Πατριάρχης Βαρθολομαίος
« Ετοιμάζεται στην Κωνσταντινούπολη μεταξύ 12-13 Φεβρουαρίου μια συνάντηση της Ευρωπαϊκής Ενωσης και οργανώσεων ισλαμικών χωρών. Ολες αυτές οι πρωτοβουλίες αποβλέπουν στο να δείξουν ότι ο θρησκευτικός παράγοντας είναι ενωτικός, ότι οι θρησκείες και οι πολιτισμοί πρέπει να συνεργάζονται».
Υπάρχει ελπίδα σ’ αυτή την έρμη περιοχή του πλανήτη, σ’ αυτό το μέτωπο σύγκρουσης μεταξύ Ανατολής και Δύσης, μεταξύ Ισλάμ και Χριστιανισμού. Αυτό που οι δικοί μας εθνικισμοί και οι μικρότητες δεν μπορούν να κατανοήσουν, το κατανοούν οι τεχνοκράτες των Βρυξελλών, οι διπλωμάτες του συμφέροντος. Ο διάλογος, η επαφή, η αλληλογνωριμία, μεταξύ ισλαμιστών και χριστιανών, αποτελούν την καλύτερη πορεία για το μέλλον. Η πρωτοβουλία της Ευρωπαϊκής Ενωσης και η συνεργασία με τον Οικουμενικό Πατριάρχη, πρέπει να επισημανθεί, πρέπει να προβληματίσει και πρέπει να αποτελέσει παράδειγμα προς μίμηση. Επιτέλους, ο Χριστός κήρυξε την αγάπη και όχι το μίσος, επιτέλους να ακολουθήσουμε το πνεύμα του Χριστιανισμού και όχι τις αιρετικές παρερμηνείες του. Το μεγαλείο του σταυρωμένου Οικουμενικού Πατριάρχη, οι πρωτοβουλίες του ανθρώπου - όχι ημίθεου - η ελευθερία του πνεύματός του, αποτελούν παρηγοριά όχι μόνο για τον ελληνισμό αλλά για όλο τον κόσμο. Αν η ρήση ότι ο Ελληνισμός οφείλει την ύπαρξή του στον Χριστιανισμό, είναι αληθινή, πρέπει αληθινή να είναι και στο μέλλον η πορεία. Τα συνθήματα μπορεί να έχουν αξία, αλλά πραγματική σημασία έχει η ουσία.
@@@@@@@@@@@@@@
Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος
« Να χρησιμοποιήσουμε τις διάφορες πολιτιστικές εκφράσεις αυτού του τόπου και αυτού του τρόπου του Oρθόδοξου, για να συνομιλήσουμε με το λαό της Kύπρου και της Eυρώπης και της Aνατολής. Έτσι που η Oρθοδοξία να φανεί ότι δεν είναι μια έκδοση της ελληνικότητας μόνο. Mια οικουμενική αλήθεια. Aυτό είναι μεγάλη υπόθεση και ο Oικουμενικός Πατριάρχης μας το έχει συλλάβει πολύ καλά. Διαλέγεται με τη Δύση, επισκέπτεται τον πρόεδρο της Aμερικής αλλά πηγαίνει και στην Tεχεράνη και στην Kορέα. Tο ίδιο και ο Aρχιεπίσκοπος Tιράνων Aναστάσιος, ο οποίος πέτυχε στην Aλβανία γιατί γνώρισε την κουλτούρα αυτού του λαού. Eμείς τώρα λέμε να πάμε π.χ. στη Mόρφου και στην Kερύνεια. Άμα δεν ξέρω εγώ πολύ καλά τη θρησκευτικότητα και την ψυχοσύνθεση ενός μουσουλμάνου, πώς θα επικοινωνήσω αύριο με τον Xότζα της Λεύκας; Θα κάθομαι από 'δω και θα μιλώ για θεολογία της συνύπαρξης και αυτό τον άνθρωπο να μην μπω στον κόπο να τον γνωρίσω; Πώς θα τον αγαπήσω; Για να αγαπήσεις κάποιον πρέπει να τον γνωρίσεις».
Τα ευχάριστα πλησιάζουν και τα δύσκολα για τους «καθαρούς» φαίνονται στην άκρη του ορίζοντα. Όλα δείχνουν ότι η λύση του Κυπριακού είναι θέμα χρόνου και το μεγάλο στοίχημα της συμβίωσης με τους μουσουλμάνους, με τους Τουρκοκύπριους, είναι μπροστά μας. Άραγε οι Επίσκοποι, οι πνευματικοί ταγοί του τόπου, θα τεθούν μπροστάρηδες στον αγώνα για συμβίωση ή θα υπονομεύσουν τις προσπάθειες συνδιαλλαγής και ειρηνικής συμβίωσης; Θα διαλέξουμε το παράδειγμα του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου και του Αρχιεπισκόπου Αλβανίας Αναστασίου ή θα επιμένουμε στην «ταυτομαχία» του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χριστοδούλου. Θα υπάρξει υπέρβαση ή θα βυθιστούμε στο παρελθόν που θέλει τους «καλούς Τούρκους να είναι οι νεκροί Τούρκοι»; Θα ακολουθήσουμε το Χριστό στο δρόμο της ταπείνωσης και της αγάπης προς τους εχθρούς ή θα σταθούμε στις νομικίστικες νόρμες των παθών και της εγωιστικής καθαρότητας; Ο Θεός να μας φωτίσει γιατί αν κινηθούμε μόνοι μας, σίγουρα θα χαθούμε στο βάθος της μικρότητάς μας.
