήμης. Ακόμα και στο Μεσαίωνα, είπε, η Ορθόδοξη Εκκλησία, αντίθετα από τη δυτική Εκκλησία, δεν προέβη ποτέ σε πράξεις καταδίκης της επιστημονικής έρευνας».



Ο διχασμός και η διαμάχη μεταξύ επιστήμης και θρησκείας είναι μια πλάνη φοβερή που ευτυχώς άγγιξε αλλά δεν διαπέρασε την Ορθοδοξία. Κυριάρχησε στο σκοτεινό Μεσαίωνα, στη δυτική Ευρώπη και κυρίως στο Ρωμαιοκαθολικισμό και τα αποτελέσματά της ήταν τραγικά για τους ανθρώπους αλλά και για όλη την ανθρωπότητα. Ο μέγας Αριστοτέλης διήλθε δια μέσου των Αράβων τον 10ο αιώνα και κυριάρχησε σ’ όλη την υποταγμένη στην έννοια του νόμου και νομικισμού Ευρώπη. Αντικαθιστώντας κάθε έννοια λογικής και εξέλιξης της επιστήμης, τα γραπτά του Αριστοτέλη αποτέλεσαν το άλλο νεκρό «Ευαγγέλιο» για την πρόοδο του ανθρώπου. Χρησιμοποιήθηκαν από τους εκάστοτε αλάνθαστους πάπες, ως άλλοθι για να επιβάλουν την κυριαρχία τους και την κοσμική τους εξουσία. Ωστόσο, η εξέλιξη της ζωής ήταν πολύ διαφορετική, ο μέγας Αριστοτέλης κατέλαβε την πραγματική του θέση και φυσικά το αλάθητο, έγινε λάθος και συγνώμη. Η αλήθεια της σχετικότητας των πάντων και της φυσικής ζωής, όπως την πρεσβεύει η Ορθοδοξία, σήμερα καταυγάζουν τη Δύση και ο χρόνος θα φέρει και άλλες πολλές φυσικές εκπλήξεις.