Εκεί στης Γαλάτας τα βουνά
.
Εκεί ψηλά στης Γαλάτας τα βουνά, η Μητρόπολη Μόρφου, διοργανώνει συναυλίες παραδοσιακής και σύγχρονης μουσικής. Δίνοντας χαστούκι στον καθωσπρεπισμό της καθημερινής δυτικόπληκτης νοοτροπίας, κάνει το επόμενο βήμα, συμπλέκοντας το χθες με το σήμερα και παντρεύοντας την παράδοση με την μοντέρνα τεχνολογία της συλλογικής διασκέδασης. Ο δεσπότης Νεόφυτος, μπροστάρης στο πνευματικό συμπόσιο, απευθύνει προσκλητήριο χαράς, προσφέροντας τη μαγιά του επίγειου παράδεισου. Ο πολιτισμός είναι σκαλοπάτι για το Θεό και η πολιτιστική πανδαισία της Γαλάτας ήταν όντως σκαλοπάτι για τον παράδεισο.
Απλά και ταπεινά, ο Πέτρος, ο Σίμης, η Ελένη, ο Αλκίνοος και τόσοι άλλοι επώνυμοι και ανώνυμοι, έβαλαν το χεράκι τους για τη μεγάλη βραδιά. Το λαούτο, μαζί με το κλαρίνο, το ταμπούρλο μαζί με την κιθάρα, η παραδοσιακή μαζί με τη σύγχρονη φωνή, οι πατροπαράδοτοι μαζί με τους σύγχρονους χορούς, σε μια αρμονική πανδαισία ήχων και χρωμάτων. Όλα δεμένα, όλα καμωμένα με μεράκι και χάρη. Κάτω από τα άστρα και στη ψυχρούλα των βουνών, το μυστήριο του συμποσίου της πνευματικής ανάτασης ήρθε και έδεσε αρμονικά.
Οι νέοι, πρωταγωνιστές και παρόντες στο συμπόσιο της χαράς, αποδοκιμάζοντας με το δικό τους τρόπο τη μιζέρια των μεγαλυτέρων, που θέλουν όλα να ακολουθούν τις νόρμες της καθεστηκυίας τάξης, έσυραν το χορό αυθόρμητα, χειροκρότησαν, φώναξαν, εκτονώθηκαν, ένιωσαν ότι υπάρχουν και ανήκουν στη μητρόπολη, στην κοινότητα, στην κοινωνία της Σολιάς. Ελεύθεροι και ωραίοι, εκτέθηκαν στους πολλούς, απλώνοντας το χέρι τους και αγγίζοντας νοερά τις ψυχές της πολυπληθούς ομήγυρης.
Η τελειότης είναι δαιμονιώδης, έλεγαν οι Βυζαντινοί και από τη μεγάλη βραδιά δεν έλειπαν οι πειραματισμοί και τα μικρά λάθη, τα οποία ωστόσο δεν στάθηκαν ικανά να σκιάσουν την όλη εκδήλωση. Η φωνή του Αλκίνοου, η οποία ηχούσε παράξενα στην εκτέλεση κυπριακών παραδοσιακών τραγουδιών, μαζί με το κακό μικρόφωνο της Φλωρεντίας, της εκφωνήτριας των εισαγωγικών των τραγουδιών και βεβαίως οι πολλές μετακινήσεις για τα σάντουιτς και τα αναψυκτικά.
Όλα έλαβαν χώρα, όχι στην πρωτεύουσα, όχι ακριβά αμφιθέατρα με το αλμυρό εισιτήριο, αλλά σε μια απλή πλατεία και δωρεάν για όλους. Η Εκκλησία άνοιξε τη ζεστή αγκαλιά της και έσφιξε όλα τα παιδιά της χωρίς διακρίσεις, χωρίς αποκλεισμούς και ελιτίστικες τάσεις. Όλοι ήταν εκεί, μικροί και μεγάλοι στο μεγάλο πανηγύρι χαράς και αγάπης. Ο Μητροπολίτης Νεόφυτος με ένα λιτό, σύντομο, λαγαρό λόγο, ξεκούρασε τους παρευρισκόμενους, καλώντας τους πάντες να γευτούν το ποτήρι της χαράς, που απλόχερα προσφερόταν σε όλους.
