Αναζητώντας από μηχανής θεούς
.
Η θρησκεία αποτελεί το όπιο (φάρμακο) του λαού, έλεγαν οι πάλαι ποτέ κομμουνιστές, ενώ κάποιοι άλλοι πιο έξυπνοι σημείωναν ότι και να μην υπήρχε η θρησκεία, έπρεπε να την εφεύρουμε. Η μεταφυσική προσδοκία αποτελεί τον καλύτερο τρόπο για να τιθασεύσει ο ένας τους πολλούς, ο ηγέτης τους υπηκόους, ο "έξυπνος" τους "βλάκες". Τυχαίο δεν είναι το γεγονός ότι οι βυζαντινοί αυτοκράτορες εναπόθεσαν την κοινωνική μέριμνα στην Eκκλησία, ενώ οι Aμερικανοί δίνουν αφορολόγητο καθεστώς σε όλες τις θρησκείες και σ’ όλες τις δοξασίες. Συνεκτικός κρίκος της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας ήταν οι ημίθεοι αυτοκράτορες, της βυζαντινής η Ορθοδοξία, της πάλαι ποτέ σοβιετικής, το κόμμα και της αμερικάνικης το "American dream" το αμερικανικό όνειρο.
Οι πρώτοι άνθρωποι, μέσα από την αγνωσία τους, βλέποντας το μεγαλείο της φύσης, αναζήτησαν το θείο, μέσα στην ίδια τη δημιουργία και θεοποίησαν τα είδωλα. Ακολούθως, μελετώντας και παιδεύοντας το μυαλό τους, ανάχθηκαν στη σφαίρα της διανόησης και της φιλοσοφίας. Αναζήτησαν τη σοφία και την πλήρη αλήθεια, αλλά προσέκρουσαν στην αδυναμία του μυαλού. Από τη σύγκρουση, η οποία ήταν αρκετά βίαιη, γεννήθηκαν οι μύθοι ως υποκατάστατο και διέξοδος στο αδιέξοδο της διανόησης. Αποκορύφωμα, οι "από μηχανής θεοί" οι οποίοι αποτελούσαν το επέκεινα στο τέρμα του μυαλού, το επόμενο βήμα που οδηγούσε στη λύτρωση. Αποτελούσαν μια έκφραση ελπίδας και επιβεβαίωση της αδιέξοδης πορείας του ανθρώπου, που προσκρούει στο τέρμα του τάφου.
Στη σύγχρονη κοινωνία των εθνών και των εθνοτήτων, το επέκεινα, η προσδοκία του "τέλειου", ταυτίστηκε με την έννοια των ιδεολογιών, των κομμάτων που αποτελούν τη συνείδηση και τη σκέψη λαού και των ηγετών που θέλουν να αποτελούν και να φαίνονται ως νέοι μεσσίες. Οι λεγόμενοι διανοούμενοι, αναλαμβάνουν το ρόλο του προφήτη, καταθέτοντας θέσεις και αντιθέσεις που είτε διασώζουν, είτε καταστρέφουν τους απλούς ανθρώπους. Ωστόσο και αυτοί οι "εκλεκτοί" δεμένοι στα γρανάζια της καθημερινής βιοπάλης, χάνουν σταδιακά το δικαίωμα στη σκέψη. Χάνουν το προνόμιο της διανοητικής αναζήτησης και μετατρέπουν την ηδονή της δημιουργικής μοναξιάς, σε οδύνη της μοναξιασμένης απελπισίας.
