Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος

"Μεγάλες αυτοκρατορίες αποδυναμώθηκαν και διαλύθηκαν όταν οι ηγέτες τους δεν κατείχαν την τέχνη τού να συμβιβάζουν τα ποικιλότροπα στοιχεία φυλετικών, εθνικών, θρησκευτικών, γλωσσικών και πολιτιστικών ομάδων που αποτελούν την ενιαία κρατική οντότητα. Ο μειωμένης σοφίας πολιτικός αντί να εμβαθύνει εις τα αίτια των αποσχιστικών τάσεων στρέφεται προς δύο κατευθύνσεις: είτε εις την βιολογική εξαφάνιση της αντιδρώσας ομάδας, οπότε ευρισκόμεθα προ φυσικής γενοκτονίας, είτε εις την βιαία καθυπόταξίν της διά σκληροτέρων μέτρων. Τα μέτρα αυτά ενδέχεται να καταστείλουν προσωρινά τις αποσχιστικές ενέργειες. Δεν θίγουν όμως τα βαθύτερα αίτια τους, αλλά τα ισχυροποιούν εις τας συνειδήσεις των αντιδρώντων και καταπιεζομένων, οι οποίοι απλώς αναβάλλουν την εξέγερση. Η τέχνη τού συμβιώνειν ατυχώς δεν διδάσκεται επαρκώς εις τας σχολάς των πολιτικών επιστημών. Ενίοτε δε αναλαμβάνουν πολιτικές ευθύνες πρόσωπα έχοντα ειδίκευσιν εις την τέχνη της βιαίας και δυναμικής υποτάξεως αντιπάλων, με αποτέλεσμα να εισάγουν εις το εσωτερικό των κοινωνιών μεθόδους προορισμένες να εφαρμοστούν επί εξωτερικών αξόνων. Οι άνθρωποι αυτοί προσφέρουν τας χειρίστους δυνατάς υπηρεσίας εις το κράτος».


@@@@@@@@@@@@@

Πατριάρχης Αλεξανδρείας Πέτρος

 «Ο θρησκευτικός φανατισμός μόνον επιπρόσθετα κοινωνικά και θρησκευτικά προβλήματα μπορεί να προξενήσει σ' ένα λαό που κυριαρχείται από αυτόν. Οι θρησκευτικές αντιπαραθέσεις και συγκρούσεις είναι καρποί αυτού του νοσηρού θρησκευτικού φαινομένου. Ο χριστιανικός και ο μουσουλμανικός κόσμος έχουν την υποχρέωση να στρέψουν την προσοχή τους προς το μέλλον, ώστε να μπορέσουν να ενσαρκώσουν το όραμα της ειρήνης του Θεού επάνω στη γη. Διερωτάται, λοιπόν, κανείς, ποιο είναι το στοιχείο εκείνο που λείπει, ώστε, ενώ η ειρηνική συνύπαρξη των πιστών των δύο θρησκειών να είναι δυνατή για μεγάλες χρονικές περιόδους, η οποιαδήποτε περιστασιακή πολιτική ένταση να πυροδοτεί αιφνίδια την έκρηξη μιας θρησκευτικής μισαλλοδοξίας; Σ' αυτό ακριβώς το σημείο μπορεί και έχει την δυνατότητα να βοηθήσει ο διάλογος του Χριστιανισμού με το Ισλάμ, δηλαδή στο να μεταφέρουν την ειρήνη του ουρανού στη γη, για να διαφυλάξουν την ιερότητα της ζωής και την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Οι θρησκείες δεν επιβάλλουν την ειρήνη, αλλά αναδεικνύουν τον άνθρωπο της ειρήνης με την προσαρμογή της αποστολής τους στις απαιτήσεις των καιρών».


@@@@@@@@@


Η τέχνη της πολιτικής μαζί με την τέχνη της αγάπης, η άλλη προσέγγιση στο μέγα ζήτημα που λέγεται πορεία ενός λαού μέσα στην ιστορία. Περηφανευόμαστε ότι, ως μικρός λαός, δεν χαθήκαμε μέσα στους αιώνες, αλλά μπορέσαμε και επιβιώσαμε λόγω της πνευματικής και πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Κομπάζουμε σήμερα, ότι είμαστε απόγονοι μεγάλων ανδρών, ενώ οι ξένοι μάς κοροϊδεύουν γιατί δεν ξέρουμε ούτε ποιοι είμαστε, αλλά ούτε και πού πάμε. Ο φωτισμένος Ιεράρχης, μέσα από τον καταιγισμό των συκοφαντιών και των επιθέσεων εναντίον της σταυρωμένης Ορθοδοξίας της Πόλης, της έδρας του Οικουμενικού Πατριαρχείου, κάνει το επόμενο βήμα. Τολμά, δεν σιωπά, αλλά δίνει μαθήματα πολιτικής τέχνης και πολιτικού ήθους. Το δόγμα της μη βίας που χρησιμοποίησε ο σοφός Ινδός Μαχάτμα Γκάντι, η τέχνη της συνύπαρξης με τον ισχυρότερο, η τέχνη των Φαναριωτών, η δύναμη του πνεύματος έναντι της δύναμης της ύλης, η δύναμη της αγάπης έναντι του μίσους, ξεφεύγουν στον δύσμοιρο τόπο μας και χάνονται μέσα στην παραζάλη της υπερβολής και των σούπερ-πατριωτών, των ολίγων μωρών, των κοκορόμυαλων, που βάλθηκαν σώνει και καλά να μας πείσουν ότι είμαστε η άρια -μετά Χίτλερ- φυλή. Η τέχνη της διπλωματίας, η "τέχνη τού πολιτεύεσθαι", η τέχνη του εφικτού, η συνεκτίμηση των δυνατοτήτων και των δυνάμεων, χάνεται στους εύκολους αφορισμούς και ούτε καν το αξίωμα, ότι η δύναμη της διπλωματίας είναι ισχυρότερη από τη δύναμη των όπλων - όσο και αν ακούγεται ουτοπικό - δεν γνωρίζουμε. Όμως, η ελπίδα δεν χάνεται και οι λίγοι πάντα σώζουν τους πολλούς. Όσο και αν κι αυτό ακούγεται ουτοπικό, είναι όμως αληθινό.