Έφυγαν από τη μνήμη τα σκάνδαλα και οι οικονομικές δοσοληψίες που τόσο βασανίζουν και ταλαιπωρούν τους εκκλησιαστικούς ταγούς και μια νέα αγνή γλυκιά εικόνα ήρθε στο προσκήνιο για να σκεπάσει τη δυσωδία των μεγάρων και των βυζαντινισμών. Εκκλησία δεν είναι οι επιχειρήσεις, αλλά η αγάπη και αυτή μπορεί να φανερώνεται μόνο στα απλά και ταπεινά, μόνο εκεί που ο καθωσπρεπισμός παίρνει τη θέση της ψυχής.
Στην ορεινή Ελλάδα όπου η παράδοση βυθίζεται μέσα στους αιώνες, βλέπουμε συχνά πυκνά τους παπάδες, να τραβούν τους χορούς, να αποτελούν την κορυφή του γλεντιού, να εκφράζουν τη συλλογική έκφραση της χαράς. Απλά και ταπεινά, αγνά και καθαρά μεταμορφώνοντας την τέρψη του σώματος και το γλέντι της ψυχής σε βίωση της παραδείσιας χαράς.
Ο άγιος Σεραφείμ του Σαρόφ συνήθιζε να αποκαλεί τους πάντες ως χαρά του. Ο άλλος, ο αδελφός, αποτελεί την πηγή της χαράς για κάθε άνθρωπο, που βιώνει τη χαρά του Χριστού. Η χαρά και η μαγκιά είναι το κύριο χαρακτηριστικό του Χριστιανού και σίγουρα όχι η μιζέρια και η μεμψιμοιρία. Εν χορδαίς και οργάνοις αινούσαν το Θεό οι προ Χριστού άνθρωποι και οι μετά Χριστόν δεν αποστρέφονται ούτε τους χορούς, αλλά ούτε και τα συμπόσια. Όπως όλα στη ζωή είναι σχετικά, έτσι και η διασκέδαση όταν έχει πηγή, την πηγή της αληθινής χαράς, είναι πράγματι αληθινή.
Απλά και ταπεινά, ο Πέτρος, ο Σίμης, η Ελένη, ο Αλκίνοος και τόσοι άλλοι επώνυμοι και ανώνυμοι, έβαλαν το χεράκι τους για τη μεγάλη βραδιά. Το λαούτο, μαζί με το κλαρίνο, το ταμπούρλο μαζί με την κιθάρα, η παραδοσιακή μαζί με τη σύγχρονη φωνή, οι πατροπαράδοτοι μαζί με τους σύγχρονους χορούς, σε μια αρμονική πανδαισία ήχων και χρωμάτων. Όλα δεμένα, όλα καμωμένα με μεράκι και χάρη. Κάτω από τα άστρα και στη ψυχρούλα των βουνών, το μυστήριο του συμποσίου της πνευματικής ανάτασης ήρθε και έδεσε αρμονικά.
Οι νέοι, πρωταγωνιστές και παρόντες στο συμπόσιο της χαράς, αποδοκιμάζοντας με το δικό τους τρόπο τη μιζέρια των μεγαλυτέρων, που θέλουν όλα να ακολουθούν τις νόρμες της καθεστηκυίας τάξης, έσυραν το χορό αυθόρμητα, χειροκρότησαν, φώναξαν, εκτονώθηκαν, ένιωσαν ότι υπάρχουν και ανήκουν στη μητρόπολη, στην κοινότητα, στην κοινωνία της Σολιάς. Ελεύθεροι και ωραίοι, εκτέθηκαν στους πολλούς, απλώνοντας το χέρι τους και αγγίζοντας νοερά τις ψυχές της πολυπληθούς ομήγυρης.
