Όταν οι δικοί μας άνθρωποι βραβεύονται
.
"Μύθος έστι λόγος ψευδής εικονίζων αλήθειαν" και οι μύθοι του Χαράλαμπου Επαμεινώνδα εικονίζουν την αλήθεια και εκπέμπουν τη χαρά της δημιουργίας.
Όταν οι δικοί σου άνθρωποι χαίρονται, χαίρεσαι κι εσύ διπλά. Όταν οι δικοί μας άνθρωποι βραβεύονται, τότε η χαρά πολλαπλασιάζεται. Όταν η χαρά του δημιουργού μεταπηδά στους θεατές και αναγνώστες, τότε ο σκοπός της δημιουργίας καταξιώνεται. Ο δικός μας άνθρωπος, ο Χαράλαμπος Επαμεινώνδας, τιμήθηκε με δύο κρατικά βραβεία, παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας και εικονογράφησης, για τα βιβλία του "Η Γαρυφαλλιά" και "Η Μαγεμένη Βασιλοπούλα".
Στο σκεπτικό της κριτικής επιτροπής για τη συγγραφή παραμυθιού, σημειώνεται μεταξύ άλλων ότι «τα δύο παραμύθια είναι βασισμένα στη λαϊκή παράδοση του τόπου, τα οποία αναπτύσσονται με δεξιότητα από το συγγραφέα. Σημειώνεται, επίσης, ότι ο συγγραφέας αξιοποιεί τη λαϊκή μας παράδοση, δημιουργεί αβίαστα ένα συνδετικό κρίκο μεταξύ του παρόντος και του παρελθόντος. Ο τρόπος παρουσίασης της όλης δουλειάς δεικνύει σεβασμό προς τον αναγνώστη».
Εξάλλου, στο σκεπτικό για την εικονογράφηση, σημειώνεται μεταξύ άλλων ότι «η βυζαντινή υφολογία και τεχνοτροπία που χρησιμοποιείται από τον καλλιτέχνη, συνδέεται άμεσα με το όλο πνεύμα του έργου. Υπάρχει συνέπεια μεταξύ κειμένου και εικόνας, καθώς επίσης και επαγγελματισμός».
Όταν πριν τρία χρόνια, ο «Π» έκανε την εμφάνισή του, στην κυπριακή κοινωνία, πρόσφερε στους αναγνώστες του ένα πρωτοποριακό ένθετο για την εκκλησία και την κοινωνία, την «Μαρτυρία». Το ξεχωριστό στίγμα έδωσε με τα έργα του ο Χαράλαμπος Επαμεινώνδας, ο οποίος κυριολεκτικά σφράγισε τα εξώφυλλα του ένθετου, με τις ζωγραφιές του. Στο πρώτο εξώφυλλο η εικόνα του παπά που σώζει τον απογοητευμένο άνθρωπο, που διάλεξε την αυτοκτονία από την πάλη για τη ζωή. Εντός των σελίδων του έντυπου και το ανάλογο αληθινό παραμύθι.
Αυτή η ξεχωριστή ζωγραφιά έδωσε και το στίγμα της «Μαρτυρίας», η οποία ακροβατώντας μεταξύ χαράς και πόνου, μεταξύ απόρριψης και επευφημιών, μεταξύ απογοητεύσεων και ενθουσιασμού, συνεχίζει τη δική της πορεία. Φιλοδοξία και επιδίωξη, η αντιμετώπιση των προβλημάτων του εκκλησιαστικού χώρου, των παθών και των καημών των ανθρώπων, με μια δημοσιογραφική, κριτική, φιλοσοφική και θεολογική θέαση, η οποία να μην περιορίζεται στα τετριμμένα και καθημερινά.
Ο δρόμος που άνοιξε ο Χαράλαμπος Επαμεινώνδας, δεν ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα, αφού από την πρώτη στιγμή, προκάλεσε την αντίδραση πολλών καθωσπρέπει και όχι μόνο χριστιανών. Ωστόσο, τα παραμύθια και οι ζωγραφιές άγγιζαν τις ψυχές των απλών ανθρώπων, φέρνοντας χαρά με τη γλαφυρότητα και την ομορφιά των περιγραφών και των εικόνων. «Πότε θα έλθει το παραμύθι του Χαράλαμπου», ρωτούσαν οι φωτοσυνθέτριες, οι κοπέλες που δακτυλογραφούν τα κείμενα στη εφημερίδα. Το ενδιαφέρον δεν ήταν για την αγγαρεία της δουλειάς, αλλά για τη χαρά της ανάγνωσης. Η αναμονή του παραμυθιού ήταν ίσως η πρώτη και καλύτερη επιβεβαίωση, ότι ο δημιουργός επικοινωνούσε με τους αναγνώστες. Ανάλογη αντιμετώπιση τύγχαναν τα παραμύθια και από τους άλλους καλλιτέχνες του τεχνικού τμήματος. Αλλά και όλοι αυτοί που κατά καιρούς εξέφρασαν δυσανασχετούσαν, ήταν οι πρώτοι που διάβαζαν τα κείμενα του Χαράλαμπου.