Μια μορφή, "από μηχανής" εξουσίας αποτελεί και η απολυτοποίηση του πολιτισμού, ο οποίος μεταφράζεται είτε ως "μαλακή" έκφραση της πεπτωκίας φύσης, είτε ως "αγαθή" προβολή της ανακαινισμένης υπόστασης του ανθρωπίνου προσώπου. Εμφανέστερες εκφάνσεις του πολιτισμού, οι ταινίες, τα θέατρα, οι τέχνες, οι ομιλίες, οι οποίες είτε αποτελούν αγχολυτικά μέσα ελπίδας, είτε μέσα ώθησης μαύρης απελπισίας. Η διαφορά πολλές φορές είναι δυσδιάκριτη, αφού η ψυχή του ανθρώπου έχει τόσο βάθος, όσο και η άβυσσος. Ωστόσο, ο χρόνος και η βάσανος του αποτελέσματος, φανερώνει τα πάντα και μαζί και την ορθότητα των πολιτιστικών επιλογών. Το παιγνίδι της πολιτιστικής εξουσίας, έχει και τα παρεπόμενά του, τα οποία μεταφράζονται ενίοτε σε εξουσιαστικά σύνδρομα. Δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο, άνθρωποι με βαριά τσέπη να αγοράζουν με τα "φορτηγά" τους πίνακες, για να αποκτήσουν την έξωθεν μαρτυρία του πολιτισμένου. Είναι επίσης συχνή η πρακτική, άνθρωποι άξεστοι και παθιασμένοι για δύναμη και εξουσία, να προσκαλούν ανθρώπους με άλφα κεφαλαίο για να δείξουν ότι έχουν και αυτοί κάποιο περιεχόμενο.
Η χριστιανική πίστη δεν έχει σίγουρα ανάγκη από μηχανής Θεούς, γιατί ο Θεός είναι παρόν στην όλη εκκλησιαστική ζωή. Ακόμη και το θαύμα, η φανέρωση του Θεού, με εντονότερο τρόπο, στη φυσική πορεία, δεν είναι κάτι άσχετο και κάτι διαφορετικό, από το συνεχές θαύμα της δημιουργίας και της εν Χριστώ ζωής. Απλώς ο πολυεύσπλαχνος Θεός, από αγάπη, φανερώνεται με εντονότερο τρόπο, για να στηρίξει το πλάσμα του, που δοκιμάζεται. Όλοι όσοι προστρέχουν στο Θεό, δέχονται τη χάρη του Θεού, σε μικρότερες ή μεγαλύτερες "ποσότητες", αναλόγως της ανάγκης και της αδυναμίας που έχουν. Η ζωή του πιστού είναι ένα συνεχές θαύμα, είναι μια συνεχής βίωση του παραδείσου επί γης. Αυτό δεν σημαίνει βεβαίως, γλυκανάλατες κουβέντες και υποκριτικές συμπεριφορές, αλλά σημαίνει πάλη και αγώνα, σημαίνει πέσιμο και άνοδο, σημαίνει πόνο και χαρά, σημαίνει κόπο και ευτυχία, σημαίνει αγάπη που φθάνει μέχρι και τους εχθρούς.
Οι πρώτοι άνθρωποι, μέσα από την αγνωσία τους, βλέποντας το μεγαλείο της φύσης, αναζήτησαν το θείο, μέσα στην ίδια τη δημιουργία και θεοποίησαν τα είδωλα. Ακολούθως, μελετώντας και παιδεύοντας το μυαλό τους, ανάχθηκαν στη σφαίρα της διανόησης και της φιλοσοφίας. Αναζήτησαν τη σοφία και την πλήρη αλήθεια, αλλά προσέκρουσαν στην αδυναμία του μυαλού. Από τη σύγκρουση, η οποία ήταν αρκετά βίαιη, γεννήθηκαν οι μύθοι ως υποκατάστατο και διέξοδος στο αδιέξοδο της διανόησης. Αποκορύφωμα, οι "από μηχανής θεοί" οι οποίοι αποτελούσαν το επέκεινα στο τέρμα του μυαλού, το επόμενο βήμα που οδηγούσε στη λύτρωση. Αποτελούσαν μια έκφραση ελπίδας και επιβεβαίωση της αδιέξοδης πορείας του ανθρώπου, που προσκρούει στο τέρμα του τάφου.