Η τελειότης είναι δαιμονιώδης, έλεγαν οι Βυζαντινοί και από τη μεγάλη βραδιά δεν έλειπαν οι πειραματισμοί και τα μικρά λάθη, τα οποία ωστόσο δεν στάθηκαν ικανά να σκιάσουν την όλη εκδήλωση. Η φωνή του Αλκίνοου, η οποία ηχούσε παράξενα στην εκτέλεση κυπριακών παραδοσιακών τραγουδιών, μαζί με το κακό μικρόφωνο της Φλωρεντίας, της εκφωνήτριας των εισαγωγικών των τραγουδιών και βεβαίως οι πολλές μετακινήσεις για τα σάντουιτς και τα αναψυκτικά.
Όλα έλαβαν χώρα, όχι στην πρωτεύουσα, όχι ακριβά αμφιθέατρα με το αλμυρό εισιτήριο, αλλά σε μια απλή πλατεία και δωρεάν για όλους. Η Εκκλησία άνοιξε τη ζεστή αγκαλιά της και έσφιξε όλα τα παιδιά της χωρίς διακρίσεις, χωρίς αποκλεισμούς και ελιτίστικες τάσεις. Όλοι ήταν εκεί, μικροί και μεγάλοι στο μεγάλο πανηγύρι χαράς και αγάπης. Ο Μητροπολίτης Νεόφυτος με ένα λιτό, σύντομο, λαγαρό λόγο, ξεκούρασε τους παρευρισκόμενους, καλώντας τους πάντες να γευτούν το ποτήρι της χαράς, που απλόχερα προσφερόταν σε όλους.
Έφυγαν από τη μνήμη τα σκάνδαλα και οι οικονομικές δοσοληψίες που τόσο βασανίζουν και ταλαιπωρούν τους εκκλησιαστικούς ταγούς και μια νέα αγνή γλυκιά εικόνα ήρθε στο προσκήνιο για να σκεπάσει τη δυσωδία των μεγάρων και των βυζαντινισμών. Εκκλησία δεν είναι οι επιχειρήσεις, αλλά η αγάπη και αυτή μπορεί να φανερώνεται μόνο στα απλά και ταπεινά, μόνο εκεί που ο καθωσπρεπισμός παίρνει τη θέση της ψυχής.
Στην ορεινή Ελλάδα όπου η παράδοση βυθίζεται μέσα στους αιώνες, βλέπουμε συχνά πυκνά τους παπάδες, να τραβούν τους χορούς, να αποτελούν την κορυφή του γλεντιού, να εκφράζουν τη συλλογική έκφραση της χαράς. Απλά και ταπεινά, αγνά και καθαρά μεταμορφώνοντας την τέρψη του σώματος και το γλέντι της ψυχής σε βίωση της παραδείσιας χαράς.
Ο άγιος Σεραφείμ του Σαρόφ συνήθιζε να αποκαλεί τους πάντες ως χαρά του. Ο άλλος, ο αδελφός, αποτελεί την πηγή της χαράς για κάθε άνθρωπο, που βιώνει τη χαρά του Χριστού. Η χαρά και η μαγκιά είναι το κύριο χαρακτηριστικό του Χριστιανού και σίγουρα όχι η μιζέρια και η μεμψιμοιρία. Εν χορδαίς και οργάνοις αινούσαν το Θεό οι προ Χριστού άνθρωποι και οι μετά Χριστόν δεν αποστρέφονται ούτε τους χορούς, αλλά ούτε και τα συμπόσια. Όπως όλα στη ζωή είναι σχετικά, έτσι και η διασκέδαση όταν έχει πηγή, την πηγή της αληθινής χαράς, είναι πράγματι αληθινή.
Σχόλια