Κάποιοι είπαν τότε, ότι τα παραμύθια είχαν μέσα βία, ότι ήταν εξωπραγματικά, ότι δεν ήταν για παιδιά . Και όντως τα κείμενα δεν ήταν μόνο για παιδιά, η ομορφιά των ζωγραφιών σαγήνευε όλους και η αλήθεια των ιστοριών, ήταν το καλύτερο βάλσαμο στις πονεμένες ψυχές της σύγχρονης κοινωνίας. Μερικοί χαρακτήρισαν αντικαταθλιπτικά τα κείμενα και τις εικόνες και σίγουρα δεν είχαν άδικο. Όταν η αλήθεια κατατίθεται με αυθεντικό τρόπο, τότε τα αποτελέσματα είναι λυτρωτικά και καθόλου καταθλιπτικά.
Για να δημιουργήσεις πρέπει να βιώσεις, πρέπει να πονέσεις και ο Χαράλαμπος Επαμεινώνδας, είχε το προνόμιο της βίωσης αυτών που γράφει και ιστορεί με το χρωστήρα του. "Το παραμύθι "Γαρυφαλλιά", για παράδειγμα, μιλάει για τη ζωή μου. Χωρίς ωστόσο αυτό να φαίνεται. Έτσι, αποκτάει αξία και γίνεται πιο αληθινό. Και όταν επιβραβεύεται, γίνεται ακόμα πιο σημαντικό. Γιατί αυτό που εξέφρασα με μεγάλη ειλικρίνεια βρήκε ανταπόκριση. Αισθάνθηκαν δηλαδή και κάποιοι άλλοι αυτό που ένιωσα ως αληθινό", επεσήμανε στον «Π» ο Χαράλαμπος Επαμεινώνδας. Και συμπλήρωσε: "από μόνος μου δεν μπορώ να δημιουργήσω. Όταν γράφω ή ζωγραφίζω, χρειάζομαι το κατάλληλο ερέθισμα που θα μου δοθεί από έναν τρίτο". Και η ικανοποίησή του ως δημιουργός, έρχεται με την αναγνώριση. "Απ' τη χαρά που θα δώσω στον συνάνθρωπό μου".
Όταν οι δικοί σου άνθρωποι χαίρονται, χαίρεσαι κι εσύ διπλά. Όταν οι δικοί μας άνθρωποι βραβεύονται, τότε η χαρά πολλαπλασιάζεται. Όταν η χαρά του δημιουργού μεταπηδά στους θεατές και αναγνώστες, τότε ο σκοπός της δημιουργίας καταξιώνεται. Ο δικός μας άνθρωπος, ο Χαράλαμπος Επαμεινώνδας, τιμήθηκε με δύο κρατικά βραβεία, παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας και εικονογράφησης, για τα βιβλία του "Η Γαρυφαλλιά" και "Η Μαγεμένη Βασιλοπούλα".
Στο σκεπτικό της κριτικής επιτροπής για τη συγγραφή παραμυθιού, σημειώνεται μεταξύ άλλων ότι «τα δύο παραμύθια είναι βασισμένα στη λαϊκή παράδοση του τόπου, τα οποία αναπτύσσονται με δεξιότητα από το συγγραφέα. Σημειώνεται, επίσης, ότι ο συγγραφέας αξιοποιεί τη λαϊκή μας παράδοση, δημιουργεί αβίαστα ένα συνδετικό κρίκο μεταξύ του παρόντος και του παρελθόντος. Ο τρόπος παρουσίασης της όλης δουλειάς δεικνύει σεβασμό προς τον αναγνώστη».
Εξάλλου, στο σκεπτικό για την εικονογράφηση, σημειώνεται μεταξύ άλλων ότι «η βυζαντινή υφολογία και τεχνοτροπία που χρησιμοποιείται από τον καλλιτέχνη, συνδέεται άμεσα με το όλο πνεύμα του έργου. Υπάρχει συνέπεια μεταξύ κειμένου και εικόνας, καθώς επίσης και επαγγελματισμός».