« Ετοιμάζεται στην Κωνσταντινούπολη μεταξύ 12-13 Φεβρουαρίου μια συνάντηση της Ευρωπαϊκής Ενωσης και οργανώσεων ισλαμικών χωρών. Ολες αυτές οι πρωτοβουλίες αποβλέπουν στο να δείξουν ότι ο θρησκευτικός παράγοντας είναι ενωτικός, ότι οι θρησκείες και οι πολιτισμοί πρέπει να συνεργάζονται».
Υπάρχει ελπίδα σ’ αυτή την έρμη περιοχή του πλανήτη, σ’ αυτό το μέτωπο σύγκρουσης μεταξύ Ανατολής και Δύσης, μεταξύ Ισλάμ και Χριστιανισμού. Αυτό που οι δικοί μας εθνικισμοί και οι μικρότητες δεν μπορούν να κατανοήσουν, το κατανοούν οι τεχνοκράτες των Βρυξελλών, οι διπλωμάτες του συμφέροντος. Ο διάλογος, η επαφή, η αλληλογνωριμία, μεταξύ ισλαμιστών και χριστιανών, αποτελούν την καλύτερη πορεία για το μέλλον. Η πρωτοβουλία της Ευρωπαϊκής Ενωσης και η συνεργασία με τον Οικουμενικό Πατριάρχη, πρέπει να επισημανθεί, πρέπει να προβληματίσει και πρέπει να αποτελέσει παράδειγμα προς μίμηση. Επιτέλους, ο Χριστός κήρυξε την αγάπη και όχι το μίσος, επιτέλους να ακολουθήσουμε το πνεύμα του Χριστιανισμού και όχι τις αιρετικές παρερμηνείες του. Το μεγαλείο του σταυρωμένου Οικουμενικού Πατριάρχη, οι πρωτοβουλίες του ανθρώπου - όχι ημίθεου - η ελευθερία του πνεύματός του, αποτελούν παρηγοριά όχι μόνο για τον ελληνισμό αλλά για όλο τον κόσμο. Αν η ρήση ότι ο Ελληνισμός οφείλει την ύπαρξή του στον Χριστιανισμό, είναι αληθινή, πρέπει αληθινή να είναι και στο μέλλον η πορεία. Τα συνθήματα μπορεί να έχουν αξία, αλλά πραγματική σημασία έχει η ουσία.
@@@@@@@@@@@@@@
Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος
« Να χρησιμοποιήσουμε τις διάφορες πολιτιστικές εκφράσεις αυτού του τόπου και αυτού του τρόπου του Oρθόδοξου, για να συνομιλήσουμε με το λαό της Kύπρου και της Eυρώπης και της Aνατολής. Έτσι που η Oρθοδοξία να φανεί ότι δεν είναι μια έκδοση της ελληνικότητας μόνο. Mια οικουμενική αλήθεια. Aυτό είναι μεγάλη υπόθεση και ο Oικουμενικός Πατριάρχης μας το έχει συλλάβει πολύ καλά. Διαλέγεται με τη Δύση, επισκέπτεται τον πρόεδρο της Aμερικής αλλά πηγαίνει και στην Tεχεράνη και στην Kορέα. Tο ίδιο και ο Aρχιεπίσκοπος Tιράνων Aναστάσιος, ο οποίος πέτυχε στην Aλβανία γιατί γνώρισε την κουλτούρα αυτού του λαού. Eμείς τώρα λέμε να πάμε π.χ. στη Mόρφου και στην Kερύνεια. Άμα δεν ξέρω εγώ πολύ καλά τη θρησκευτικότητα και την ψυχοσύνθεση ενός μουσουλμάνου, πώς θα επικοινωνήσω αύριο με τον Xότζα της Λεύκας; Θα κάθομαι από 'δω και θα μιλώ για θεολογία της συνύπαρξης και αυτό τον άνθρωπο να μην μπω στον κόπο να τον γνωρίσω; Πώς θα τον αγαπήσω; Για να αγαπήσεις κάποιον πρέπει να τον γνωρίσεις».
Τα ευχάριστα πλησιάζουν και τα δύσκολα για τους «καθαρούς» φαίνονται στην άκρη του ορίζοντα. Όλα δείχνουν ότι η λύση του Κυπριακού είναι θέμα χρόνου και το μεγάλο στοίχημα της συμβίωσης με τους μουσουλμάνους, με τους Τουρκοκύπριους, είναι μπροστά μας. Άραγε οι Επίσκοποι, οι πνευματικοί ταγοί του τόπου, θα τεθούν μπροστάρηδες στον αγώνα για συμβίωση ή θα υπονομεύσουν τις προσπάθειες συνδιαλλαγής και ειρηνικής συμβίωσης; Θα διαλέξουμε το παράδειγμα του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου και του Αρχιεπισκόπου Αλβανίας Αναστασίου ή θα επιμένουμε στην «ταυτομαχία» του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χριστοδούλου. Θα υπάρξει υπέρβαση ή θα βυθιστούμε στο παρελθόν που θέλει τους «καλούς Τούρκους να είναι οι νεκροί Τούρκοι»; Θα ακολουθήσουμε το Χριστό στο δρόμο της ταπείνωσης και της αγάπης προς τους εχθρούς ή θα σταθούμε στις νομικίστικες νόρμες των παθών και της εγωιστικής καθαρότητας; Ο Θεός να μας φωτίσει γιατί αν κινηθούμε μόνοι μας, σίγουρα θα χαθούμε στο βάθος της μικρότητάς μας.
Σχόλια