Το σύστημα και οι άλλοι…
.
? Ο φόβος της απόρριψης και η αγωνία της μοναξιάς ζώνουν την αγνή ψυχή του νέου που βλέπει την άγρια κοινωνία και συγκλονίζεται. Αργότερα έρχεται η ψυχολογική ανάγκη της ετερότητας, της προβολής, της επίδειξης, ακόμη και της εξαφάνισης των άλλων. ? Μέσα σ’ αυτή την ψυχολογική ετερότητα, εμφανίζονται και οι θρησκείες και οι αιρετικοί, είτε με τη μορφή σωτήρων, είτε με τη μορφή ανατροπέων των πάντων, οι οποίοι υπόσχονται τον επί γης παράδεισο και την επί γης βασιλεία των ουρανών.
? Ολες οι μεγάλες αυτοκρατορίες, θέλοντας να διατηρήσουν την ενότητα και τη συνοχή τους, εφεύραν ή υιοθέτησαν θεσμούς που μπορούσαν να ικανοποιήσουν και να κατευνάσουν τις ανησυχίες των πολλών. Οι Ρωμαίοι έδωσαν θεϊκές ιδιότητες στον αυτοκράτορα, ενώ ακολούθως οι νέοι Ρωμαίοι, οι βυζαντινοί καθιέρωσαν την Ορθοδοξία ως την επίσημη θρησκεία του κράτους, ανεβάζοντας και κατεβάζοντας Πατριάρχες, ενώ προήδρευαν των οικουμενικών συνόδων.
? Ο Πάπας αποτέλεσε την απόλυτη έκφραση της μονοκρατορίας, αφού στην ουσία αποτελεί τον αντιπρόσωπο του Θεού στη γη, ενώ με την εφεύρεση του αλάθητου, σκεπάζει κάθε ατασθαλία και κάθε παραλογισμό της αλαζονείας της εξουσίας. Οι κομμουνιστές θέλησαν να στηρίξουν την αυτοκρατορία τους, στη δικτατορία του προλεταριάτου, θεοποιώντας το κόμμα και προσπαθώντας να εξοντώσουν κάθε θρησκευτική έκφραση.
? Από την άλλη, οι καπιταλιστές θεοποίησαν το χρήμα, δημιούργησαν την ουτοπία της «free country” για να στεριώσουν την αυτοκρατορία τους. Το ίδιο φυσικά γίνεται και σε μικρότερα επίπεδα, με τη μορφή της τοπικής θρησκείας, της μοναδικής ανώτερης φυλής, των μεγαλοϊδεατισμών και ευγενικής καταγωγής και άλλων ηθικών και όχι μόνο τίτλων, που λειτουργούν ως συνδετικές δυνάμεις της ομάδας ή της κοινωνίας.
? Η σύγχρονη λογική της δημοκρατίας και της ελευθερίας επιτρέπει την παρουσία των άλλων και επιβάλλει τον σεβασμό των πολλών, αλλά πάντα οι άλλοι, λίγοι ή πολλοί αποτελούν απειλή για τους πολλούς. Τα κράτη με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, απαγορεύουν ή προβάλλουν περιορισμούς στους πολλούς με το φόβο της πολυδιάσπασης. ? Τα κόμματα αποτελούν ένα είδος αίρεσης, ένα κομμάτιασμα της κοινωνίας, το οποίο ωστόσο μέσα από την κοινή, κυκλική παρουσία τους, στην αίθουσα του κοινοβουλίου συνθέτουν τις διαφορές και ενώνουν τα διεστώτα. Το τελικό αποτέλεσμα, όπως τουλάχιστον υπόσχονται και ελπίζουν όλοι οι υπέρμαχοι της σύγχρονης δημοκρατίας, είναι η υπέρβαση και ο σεβασμός της διαφορετικότητας.
? Στις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά και σ’ άλλες χώρες, αυτή η υπέρβαση προβλέφθηκε από τους συντάκτες των συνταγμάτων και, έτσι, σε ορισμένα σοβαρά θέματα επιβάλλεται η σύνθεση των απόψεων, αφού διαφορετικά επέρχεται η διάλυση των κοινοβουλίων.
? Αυτές τις λογικές αδυναμίες των κοινοβουλευτικών κομμάτων βλέπουν και διαπιστώνουν οι φίλοι των μοναρχικών καθεστώτων και υποστηρίζουν ότι ο «εις και μόνο, ο ευλογημένος του λαού και του Θεού» αποτελεί εγγύηση της ενότητας, ενώ χορταίνει και εύκολα… Σήμερα αυτή η μονοδιάστατη μονομέρεια της κοινωνίας εκφράζεται με το λεγόμενο σύστημα, ή την τάξη πραγμάτων, παλαιά ή νέα, η οποία αποτελεί αυτό το αόρατο σύμπλεγμα εξουσίας, η οποία επαγγέλλεται τον σεβασμό της ετερότητας αλλά πνίγει κάθε έκφραση διαφωνίας.
? Οποια χώρα, ή όποιος άνθρωπος θελήσει να πάει κόντρα στο ρέμα, διαλύεται από το ρέμα. Το παράδειγμα της Γιουγκοσλαβίας, του Ιράκ, της Λιβύης και τόσων άλλων χωρών, δεικνύει του λόγου το αληθές. Το ίδιο φυσικά ισχύει και σε επίπεδο ατομικό, προσωπικό, αφού οποιαδήποτε αντίδραση στην καθεστηκυία τάξη, οποιαδήποτε διαφωνία με το σύστημα, οδηγεί σε μοιραία αποτελέσματα και την κοινωνική απόρριψη.
? Πάντως μέσα σ’ αυτή την τρέλα, η μεσότητα είναι αυτή που τελικά σώζει. Το μήνυμα του Χριστού, ότι ο άνθρωπος μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, μέσα στον κόσμο αποτελεί ίσως την καλύτερη απάντηση. Και η σοφία ότι ο κόσμος αλλάζει αλλάζοντας ο άνθρωπος, αποτελεί τη μόνη αλήθεια. ? Οι επαναστάσεις και οι επαναστάτες έρχονται και παρέρχονται, αλλά αυτό τελικά που μένει είναι η αγάπη και η δύναμη του ανθρώπου να παλέψει με τον εαυτό του, για να αλλάξει τον κόσμο και να σώσει τους άλλους από τον εαυτό του.
Σχόλια