Η παπαροκάδικη κοροϊδία

Η παπαροκάδικη κοροϊδία

.

---

Οτιδήποτε είναι αληθινό είναι και Ορθόδοξο, λένε οι πατέρες της Εκκλησίας ορίζοντας τη σχετικότητα όλων των ανθρώπινων δημιουργημάτων και καθορίζοντας την πλήρη ελευθερία που βιώνει ο πιστός μέσα στο χώρο της εκκλησίας. Ήρθε στη γη ο Χριστός και ανέτρεψε τους κανόνες και την υποκρισία και στη θέση τους έθεσε την αγάπη, που συνοψίζεται σε πλήρη ελευθερία και πλήρη ευτυχία. Αγάπα και κάνε ό,τι θέλεις, είπε και ο Άγιος Αυγουστίνος, ενώ το επαναλαμβάνουν με τον ανάλογο τρόπο και όλοι οι φωτισμένοι πνευματικοί της Εκκλησίας. Είναι τρομερή όσο και συνταρακτική η τόλμη των φωτισμένων ανθρώπων, που είναι ικανοί να ανατρέψουν τα πάντα και τους πάντες για χάρη της Αγάπης.

«Άγγελος εξάγγελος», τραγουδά ο Νιόνιος, ο τραγουδοποιός Διονύσης Σαββόπουλος, και στην εισαγωγή του αριστουργήματός του, διηγείται την ιστορία του χωριατόπαιδου που θέλησε να μάθει να επικοινωνεί με το Θεό. Ήρθε ο Άγγελος και από το πρωί μέχρι το βράδυ προσπαθούσε να του μάθει το «Πάτερ Ημών». Όταν αργά το βράδυ επιτέλους το έμαθε, πήρε τα μπογαλάκια του για να σύρει προς τα ουράνια. Πέρασε το ποτάμι και άκουσε φωνές από το μικρό. «Άγγελε… πώς είπαμε ότι ξεκινά η προσευχή;» Τραβώντας τα μαλλιά του, γύρισε πίσω και είδε τον μικρό να τρέχει πάνω στα νερά και κατάλαβε ότι η ουσία είναι προσπάθεια. Η ιστορία είναι επανάληψη της πραγματικής ιστορίας του Μεγάλου Βασιλείου με τον πτωχό που προσευχόταν με το «Κύριε Ιησού Χριστέ μη με ελεήσεις» και όμως μπορούσε και περπατούσε και αυτός πάνω στα κύματα.