Στη σύγχρονη κοινωνία των εθνών και των εθνοτήτων, το επέκεινα, η προσδοκία του "τέλειου", ταυτίστηκε με την έννοια των ιδεολογιών, των κομμάτων που αποτελούν τη συνείδηση και τη σκέψη λαού και των ηγετών που θέλουν να αποτελούν και να φαίνονται ως νέοι μεσσίες. Οι λεγόμενοι διανοούμενοι, αναλαμβάνουν το ρόλο του προφήτη, καταθέτοντας θέσεις και αντιθέσεις που είτε διασώζουν, είτε καταστρέφουν τους απλούς ανθρώπους. Ωστόσο και αυτοί οι "εκλεκτοί" δεμένοι στα γρανάζια της καθημερινής βιοπάλης, χάνουν σταδιακά το δικαίωμα στη σκέψη. Χάνουν το προνόμιο της διανοητικής αναζήτησης και μετατρέπουν την ηδονή της δημιουργικής μοναξιάς, σε οδύνη της μοναξιασμένης απελπισίας.
Μια μορφή, "από μηχανής" εξουσίας αποτελεί και η απολυτοποίηση του πολιτισμού, ο οποίος μεταφράζεται είτε ως "μαλακή" έκφραση της πεπτωκίας φύσης, είτε ως "αγαθή" προβολή της ανακαινισμένης υπόστασης του ανθρωπίνου προσώπου. Εμφανέστερες εκφάνσεις του πολιτισμού, οι ταινίες, τα θέατρα, οι τέχνες, οι ομιλίες, οι οποίες είτε αποτελούν αγχολυτικά μέσα ελπίδας, είτε μέσα ώθησης μαύρης απελπισίας. Η διαφορά πολλές φορές είναι δυσδιάκριτη, αφού η ψυχή του ανθρώπου έχει τόσο βάθος, όσο και η άβυσσος. Ωστόσο, ο χρόνος και η βάσανος του αποτελέσματος, φανερώνει τα πάντα και μαζί και την ορθότητα των πολιτιστικών επιλογών. Το παιγνίδι της πολιτιστικής εξουσίας, έχει και τα παρεπόμενά του, τα οποία μεταφράζονται ενίοτε σε εξουσιαστικά σύνδρομα. Δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο, άνθρωποι με βαριά τσέπη να αγοράζουν με τα "φορτηγά" τους πίνακες, για να αποκτήσουν την έξωθεν μαρτυρία του πολιτισμένου. Είναι επίσης συχνή η πρακτική, άνθρωποι άξεστοι και παθιασμένοι για δύναμη και εξουσία, να προσκαλούν ανθρώπους με άλφα κεφαλαίο για να δείξουν ότι έχουν και αυτοί κάποιο περιεχόμενο.
Η χριστιανική πίστη δεν έχει σίγουρα ανάγκη από μηχανής Θεούς, γιατί ο Θεός είναι παρόν στην όλη εκκλησιαστική ζωή. Ακόμη και το θαύμα, η φανέρωση του Θεού, με εντονότερο τρόπο, στη φυσική πορεία, δεν είναι κάτι άσχετο και κάτι διαφορετικό, από το συνεχές θαύμα της δημιουργίας και της εν Χριστώ ζωής. Απλώς ο πολυεύσπλαχνος Θεός, από αγάπη, φανερώνεται με εντονότερο τρόπο, για να στηρίξει το πλάσμα του, που δοκιμάζεται. Όλοι όσοι προστρέχουν στο Θεό, δέχονται τη χάρη του Θεού, σε μικρότερες ή μεγαλύτερες "ποσότητες", αναλόγως της ανάγκης και της αδυναμίας που έχουν. Η ζωή του πιστού είναι ένα συνεχές θαύμα, είναι μια συνεχής βίωση του παραδείσου επί γης. Αυτό δεν σημαίνει βεβαίως, γλυκανάλατες κουβέντες και υποκριτικές συμπεριφορές, αλλά σημαίνει πάλη και αγώνα, σημαίνει πέσιμο και άνοδο, σημαίνει πόνο και χαρά, σημαίνει κόπο και ευτυχία, σημαίνει αγάπη που φθάνει μέχρι και τους εχθρούς.
Σχόλια