Όταν πριν τρία χρόνια, ο «Π» έκανε την εμφάνισή του, στην κυπριακή κοινωνία, πρόσφερε στους αναγνώστες του ένα πρωτοποριακό ένθετο για την εκκλησία και την κοινωνία, την «Μαρτυρία». Το ξεχωριστό στίγμα έδωσε με τα έργα του ο Χαράλαμπος Επαμεινώνδας, ο οποίος κυριολεκτικά σφράγισε τα εξώφυλλα του ένθετου, με τις ζωγραφιές του. Στο πρώτο εξώφυλλο η εικόνα του παπά που σώζει τον απογοητευμένο άνθρωπο, που διάλεξε την αυτοκτονία από την πάλη για τη ζωή. Εντός των σελίδων του έντυπου και το ανάλογο αληθινό παραμύθι.
Αυτή η ξεχωριστή ζωγραφιά έδωσε και το στίγμα της «Μαρτυρίας», η οποία ακροβατώντας μεταξύ χαράς και πόνου, μεταξύ απόρριψης και επευφημιών, μεταξύ απογοητεύσεων και ενθουσιασμού, συνεχίζει τη δική της πορεία. Φιλοδοξία και επιδίωξη, η αντιμετώπιση των προβλημάτων του εκκλησιαστικού χώρου, των παθών και των καημών των ανθρώπων, με μια δημοσιογραφική, κριτική, φιλοσοφική και θεολογική θέαση, η οποία να μην περιορίζεται στα τετριμμένα και καθημερινά.
Ο δρόμος που άνοιξε ο Χαράλαμπος Επαμεινώνδας, δεν ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα, αφού από την πρώτη στιγμή, προκάλεσε την αντίδραση πολλών καθωσπρέπει και όχι μόνο χριστιανών. Ωστόσο, τα παραμύθια και οι ζωγραφιές άγγιζαν τις ψυχές των απλών ανθρώπων, φέρνοντας χαρά με τη γλαφυρότητα και την ομορφιά των περιγραφών και των εικόνων. «Πότε θα έλθει το παραμύθι του Χαράλαμπου», ρωτούσαν οι φωτοσυνθέτριες, οι κοπέλες που δακτυλογραφούν τα κείμενα στη εφημερίδα. Το ενδιαφέρον δεν ήταν για την αγγαρεία της δουλειάς, αλλά για τη χαρά της ανάγνωσης. Η αναμονή του παραμυθιού ήταν ίσως η πρώτη και καλύτερη επιβεβαίωση, ότι ο δημιουργός επικοινωνούσε με τους αναγνώστες. Ανάλογη αντιμετώπιση τύγχαναν τα παραμύθια και από τους άλλους καλλιτέχνες του τεχνικού τμήματος. Αλλά και όλοι αυτοί που κατά καιρούς εξέφρασαν δυσανασχετούσαν, ήταν οι πρώτοι που διάβαζαν τα κείμενα του Χαράλαμπου.
Κάποιοι είπαν τότε, ότι τα παραμύθια είχαν μέσα βία, ότι ήταν εξωπραγματικά, ότι δεν ήταν για παιδιά . Και όντως τα κείμενα δεν ήταν μόνο για παιδιά, η ομορφιά των ζωγραφιών σαγήνευε όλους και η αλήθεια των ιστοριών, ήταν το καλύτερο βάλσαμο στις πονεμένες ψυχές της σύγχρονης κοινωνίας. Μερικοί χαρακτήρισαν αντικαταθλιπτικά τα κείμενα και τις εικόνες και σίγουρα δεν είχαν άδικο. Όταν η αλήθεια κατατίθεται με αυθεντικό τρόπο, τότε τα αποτελέσματα είναι λυτρωτικά και καθόλου καταθλιπτικά.
Για να δημιουργήσεις πρέπει να βιώσεις, πρέπει να πονέσεις και ο Χαράλαμπος Επαμεινώνδας, είχε το προνόμιο της βίωσης αυτών που γράφει και ιστορεί με το χρωστήρα του. "Το παραμύθι "Γαρυφαλλιά", για παράδειγμα, μιλάει για τη ζωή μου. Χωρίς ωστόσο αυτό να φαίνεται. Έτσι, αποκτάει αξία και γίνεται πιο αληθινό. Και όταν επιβραβεύεται, γίνεται ακόμα πιο σημαντικό. Γιατί αυτό που εξέφρασα με μεγάλη ειλικρίνεια βρήκε ανταπόκριση. Αισθάνθηκαν δηλαδή και κάποιοι άλλοι αυτό που ένιωσα ως αληθινό", επεσήμανε στον «Π» ο Χαράλαμπος Επαμεινώνδας. Και συμπλήρωσε: "από μόνος μου δεν μπορώ να δημιουργήσω. Όταν γράφω ή ζωγραφίζω, χρειάζομαι το κατάλληλο ερέθισμα που θα μου δοθεί από έναν τρίτο". Και η ικανοποίησή του ως δημιουργός, έρχεται με την αναγνώριση. "Απ' τη χαρά που θα δώσω στον συνάνθρωπό μου".
Σχόλια