.
Η εμπειρία του παρελθόντος, με τα πάθη και τις μικρότητες, με τους φόνους και τις φιλονικίες, που έφεραν την εισβολή και την κατοχή, φαίνεται ότι έγινε μάθημα για πολλούς. Η γενιά του 1960 που ακόμη μας κυβερνά, φαίνεται ότι υπό το βάρος της φυσικής αδυναμίας της, στρέφεται στην αναζήτηση πιο σοφών λύσεων. Σ΄ αυτό βεβαίως συνέβαλαν και οι αδελφοί εξ Ελλάδος. Η νέα γενιά - όσοι βεβαίως μπόρεσαν να ξεκολλήσουν - βλέπει τα δεδομένα με την προοπτική του μέλλοντος και όχι με τη λογική του παρελθόντος.
Η Εκκλησία, ως φιλόστοργος μητέρα, θα κληθεί σύντομα να κάνει τις δικές της υπερβάσεις, να αφήσει στο περιθώριο της εθνικιστικές κορώνες και να βοηθήσει ώστε να κατευνάσουν τα πάθη. Η απόλυτη ηθική του Χριστού θα πρέπει να τεθεί στην πράξη, με τρόπο σχετικό και περιπτωσιολογικό, όπως εξάλλου επιβάλλει η έννοια της εκκλησιαστικής οικονομίας. Η κορυφαία έκφραση αγάπης, το σκάνδαλο του Χριστού, η αγάπη προς τους εχθρούς, πρέπει από σύνθημα να γίνει πράξη ζωής. Οι αναφορές του Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου, στη συμβίωση με τους Τουρκοκυπρίους, κατά την παιδική του ζωή, θα πρέπει να πάρουν τη θέση των ακραίων αντι-ομοσπονδιακών θέσεων.
Όπως συνέρχεται το Εθνικό Συμβούλιο, όπως γίνονται οι διαβουλεύσεις των κυβερνήσεων, έτσι η Σύνοδος της Εκκλησίας, οφείλει και πρέπει άμεσα να συζητήσει την όλη κατάσταση. Οι επίσκοποι να τσακωθούν, να κτυπηθούν μεταξύ τους, να εκφράσουν τις διαφωνίες τους, αλλά να βγουν από το μικρό συνοδικό της Ιεράς Αρχιεπισκοπής, με μια φωνή. Οι εύκολες φωνές και η εύκολη χρηματοδότηση αμφιβόλου αξίας οργανώσεων, θα πρέπει να τερματιστεί και στη θέση τους να αναπτυχθεί σε πρώτη φάση ένας γόνιμος και δημιουργικός διάλογος, με ολόκληρη την κοινωνία. Όλος ο λαός έχει ανάγκη τη φωνή της μητέρας Εκκλησίας, έχει ανάγκη τη στήριξή της, στο εγχείρημα για συμβίωση, όχι μόνο με τους Τουρκοκύπριους αλλά και με όλους τους Ευρωπαίους.
Οφείλει η Εκκλησία της Κύπρου, να αναπτύξει ορθόδοξο θεολογικό λόγο, για τη πρόκληση της ένωσης με τη δυτική Ευρώπη. Οφείλει να μελετήσει τις δομές, τις ευκαιρίες, τα οφέλη, ακόμη και τις παγίδες που κρύβει ο υπερεθνικός οργανισμός που λέγεται Ενωμένη Ευρώπη. Οφείλουν επιτέλους οι Ιεράρχες, ως Σύνοδος και όχι μόνο ως άτομα, να προβληματιστούν, να βγουν από το καβούκι της εσωστρέφειας των παθών και των ανταγωνισμών και να ανοίξουν δρόμους, να δώσουν διεξόδους στα αδιέξοδα των επικείμενων κοσμογονικών αλλαγών.
Η έννοια της επαναπροσέγγισης, πρέπει επιτέλους να διέλθει, υπό το χριστιανικό πρίσμα και να αποκτήσει Χριστοκεντρικό νόημα. Η ζωή και η βιωτή του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου και του Αρχιεπισκόπου Αλβανίας Αναστασίου - οι οποίοι τόσο πολύ μυκτηρίζονται - από τους καθαρούς στο όνομα και ακάθαρτους στη συνείδηση Έλληνες, θα πρέπει αν μη τι άλλο να μελετηθούν. Η δύναμη του Θεού, η δύναμη της πίστης, η δύναμη της Ορθόδοξης παράδοσης θα πρέπει να δώσουν τη θέση τους, στη δύναμη των όπλων και των μεγαλοϊδεατισμών. Ο οικουμενικός πατριάρχης Βαρθολομαίος δήλωσε πρόσφατα ότι «η εκμετάλλευση θρησκευτικών συμβόλων για την υποστήριξη της υπόθεσης ενός επιθετικού εθνικισμού αποτελεί προδοσία της παγκοσμιότητος της πίστης. Αποστρεφόμαστε και καταδικάζουμε πλήρως την εθνική κάθαρση, τον βιασμό και τον φόνο. Καταδικάζουμε όσους βγάζουν τις οικογένειες έξω από τα σπίτια τους, χωρίζουν τα παιδιά από τους γονείς, τον σύζυγο από τη σύζυγο, στο όνομα ανόητων εθνικισμών".
Διαβάζοντας διάφορες πραγματικές ιστορίες για τους κρυπτοχριστιανούς, για τους δικούς μας λινοπάμπακους, για όλους αυτούς που τη μέρα ήταν χότζες και τη νύκτα παπάδες, τη μέρα ήταν στα τζαμιά και τη νύκτα στις εκκλησιές, το μόνο που μπορεί να αντιληφθεί κανείς είναι η σχετικότητα της απόλυτης ηθικής της Ορθοδοξίας. Είναι το μεγαλείο του αγώνα για διατήρηση της αληθινής πίστης, έστω και μέσα από τις ιδιομορφίες, τις αδυναμίες, τα βάσανα και τις διώξεις. Και τελικά διερωτάσαι πού βρίσκεται η αλήθεια, πού βρίσκεται η άσκηση που σώζει, ο αγώνας που λυτρώνει, που βρίσκεται τελικά ο παράδεισος. Άραγε μέσα στους εθνικισμούς και την παθιασμένη αγάπη προς την πατρίδα, ή μέσα στην επαναπροσέγγιση και την αγάπη προς τους εχθρούς.
Σχόλια