Η έξωθεν καλή μαρτυρία και οι δημοσκοπήσεις

Η έξωθεν καλή μαρτυρία και οι δημοσκοπήσεις . ? Η συνείδηση του λαού, όπως αυτή κατασταλάζει μέσα από την κοινωνική διαπάλη, αποτελεί το ύψιστο κριτήριο για την αγιότητα ενός ανθρώπου, για την αγιότητα μιας συνόδου, για τη φανέρωση του θαύματος, του ίδιου του Θεού, στη ζωή των ανθρώπων. ? Η «έξωθεν καλή μαρτυρία» αποτελεί μια από τις προϋποθέσεις, όχι κώλυμα για να γίνει κάποιος παπάς, δηλαδή ανώτερος των αγγέλων. Δηλαδή πιο απλά αν δεν σε θέλουν οι πιστοί, αν δεν σε θέλουν αυτοί που θα ποιμάνεις, δεν μπορείς και δεν επιτρέπεται να ανέλθεις στις τάξεις του κλήρου. Μπορεί ένας που έχει κωλύματα να είναι «πρώτος» άγιος, αλλά δεν μπορεί σίγουρα να είναι ιερέας. Ακόμη, μπορεί να κάνει θαύματα, αλλά αν δεν έχει την «έξωθεν καλή μαρτυρία» - συμβαίνουν και αυτά - δεν μπορεί να χειροτονηθεί. ? Φυσικά, αυτό ισχύει και μετά τη χειροτονία και αν δεν θέλουν οι πιστοί τον ποιμενάρχη τους, τον πατέρα τους, καλό είναι αυτός να αποχωρεί και να αναζητά αλλού χώρο καταλύματος. Στην εκκλησιαστική ιστορία βρίσκουμε μορφές μεγάλων αγίων που εξορίστηκαν είτε γιατί ήρθαν σε σύγκρουση με την πολιτική εξουσία ή γιατί σημειώθηκαν παρεξηγήσεις και σκανδαλίστηκαν οι πιστοί. ? Πρόσφατα το ΡΙΚ μετέδωσε μια δημοσκόπηση όπου οι πολίτες δήλωσαν σε ποσοστό 74% ότι είναι δυσαρεστημένοι με τον τρόπο που λειτουργεί η Εκκλησία. Ακόμη, οι πολίτες, σε ποσοστό 48% έχουν αρνητική γνώμη για τον Αρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο. Στην ίδια έρευνα γνώμης, ποσοστό 78% πιστεύει ότι η Εκκλησία χρειάζεται ανανέωση, ενώ 65 τοις εκατόν των ερωτηθέντων δήλωσε ότι εκκλησιάζεται σπάνια ή σχεδόν ποτέ. ? Όλα αυτά τα στοιχεία δεικνύουν πάρα πολλά, στην εικόνα για την «έξωθεν καλή μαρτυρία» που έχει σήμερα η ποιμένουσα Εκκλησία της Κύπρου, στα μάτια των πιστών. Θεολογικά, σημασία έχει η αγιότητα των ανθρώπων, το ύψος της μετάνοιας, η εκδήλωση αγάπης, η αλήθεια του προσώπου, αλλά δεν παύει η Εκκλησία του Χριστού να αποτελεί ένα σύνολο ανθρώπων, μια κοινωνία η οποία αν μη τι άλλο έχει γνώμη και δεικνύει τη δυσφορία της για τα τεκταινόμενα. ? Στην Κύπρο, ίσως και αλλού, πριν τη χειροτονία, γίνεται δημοσίευση του γεγονότος στις εφημερίδες, ώστε να πληροφορηθεί ο λαός και να εκφράσει την αντίδρασή του. Στα παλαιότερα χρόνια, ο μουχτάρης και οι προεστοί του χωριού, επέλεγαν τον καλύτερο νέο, με καλή φωνή και μόρφωση, για να τον υποδείξουν στον επίσκοπο. Ακόμη, στο καταστατικό προβλέπεται ότι χωρίς να υπάρχει ενορία ή χωριό που να χρειάζεται ιερέα δεν χειροτονείται κανείς. ? Ακόμη, τέθηκαν και κάποια ηλικιακά επίπεδα, ώστε ο άνθρωπος να δοκιμάζεται πριν ανέλθει στο μέγα λειτούργημα της ιεροσύνης. Οι άγιοι πατέρες έθεσαν τα 25 χρόνια για τους διακόνους, τα 30 για τους πρεσβυτέρους και τα 35 ή και περισσότερα για τους επισκόπους. ? Οι δημοσκοπήσεις δεν αποτελούν σίγουρα αδιάψευστο μάρτυρα της συνείδησης του λαού, αλλά αντανακλούν την εντύπωση που έχουν οι πιστοί για την «έξωθεν καλή μαρτυρία» και δεν απέχουν πολύ από την εικόνα του σκανδαλισμού, που επικρατεί ευρέως. ? Ωστόσο, θα πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη από την ποιμένουσα Εκκλησία, από την Ιερά Σύνοδο, η οποία πρέπει επιτέλους να ακολουθήσει την κοινωνία, να εγκύψει σοβαρά στα προβλήματα των πιστών και να ολιγοστεύσει και ει δυνατόν να σταματήσει τα σκάνδαλα που πλανώνται και σκιάζουν τα εκκλησιαστικά μέγαρα. Φυσικά, όλα αυτά δεν έχουν καμμία σχέση με το επίπεδο αγιότητας, ούτε για τις αρετές ενός ανθρώπου. ? Η Εκκλησία του Χριστού ουδέποτε είχε το άγχος της προσφοράς, ουδέποτε αγωνιζόταν να σώσει τους ανθρώπους, χωρίς τη θέλησή τους. Η προσπάθεια των πιστών ήταν πάντα να μετανοήσουν, να αγαπήσουν περισσότερο, το Θεό και τους ανθρώπους και όλα τα άλλα τα φρόντιζε και τα συντελούσε ο ίδιος ο Χριστός, με το δικό του θαυμαστό, όσο και μυστικό τρόπο.