Τις τελευταίες ημέρες επανήλθε στην Κύπρο το φαινόμενο παπαροκάδες, με την απονομή ενός πλατινένιου κι ενός χρυσού δίσκου σε ένα μεταμοντέρνο κέντρο διασκέδασης στη μέση της Λευκωσίας. Σε ένα χώρο που είθισται να συνωστίζονται οι νεολαίοι για να επιδείξουν στο διερχόμενο κοινό της Λευκωσίας, που κάνει αναγκαστικά «μάτι», τα κάλλη και την ερωτική τους ορμή. Άναψαν οι προβολείς, έτρεξαν τα «αδηφάγα» τηλεοπτικά κανάλια και οι παπούληδες έγιναν πρώτο θέμα, καταγράφοντας νούμερα στις τηλεμετρήσεις. Η εικόνα των μοναχών που φεύγουν από τον κόσμο για να σώσουν τον κόσμο ανατράπηκε και η πλάνη εκκοσμίκευση, δηλαδή της υποταγής στον κόσμο ,ήρθε και έδεσε.
Η κακογουστιά, η παραφωνία, οι παραλλαγμένες μουσικές και οι φτωχοί στίχοι ήρθαν και έδεσαν, με τη μιζέρια των τηλεοπτικών καναλιών και την πλάνη των δημοσιογράφων που νόμισαν ότι πήραν «τον Πάπα από τα κέρατα». Παραδίπλα σ’ αυτούς, και οι λεγόμενοι «καθαροί» της πρωτεύουσας, οι οποίοι «διυλίζοντες τον κώνωπα, την δε κάμηλον καταπίνοντες», πίστεψαν ότι έβαλαν το «Χριστό στο τσεπάκι τους» προβάλλοντας τους παπαροκάδες. Οτιδήποτε κάνει «κρα» με την ταμπέλα του Χριστού, νομίζουν ότι είναι ο Χριστός. Αλλά με τον τρόπο αυτό, παίρνουν και αυτοί λίγο φως από το τεχνικό φως των εξ Ελλάδος σωτήρων.
Και όπως γράφουν οι αθηναϊκές εφημερίδες, " κάτι άμουσοι, καλλιτεχνικώς υπό το μηδέν, ξελαρυγγίζονται βασανίζοντας κιθάρες! Με κάτι άθλιους στίχους -τάχα αντιστασιακούς- μελό του δίφραγκου, που προσβάλλουν τη νοημοσύνη ακόμα κι ανεκπαίδευτης αρκούδας". Είναι όμως παπάδες! Ήγουν σχήμα πιασάρικο! Αρέσουν κάτι τέτοια (... εξωτικά) σε μέρος της κοινωνίας. Δεν με νοιάζει αν έτσι προσβάλλουν, ποδοπατούν και διασύρουν το σχήμα τους ή αν ξέρουν τι είναι μοναχισμός- δικαίωμά τους. Είναι όμως ενοχλητικό να μασάει η κοινωνία, έστω μέρος της, το κλισέ ότι: "έτσι πλησιάζουν τη νεολαία" (καημένε μου Κόντογλου κι έρμε Ρωμανέ). Εκτός του ότι η νεολαία δεν είναι θήραμα, αν για να την πλησιάσεις τής προβάλλεις τον δικό σου κερδώο ναρκισσισμό, τους ακκισμούς με τις κάμερες και την τρανς υπόστασή σου να είσαι κάτι που δεν είσαι και να μην είσαι ό,τι είσαι, γιατί δεν της πουλάς και ηρωίνη;...
Πάντως όπως έλεγε και ένας άγιος άνθρωπος, που ζει στο κέντρο της Αθήνας κοντά στους αληθινά ναρκομανείς, τα φαινόμενα αυτά είναι μία ανάγκη, ένα αναγκαίο κακό για την Εκκλησία της Ελλάδας, το οποίο θα την οδηγήσει στην αληθινή ορθόδοξη βίωση της εμπειρίας του Θεού. Το ευχάριστο, σημείωσε, ότι αυτή η δοκιμασία διέρχεται με την ταχύτητα πυραύλου.
 Το μυστήριο της ελευθερίας, ως πράξη ζωής και όχι ως επιφαινόμενο της κοινωνίας της ανθρώπινης συνδιαλλαγής, δεν έχει ανάγκη από τις νόρμες του μοντέρνου μάρκετινγκ, της διαφήμισης και των τερτιπιών της προβολής. Όλα αυτά στηρίζονται στην αρχή της καθημερινότητας και του μικρού ψέματος ότι «κάθε μέρα γεννιέται και ένας χαζός». Ο άνθρωπος ως βασιλιάς της δημιουργίας και συνδημιουργός του Θεού, απολαμβάνει το μέγα προνόμιο της ελεύθερης δημιουργίας. Η ελευθερία εκτός από ηδονή έχει και πόνο και τίποτα καλό δεν γίνεται χωρίς κόπο. Αν υπάρξει δημιουργία χωρίς πόνο και κόπο, τότε ή έγινε θαύμα, ή το δημιούργημα στηρίζεται πάνω στο ψέμα και το δόλο. Έτσι ξεχωρίζουν τα έργα του φωτός, τα οποία φέρνουν χαρά και ευτυχία και τα έργα του σκότους, τα οποία προκαλούν δυστυχία και θλίψη.